شکست در متروپولیتانو امیدها به قهرمانی رئال را حسابی کمرنگ کرده. آیا میشود گفت این باخت قهرمانی فصل را از تیم مورینیو گرفته است؟ به گزارش ورزش سه، رئال مادرید هنوز فاصلهای غیرقابل جبران با صدر جدول لالیگا ندارد، اما شکست ۲ بر ۱ مقابل اتلتیکو مادرید در متروپولیتانو، اولین بحران جدی تیم ژوزه مورینیو در مسیر بازگشت به تاجوتخت فوتبال اسپانیا بود. رئال در پایان هفته هفتم با 15 امتیاز در رتبه سوم جدول ایستاده و فاصلهشان با بارسلونای صدرنشین به شش امتیاز رسیده است؛ شکافی که البته در آخرین روزهای سپتامبر به تنهایی سرنوشت جام را تعیین نمیکند، اما با در نظر گرفتن نمایشهای فنی و نتایج اخیر، زنگ خطری جدی برای غول پایتخت به صدا درآورده است. بارسلونا فصل جدید لالیگا را با اقتداری خیرهکننده آغاز کرده و پس از برتری مقابل لوانته، به پنجمین پیروزی متوالی خود در لیگ دست یافته. تیم هانسی فلیک در آستانه دربی مادرید سه امتیاز از رئال پیش بود و پس از زمینگیر شدن شاگردان مورینیو، این فاصله را به شش امتیاز افزایش داد. اتلتیکو هم با فتح این دربی حیثیتی ۱۶ امتیازی شد و به رتبه دوم صعود کرد تا بالاتر از رئال مادرید قرار بگیرد. در نگاه اول، فاصله شش امتیازی پس از گذشت تنها هفت هفته نگرانکننده به نظر میرسد، اما همچنان ۳۱ مسابقه و ۹۳ امتیاز بکر تا پایان فصل باقی مانده است. رئال برای پاک کردن این فاصله لزوما نیازمند یک معجزه خارقالعاده نیست؛ چند لغزش غیرمنتظره از بارسلونا همراه با یک رشته پیروزیهای متوالی از سوی سفیدپوشان میتواند معادلات جدول را تغییر دهد. بنابراین از نظر ریاضی و در این مقطع از تقویم، صحبت از پایان زودهنگام کورس قهرمانی در سپتامبر حکم صادر کردنی شتابزده است. با این حال، سرنوشت فوتبال صرفا با ماشین حساب مشخص نمیشود و واقعیت تلختر برای رئال این است که سقوط در متروپولیتانو، چالشهای ساختاری تیم مورینیو را عیان کرد. رئال هنوز راه کنترل مسابقه را پیدا نکرده است رئال مادرید پیش از دربی، علیرغم دشت شش پیروزی در هفت مسابقه ابتدایی فصل در تمام رقابتها، نمایشی متزلزل و نوسانی داشت. پیروزی پرالتهاب مقابل الچه گواهی روشن بر این مدعا بود؛ دیداری که رئال با دو گل پیش افتاد، برتریاش را از دست داد و در نهایت با گل دیرهنگام کارلوس اسپی به پیروزی ناپلئونی ۳ بر ۲ بسنده کرد. مورینیو پیش از دربی به ناتوانی تیمش در دیکته کردن ریتم بازی اشاره کرده بود. آقای خاص در دومین دوره حضورش در مادرید، هنوز به ترکیب ایدهآل خط میانی، توازن خط حمله و دژ مستحکم دفاعی نرسیده است. شکست مقابل اتلتیکو این تردید را تقویت کرد که آیا رئال توانایی مدیریت بازیهای بزرگ را دارد یا نه. در نیمه اول دربی، رئال برتری مشخصی در خلق موقعیت نداشت و بازی با نبردهای فیزیکی و پراشتباه سپری شد. با شروع نیمه دوم، اتلتیکو فشار را دوچندان کرد تا نقطه عطف بازی با خطای دین هویسن روی جولیانو سیمئونه و کارت قرمز