عضو شورای شهر تهران در پاسخ به این سوال که عدهای میگویند رایگان شدن حملونقل عمومی در تهران، در واقع یک اقدام تبلیغاتی زودهنگام برای انتخابات پیش رو است؟؛میگوید: طبیعی است که چنین برداشتی در ذهن مردم شکل بگیرد. این شورا نزدیک به پنج سال است که فعالیت میکند، اما حالا در پایان دوره، ناگهان موضوع رایگان شدن حملونقل عمومی مطرح میشود. همین مسئله این شبهه را ایجاد میکند که شاید اهدافی فراتر از خدمترسانی در میان باشد. فرزانه فراهانی: رایگان بودن هزینه تردد با وسایل حمل و نقل عمومی مثل اتوبوسهای تندرو (بیآرتی) و مترو از سالها پیش برای چند گروه تحت پوشش دستگاههای مختلف وجود داشته است. تخفیفاتی هم برای اقشاری چون دانشآموزان، سالمندان، دانشجویان و ... در نظر گرفته میشد. از زمان وقوع جنگ اما رایگان بودن برای عموم مردم کلید خورد؛ اقدامی که شاید در شرایط جنگی تصمیم مناسبی بود اما ادامه آن توجیه منطقی ندارد. هزینه تردد با اتوبوس و مترو آنقدر قابل توجه نیست که رایگان شدن آن کمک چندانی به سبد خانوار و بهبود وضعیت معیشت مردم باشد و از طرف دیگر مجموع همین هزینههای کم میتواند برخی از گرههای کور معضل کمبود وسایل حمل و نقل عمومی را باز کند و آنوقت است که میتوان به اقبال سایر شهروندان از این سیستم حمل و نقل به جای خودروهای شخصی امیدوار بود. جعفر تشکری هاشمی رئیس کمیسیون عمران و حملونقل شورای اسلامی شهر تهران، در گفتگو با خبرآنلاین، در خصوص ادامه رایگان بودن حمل و نقل عمومی در پایتخت، میگوید: در مقایسه با سایر هزینههایی که مردم با آن مواجه هستند، رایگان شدن حملونقل عمومی سهم بزرگی در سبد هزینه خانوار ندارد. امروز اگر یک نان خریداری کنید، باید حدود ۴۰ تا ۵۰ هزار تومان بپردازید؛ بنابراین بلیت ۷ هزار تومانی مترو در مقایسه با بسیاری از هزینههای دیگر، رقم قابلتوجهی نیست. او ادامه میدهد: امروز افراد محروم زیادی در جامعه وجود دارند که واقعاً به حمایت نیاز دارند، اما در مقابل، بسیاری از کسانی که از مترو و اتوبوس استفاده میکنند، اساساً نیازی به بخشودگی ۷ هزار تومان هزینه بلیت ندارند. مشروح این گفتگو را در ادامه بخوانید: آیا رایگان شدن حملونقل عمومی، رقم قابلتوجهی از سبد هزینه خانوار عموم مردم را شامل میشود؟ نگاه شورای اسلامی شهر تهران این است که در شرایط عادی و غیرجنگی، اینکه همه مردم بتوانند بهصورت رایگان از حملونقل عمومی استفاده کنند، منطق لازم را ندارد. افرادی که تمکن مالی دارند، باید هزینه استفاده از این خدمات را بپردازند. طبیعتاً فارغ از اینکه این هزینه چه سهمی در سبد خانوار دارد، زمانی که آرامش به شهرها بازگردد و امنیت در کشور برقرار باشد، تنها گروههای نیازمند حمایت باید از رایگان بودن مترو و اتوبوسهای تندرو (BRT) بهرهمند شوند و سایر شهروندان همان بلیتهایی را تهیه کنند که اکنون نیز حدود ۹۰ درصد هزینه آن از سوی شهرداری پرداخت میشود. در مقایسه با