ترامپ مانند یک گانگستر رفتار میکند. و فکر نمیکنم دوستداران سینما بتوانند این روند را بهسادگی نادیده بگیرند. همشهری آنلاین: دیوید تامسن نویسنده برجسته بریتانیایی حوزه سینما ــ منتقد، تاریخنگار و نویسنده بیش از ۴۰ کتاب ــ است که لسآنجلس تایمز او را «بیتردید بزرگترین تاریخنگار زنده سینما» توصیف کرده است؛ نیویورک تایمز او را «از پرشورترین شیفتگان سینما در نیمقرن گذشته... که گاهی کتابهایش لذتی بیشتر از سالنهای چندسالنه سینما به مخاطب میدهند» خوانده و نشریه آتلانتیک نیز او را نویسنده «جذابترین و مسحورکنندهترین نثر درباره سینما از زمان پائولین کیل» دانسته است. تامسن بیش از هر چیز به خاطر کتاب حجیم خود شناخته میشود که نخستین بار در سال ۱۹۷۵ با عنوان «فرهنگ زندگینامهای سینما» منتشر شد و پس از آن پنج بار بهروزرسانی و تجدید چاپ شد؛ آخرین بار در سال ۲۰۱۴ با عنوان «فرهنگ زندگینامهای جدید فیلم». او در این کتاب طیف گستردهای از شخصیتهای تاریخ سینما را معرفی میکند؛ از چهرههای شناختهشدهای مانند کری گرانت و جولیا رابرتس گرفته تا استادان پشت صحنهای مانند سال باس، طراح گرافیک، و والتر مرچ، تدوینگر و طراح صدا. او نهتنها به ارائه اطلاعات میپردازد، بلکه دیدگاهها و قضاوتهای شخصی خود را نیز مطرح میکند؛ دیدگاههایی که اغلب خلاف جریان رایج هستند و همیشه مخاطب را به فکر وامیدارند. «فرهنگ زندگینامهای سینما» در نظرسنجی سال ۲۰۲۳ هالیوود ریپورتر از چهرههای بانفوذ صنعت فیلم، بهعنوان یکی از ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ سینما انتخاب شد و در نظرسنجی سال ۲۰۱۰ منتقدان و نویسندگان که توسط مجله «سایت اند ساوند» برگزار شد، عنوان بهترین کتاب سینمایی تمام دوران را به دست آورد. راجر ایبرت، منتقد فقید سینما، زمانی درباره این کتاب گفته بود: «این اثر در کمترین تعداد کلمات، بهترین تصویر ممکن را از صدها شخصیت مورد بررسی خود ارائه میدهد.» همچنین جف دایر، نویسنده برنده جوایز ادبی، آن را «نهتنها کتابی ضروری درباره سینما، بلکه یکی از جاهطلبانهترین دستاوردهای ادبی دوران ما» توصیف کرده است. جدیدترین کتاب تامسن با عنوان «جرقهای ناگهانی از نور؛ تاریخ بازنگرانه سینما» روز سهشنبه توسط انتشارات سایمون اند شوستر منتشر شد و بلافاصله در فهرست پرفروشهای آمازون قرار گرفت. او در این کتاب سیر تحول سینما را بررسی میکند و با طرح استدلالی جنجالی میگوید که ستایش ضدقهرمانان در پرده بزرگ و کوچک طی یک قرن گذشته ــ از چارلز فاستر کین در «همشهری کین» گرفته تا خانواده کورلئونه در فیلمهای «پدرخوانده» و شخصیتهای شاخص دوران اوج تلویزیون مانند تونی سوپرانو در «سوپرانوز» و والتر وایت در «برکینگ بد» ــ به شکلگیری ریاستجمهوری دونالد ترامپ و برخی دیگر از مشکلات جهانی کمک کرده است. تامسن ۸۵ ساله در تازهترین قسمت پادکست «اَواردز چتر» هالیوود ریپورتر، از طریق زوم و از خانهاش در سانفرانسیسکو، درباره موضوعات