مستقیم مدافع جوان رئال اتفاق بیفتد. میزبان با استفاده از برتری نفری، دو بار تور دروازه کورتوا را لرزاند؛ ابتدا آلخاندرو گریمالدو از روی نقطه پنالتی و سپس جاناتان دیوید روی یک فرار برقآسا گلزنی کردند. تکگل دقیقه ۸۹ آنتونیو رودیگر هم برای تغییر سرنوشت کافی نبود. مشکل بزرگتر از یک کارت قرمز است اخراج زودهنگام هویسن بیتردید شیرازه رئال را از هم پاشید و جریان بازی را دگرگون کرد، اما خلاصه کردن تمام ناکامی تیم مورینیو به این کارت قرمز تصویری گمراهکننده ارائه میدهد. پیش از اخراج هم تیم مورینیو در طراحی حملات زهرآگین ناکام بود و پس از دریافت گل دوم هم واکنش هجومی موثری نشان نداد. گل دیرهنگام رودیگر بیشتر ناشی از دستوپا زدنهای واپسین دقایق تیمی بود که بخش اعظم مسابقه را با سردرگمی واگذار کرده بود. در چنین شرایطی مورینیو با پرسشهایی بیپاسخ روبهروست: آیا کمربند میانی توانایی دیکته کردن قدرت در نبردهای سنگین را دارد؟ آیا فاصله هافبکها با مهاجمان بیش از حد استاندارد نیست؟ و آیا رئال بدون تکیه بر نبوغ انفرادی کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور یا جود بلینگام میتواند گره از کار خود بگشاید؟ پاسخ به این دغدغهها مسیر آینده رئال را رقم خواهد زد. امباپه و وینیسیوس؛ ستارههایی که باید بیشتر وارد بازی شوند کهکشانیها همچنان یکی از مخوفترین و پرستارهترین اسکوادهای دنیای فوتبال را در اختیار دارند. کیلیان امباپه با آماری خیرهکننده فصل را آغاز کرده و پیش از دربی، در هفت بازی رسمی هشت گل زده بود. وینیسیوس جونیور هم نبض سرعت و خلاقیت جناح چپ به شمار میرود. با این وجود، در جهنم متروپولیتانو پتانسیل مرگبار این دو ستاره خاموش ماند. وینیسیوس شبی کمفروغ را سپری کرد و بلافاصله پس از اخراج هویسن تعویض شد. البته تا زمانی که خط میانی رئال در رساندن توپ سالم به یکسوم دفاعی حریف و خلق دوئلهای تکبهتک ناتوان باشد، مهار امباپه و وینیسیوس برای مدافعان حریف کار دشواری نخواهد بود. اتکای صِرف به جرقههای فردی راه نجات نیست؛ رئال برای فتح لالیگا نیازمند بازیسازی منسجم، گردش توپ روان و ساختار دفاعی منسجم در زمان انتقال منفی است. بارسلونا و فشار یک شروع قدرتمند بارسلونا مدافع عنوان قهرمانی است و برای ثبت هتتریک قهرمانی پیاپی میجنگد. همین ذهنیت برنده، فشار روانی را روی دوش رئال دوچندان کرده است. بلوگرانا در هفتههای ابتدایی با موتور محرکهای چون لامین یامال و رافینیا تمامی امتیازات را جارو کرده و بر صدر تکیه زده است. البته حتی شروع آتشین بارسا تضمینی برای لغزشناپذیر ماندن آنها در یک ماراتن ۳۸ هفتهای نیست. فرسایش مسابقات اروپایی، مصدومیتها و افت مقطعی ستارهها میتواند ترمز هر تیمی را بکشد. اما نکته بنیادین این است که شاگردان مورینیو نباید چشمانتظار لغزش رقبا بمانند؛ از دست دادن هر امتیاز جدید، به ویژه برابر رقبای بالانشین، فضا را برای رئال مسمومتر خواهد کرد. دربی؛ ش