سایر هزینههایی که مردم با آن مواجه هستند، رایگان شدن حملونقل عمومی سهم بزرگی در سبد هزینه خانوار ندارد. امروز اگر یک نان خریداری کنید، باید حدود ۴۰ تا ۵۰ هزار تومان بپردازید؛ بنابراین بلیت ۷ هزار تومانی مترو در مقایسه با بسیاری از هزینههای دیگر، رقم قابلتوجهی نیست. اما اگر مجموع این مبالغ را در مقیاس روزانه برای شهرداری تهران در نظر بگیریم، به عدد قابلتوجهی میرسیم؛ رقمی که میتوان با آن اقدامات مؤثری برای بهبود وضعیت شهر، بهویژه در حوزه حملونقل عمومی، انجام داد. بیش از آنکه حملونقل عمومی نیازمند رایگان شدن باشد و مردم انتظار داشته باشند ۵ یا ۷ هزار تومان پرداخت نکنند، انتظار دارند سرفاصله حرکت قطارها و اتوبوسها کاهش پیدا کند و مجبور نباشند ۳۰ تا ۴۵ دقیقه در ایستگاه منتظر اتوبوس بمانند. همچنین انتظار دارند تعداد واگنهای قطار افزایش یابد تا از شلوغی کاسته شود و تعمیر و نگهداری ناوگان موجود نیز بهدرستی انجام شود. اتوبوسهای خریداریشده در دوره فعلی مدیریت شهری، نیاز حملونقل تهران را تأمین میکند؟ طی روزهای گذشته شاهد بودیم که یک اتوبوس در خیابان ولیعصر دچار سانحه شد و متأسفانه چند شهروند آسیب دیدند. همچنین چند هفته پیش نیز در مترو، یکی از همکاران بخش عملیات خط ۴ هنگام رفع نقص یک قطار، جان خود را از دست داد. این حوادث نشان میدهد ناوگان حملونقل عمومی ما نیازمند رسیدگی، تعمیرات اساسی و همچنین نوسازی و جایگزینی ناوگان فرسوده است. دوستان میگویند اتوبوس خریداری کردهایم، اما آیا این میزان کافی است؟ قطعاً خیر؛ کفایت نمیکند. شهر تهران به حدود ۹ هزار دستگاه اتوبوس نیاز دارد، در حالی که براساس اعلام شرکت واحد، مجموع اتوبوسهای موجود در ناوگان حدود ۳ هزار و ۳۰۰ دستگاه است؛ آن هم بدون در نظر گرفتن اتوبوسهایی که به دلیل خرابی از چرخه خدمت خارج شدهاند. طبق اعلام مسئولان شهرداری، در حال حاضر روزانه حدود ۲ هزار و ۲۰۰ تا ۲ هزار و ۳۰۰ دستگاه اتوبوس در حال خدمترسانی به مردم هستند. این کمبود ناوگان باعث میشود مردم ناچار به استفاده از خودروی شخصی شوند یا دقایق طولانی در ایستگاهها منتظر رسیدن اتوبوس بمانند. در چنین شرایطی باید دید اولویت مردم چیست؛ اینکه هزینه ۵ یا ۷ هزار تومانی بلیت از آنها دریافت نشود یا اینکه ناوگان حملونقل عمومی تقویت شود. به نظر من، حتی برای افرادی که حداقل درآمد را دارند نیز رسیدن بهموقع اتوبوس، بهمراتب مهمتر از رایگان شدن بلیت است. گاهی گزارشهایی دریافت میکنیم که شهروندان، بهویژه در ساعات اوج صبح، ناچارند دو یا سه قطار را از دست بدهند تا بتوانند سوار شوند. در مورد اتوبوسها نیز شرایط مشابهی وجود دارد. اگر یک کارگر ساختمانی را در نظر بگیرید که امروز روزانه بین یک تا یکونیم میلیون تومان درآمد دارد، کاهش دو ساعت از زمان رفتوآمد روزانه او به معنای افزایش بهرهوری و صرفه اقتصادی قابلتوجهی است؛ یعنی عملاً به درآمد ساعتی او کمک کرده