مختلفی صحبت کرد؛ از جمله اینکه چگونه لکنت زبان تحقیرآمیز دوران کودکیاش باعث علاقه او به زبان و میل به بیان دیدگاههایش شد؛ چگونه برای نخستین بار از او خواسته شد کتابی بنویسد که حاصل آن کتاب «مرد سینمایی» در سال ۱۹۶۷ بود؛ و اینکه نخستین نسخه «فرهنگ زندگینامهای سینما» تنها چند سال بعد چگونه شکل گرفت. بخشهایی از این گفتوگو در ادامه ترجمه و منتشر شدهاند. درباره اینکه ضدقهرمانان سینمایی چگونه راه را برای ریاستجمهوری دونالد ترامپ هموار کردند «چیزی هولناک در "پدرخوانده" وجود دارد. بگذارید بگوییم این فیلم یکی از بهترین آثار تاریخ سینماست. فروش فوقالعادهای داشت. جوایز زیادی برد و کاملاً هم سزاوار آن بود. اما در عین حال درباره یک خیالپردازی شرمآور است. مردانی که این فیلم را تماشا میکنند ــ و واقعاً فیلمی مردانه است ــ دوست دارند عضوی از آن دارودسته باشند. امنیت و رفاقتی که در آن گروه میبینند برایشان چنان جذاب است که آرزو میکنند کورلئونه باشند. به نظرم این وضعیت بسیار خطرناک است. این خط فکری بهویژه زمانی برایم جدی شد که متوجه شدم رئیسجمهوری [ترامپ] داریم که بهوضوح، از نگاه من، طوری رفتار میکند که انگار در یک فیلم زندگی میکند؛ فیلمی شبیه نسخهای از "پدرخوانده". منظورم این است که او مانند یک امپراتورِ گانگستر رفتار میکند. و فکر نمیکنم دوستداران سینما بتوانند این روند را بهسادگی نادیده بگیرند. به نظرم این موضوع در ذات این رسانه نهفته است.» درباره نگاه کنونیاش به سینما در مقایسه با تلویزیون «اگر نفهمیم که "اوزارک" یا "بابیلون برلین" و دیگر مجموعههای بلند، در واقع فیلم هستند، داریم خودمان را فریب میدهیم. این آثار شبیه پاورقیهای قدیمی هستند؛ شما آنها را ۴۰، ۵۰ یا ۶۰ ساعت دنبال میکنید. ما راهی پیدا کردهایم که فیلمهایی بسازیم که تقریباً هیچوقت تمام نمیشوند و مخاطبان عاشق آن هستند. نمیتوان فهرستی از بهترین آثار تصویری آمریکایی ۳۰ سال اخیر تهیه کرد و "سوپرانوز"، "برکینگ بد"، "اوزارک" و چند اثر دیگر را در آن نگنجاند. اینها آثار بزرگ دوران ما هستند. از نظر فیلمبرداری، بازیگری و فیلمنامهنویسی فوقالعاده ساخته شدهاند و تصویری از آمریکای واقعی ارائه میدهند که سینما این روزها کمتر قادر به ارائه آن است. زمانی فرا رسید که برای من کاملاً روشن شد آنچه روی صفحه تلویزیونم میبینم، از آنچه روی پرده سینما نمایش داده میشود، جذابتر است. نادیده گرفتن این واقعیت و به رسمیت نشناختن آن، کار احمقانهای بود. به همین دلیل زمان بیشتری را صرف تماشای این آثار و نوشتن درباره آنها کردهام. به نظرم آنها بخش مرکزی تجربه مدرن هستند.» درباره اینکه چگونه توانسته نویسندهای تا این اندازه پرکار باشد «من خیلی کم میخوابم که خودش مشکلی است، اما زمان بیشتری در اختیارم میگذارد. از طرف دیگر، دهههاست که با افسردگی و اختلال دوقطبی دستوپنجه نرم میکنم و هیچ چیز به اندازه
همشهری آنلاین
همشهری آنلاینهمشهری آنلاین