سخنگوی وزارت خارجه ایران گفت: آمریکاییها در حال تبادل پیام هستند، اما برای ایران، اولویت در شرایط کنونی دفاع از حاکمیت، تمامیت ارضی و حفاظت از مردممان در برابر این جنایتهای جنگی است که ایالات متحده مرتکب میشود. اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران مصاحبهای با شبکه ORF اتریش انجام داده که متن کامل آن به شرح زیر است: مجری: آیا در حال حاضر هیچ کانال دیپلماتیکی میان ایران و سایر طرفها باز است؟ بقائی: بله، آنها (آمریکاییها) در حال تبادل پیام هستند، اما برای ایران، اولویت در شرایط کنونی دفاع از حاکمیت، تمامیت ارضی و حفاظت از مردممان در برابر این جنایتهای جنگی است که ایالات متحده مرتکب میشود. میانجیها مشغول انجام وظیفه خود هستند و این بخشی از مسئولیت آنهاست؛ اما برای ما، از آنجا که کشورمان تحت بمباران و حمله قرار دارد، تمرکز اصلی بر دفاع از ایران است. تهران حملات نظامی اخیر آمریکا به شهرهای ایران پس از آتشبس را چگونه ارزیابی میکند؟ از نگاه ما، این عملیات نظامی ادامه همان جنگ غیرقانونی است که از ۲۸ فوریه آغاز شد. در مقطعی شاهد برقراری آتشبس بودیم. ما با حسن نیت وارد روند مذاکرات شدیم؛ هم به خاطر مردم خودمان و هم برای تأمین امنیت منطقه و جهان. با حسن نیت مذاکره کردیم و موفق شدیم درباره پایان جنگ در تمامی جبههها به یک یادداشت تفاهم (MoU) دست یابیم. اما آنچه رخ داد این بود که ایالات متحده از همان روزهای نخست، با مطرح کردن بهانههای مختلف، از اجرای تعهدات خود شانه خالی کرد. بر اساس بند پنجم این یادداشت تفاهم، یک دوره ۳۰ روزه برای بازگرداندن تردد کشتیهای تجاری در تنگه هرمز ــ یعنی از خلیج فارس به دریای عمان و بالعکس ــ به وضعیت پیش از جنگ پیشبینی شده بود. ایران تمامی تعهدات خود را برای تسهیل عبور ایمن کشتیها از تنگه هرمز انجام داد. با این حال، در روز بیستویکم یا بیستودوم پس از امضای یادداشت تفاهم، ایالات متحده به بهانه وقوع حوادثی علیه کشتیرانی تجاری در تنگه هرمز، تجاوز نظامی گستردهای را علیه ایران آغاز کرد. بنابراین، آنچه امروز در شهرهای مختلف ایران از سوی ایالات متحده شاهد آن هستید، یک اقدام تجاوزکارانه و جنگی غیرقانونی است؛ ادامه همان جنگی که آمریکا و اسرائیل از ۲۸ فوریه علیه ایران آغاز کردند. چه کسی مسئول اختلالات اخیر در تنگه هرمز است؟ ما دههها با حسن نیت رفتار کردهایم. سالهای طولانی حافظ امنیت تنگه هرمز و خلیج فارس بودهایم. اما در مقابل چه چیزی نصیب ما شد؟ ما در حالی امنیت عبور کشتیها و شناورها از این آبراه راهبردی را تضمین کردیم که طی دهههای گذشته تحت شدیدترین تحریمها قرار داشتیم. حوادثی که در تنگه هرمز رخ داد، ناشی از اقدامات ایران نبود. بار دیگر تأکید میکنم که نمیتوان این واقعیت را نادیده گرفت که تمام این آشفتگی نتیجه تجاوز آمریکا و اسرائیل است که از ۲۸ فوریه آغاز شد. نمیتوان گفت: «کل ماجرا را کنار بگذاریم و فقط روی یک حادثه خاص تمرکز کنیم.» آنچه اکنون در تنگه هرمز و سراسر منطقه در حال وقوع است، پیامد مستقیم تجاوز آمریکا و اسرائیل علیه ایران است. تعهدات ایران بر اساس بند پنجم یادداشت تفاهم در خصوص تردد دریایی چه بود؟ در خصوص عبور ایمن کشتیها از تنگه هرمز، تعهد ما کاملاً روشن، شفاف و بدون هیچ ابهامی بود. بر اساس بند پنجم یادداشت تفاهم، ما متعهد شدیم ظرف ۳۰ روز از تاریخ امضای این تفاهمنامه، امنیت عبور کشتیها را تضمین کنیم. اما آنها حتی اجازه ندادند این وظیفه را در همان دوره ۳۰ روزه انجام دهیم. پیش از آنکه این مهلت به پایان برسد، بار دیگر حملات خود علیه ایران را آغاز کردند. در این مدت، تعهد ایران در زمینه مدیریت آینده تنگه هرمز نیز کاملاً مشخص بود؛ این مدیریت قرار بود با مشورت عمان و در تعامل با دیگر کشورهای ساحلی خلیج فارس انجام شود. ایران و عمان تنها دو کشور ساحلی تنگه هرمز هستند. بار دیگر فراموش نکنید که متجاوزان از این تنگه برای حمله به ایران سوءاستفاده کردند. بنابراین نمیتوانیم طوری رفتار کنیم که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. ایران نمیتواند اجازه دهد تنگه هرمز بارها و بارها به ابزاری برای تجاوزگران جهت آسیب رساندن به امنیت ملی ما تبدیل شود. آمریکاییها با حمایت برخی کشورهای منطقه مسئول این حوادث بودند؛ بنابراین ما نمیتوانیم بپذیریم که ایران مقصر جلوه داده شود. این ایالات متحده و اسرائیل بودند که این جنگ تجاوزکارانه را آغاز کردند. پیش از ۲۸ فوریه، تنگه هرمز باز و امن بود. جامعه بینالمللی باید درک کند که ایران نباید به خاطر اقدامات نادرست دیگران مورد سرزنش قرار گیرد. ما حق داریم از امنیت ملی و مردم خود در برابر این جنگ تحمیلی حفاظت کنیم. آیا آمریکا به تعهد خود برای آزادسازی داراییهای مسدودشده ایران عمل کرده است؟ همه چیز متوقف شد. همانطور که میبینید، تعهدات ما کاملاً روشن بود و تعهدات ایالات متحده نیز به همان اندازه روشن بود. آنها متعهد شده بودند داراییهای مسدودشده ایران را آزاد کنند. بار دیگر تأکید میکنم که این پول متعلق به خود ما است؛ این پول متعلق به آمریکا نیست. گاهی رسانههای جریان اصلی چنین القا میکنند که گویی ایالات متحده قرار است کمک مالی یا مبلغی به ایران پرداخت کند، در حالی که چنین نیست. این داراییها، سرمایههای خود ما است که سالهاست بهطور غیرقانونی مسدود شده است. بنابراین، آنها موظف بودند امکان دسترسی آزاد ما به اموال خودمان را فراهم کنند. اما بار دیگر بدعهدی نشان دادند و عملاً هم تمامی مفاد این یادداشت تفاهم را نقض کردند. آزادسازی داراییهای ما نیز بخشی از همان تعهداتی بود که اجرای آن را متوقف کردند. آیا هنوز مجالی برای گفتوگوی دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن باقی مانده است؟ در شرایط کنونی، تمرکز ما بر دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی ایران است. برای آنکه هرگونه گفتوگویی شکل بگیرد، باید بستر مناسبی وجود داشته باشد، اما ایالات متحده
