گروه اندیشه: فراخوان یکی از چهرههای پرمخاطب شبکههای اجتماعی برای دیدار با دنبالکنندگانش در یکی از مراکز تجاری تهران، به گردهمایی هزاران نوجوان انجامید؛ تجمعی که به دلیل ازدحام جمعیت از کنترل خارج شد و فعالیت این مجموعه را برای ساعاتی مختل کرد. آنچه این رخداد را به موضوعی فراتر از یک خبر شهری تبدیل کرد، صرفاً شمار حاضران نبود، بلکه شگفتی بسیاری از بزرگسالان و حتی ناظران فرهنگی از این واقعیت بود که فرد دعوتکننده، با وجود برخورداری از میلیونها دنبالکننده در فضای مجازی، برای بخش بزرگی از جامعه و رسانههای رسمی چهرهای ناشناخته است. از این رو گردهمایی هزاران نوجوان دهه نودی به دعوت یک چهره مجازی، خبری ساده نیست؛ بلکه نشانهای از یک تحول جهانی و ساختاری در الگوی مرجعیت اجتماعی است. از این رو زهره ساعی استاد مطالعات فرهنگی با نگارش مطلبی در روزنامه ایران، با بررسی گذار از مراجع کلاسیک (نظیر نهادهای رسمی، دانشگاهها و روشنفکران) به عصر «اقتصاد توجه» و «روابط شبهاجتماعی»، نشان میدهد چگونه انحصار رسانههای فراگیر شکسته شده است. او تاکید می کند که امروزه اقتدار فرهنگی نه از جایگاههای رسمی، بلکه از منطق ارتباطات شبکهای، الگوریتمها و قدرت برقراری رابطه تعاملی برمیخیزد. این چندپارگی عرصه عمومی و شکلگیری «قبیلههای دیجیتال»، تحولی جهانی است که فراتر از انکار یا تقلیل آن به سطحینگری، نیازمند فهم زبان نسل آلفا، ارتقای سواد رسانهای و پاسخ به نیاز بنیادین آنان برای دیده شدن و تجربه مشترک است. ضمن این که این اتفاق بار دیگر این پرسش را پیش کشید که مرجعیت اجتماعی و فرهنگی در جامعه امروز چگونه دگرگون شده و نسل آلفا یا دهه نودیها، اعتماد و الهام خود را از چه منابعی کسب میکنند. این مطلب را در ادامه می خوانید: **** گاهی یک رویداد روزمره، بیش از آنکه خبر باشد، نشانه است؛ نشانه تغییری که سالها در حال وقوع بوده اما تنها در لحظهای خاص خود را آشکار میکند. گردهم آمدن هزاران نوجوان دهه نودی به دعوت یک چهره فعال در شبکههای اجتماعی را نیز میتوان از همین جنس دانست. اهمیت این رخداد نه در نام دعوتکننده است و نه حتی در شمار حاضرانش؛ اهمیت آن در این پرسش است که در دنیای امروز چه کسی و چگونه مرجع میشود؟ نسل آلفا؛ بیتفاوت به مرجعیتهای کلاسیک جامعه معاصر دیگر با الگوی کلاسیک مرجعیت اداره نمیشود. زمانی مرجعیت فرهنگی عمدتاً از نهادهای رسمی، رسانههای فراگیر، دانشگاهها، احزاب، روحانیون، روشنفکران یا چهرههای شناختهشده هنری و ادبی برمیخاست. این نهادها دروازهبانان عرصه عمومی بودند؛ تعیین میکردند چه کسی دیده شود، چه سخنی شنیده شود و چه موضوعی به گفتوگوی عمومی راه یابد. اما انقلاب دیجیتال این انحصار را بهتدریج از میان برد. امروز مرجعیت بیش از آنکه به جایگاه نهادی وابسته باشد، به «توانایی برقراری رابطه» بستگی دارد. دلیل این دگرگونی را باید در منطق ارتباطات شبکهای جستوجو کرد؛ جایی که الگوریتمهای شبکههای اجتماعی، محتوا را بر اساس میزان تعامل، مشارکت و توجه کاربران توزیع میکنند. در چنین فضایی، «اقتصاد توجه» به یکی از مهمترین منابع قدرت تبدیل شده است؛ یعنی، هر آن که بتواند بهطور مستمر مخاطب را درگیر کند، شانس بیشتری برای تبدیل شدن به مرجع خواهد داشت. این الگوریتمها همچنین با تغذیه هر کاربر از محتوای همسو با علایقش، «حبابهای اطلاعاتی» یا «اتاقهای پژواک» میسازند که در آنها کاربران عمدتاً با دیدگاهها و چهرههای آشنا روبهرو میشوند. نتیجه آنکه، چهرههای محبوب یک نسل، بهسادگی در فضای معاشرتی نسل دیگر دیده نمیشوند و همین امر، چندپارگی عرصه عمومی را تشدید میکند. از سوی دیگر، استمرار ارتباط روزمره، نوعی احساس صمیمیت و آشنایی میان مخاطب و تولیدکننده محتوا ایجاد میکند؛ رابطهای که پژوهشگران رسانه از آن با عنوان «روابط شبهاجتماعی» یاد میکنند. این احساس نزدیکی، حتی بدون تماس مستقیم، میتواند اعتماد و اثرگذاری قابلتوجهی ایجاد کند. از این رو، نسلی که بخش بزرگی از زندگی روزمره خود را در شبکههای اجتماعی میگذراند، طبیعی است که مرجعیت را نیز در همان زیستجهان جستوجو کند. این پدیده، گواهی بر تغییر سازوکار نفوذ اجتماعی در عصر دیجیتال است. قواعد نفوذ اجتماعی در قبیلههای دیجیتال در چنین شرایطی، ناشناخته بودن یک چهره برای نسلهای دیگر، حکایت از چندپارگی عرصه عمومی دارد. همانگونه که مانوئل کاستلز در توصیف «جامعه شبکهای» نشان میدهد، شبکههای ارتباطی جدید موجب شدهاند گروههای مختلف در مدارهای ارتباطی متفاوتی زندگی کنند و هر یک منابع اطلاعات، نمادها و چهرههای مرجع خود را داشته باشند. به همین دلیل، ممکن است فردی برای میلیونها نفر مرجع فرهنگی باشد، بیآنکه در زیستجهان نسل یا گروهی دیگر شناخته شده باشد. این وضعیت، بیانگر تکثر عرصه عمومی و تنوع فزاینده فضاهای ارتباطی در دنیای امروز است. این پدیده، مختص به ایران نیست. در سالهای اخیر، تجمعات پرشور و گاه شلوغِ طرفداران چهرههایی چون «مستر بیست» در آمریکای لاتین، یا «لوگان پال» و «کیاسآی» در اروپا و آمریکا، بارها خبرساز شده و ناظران را شگفتزده کرده است. این رخدادهای فراملی نشان میدهد که تغییر الگوی مرجعیت، یک تحول جهانی و ساختاری است و ریشه در منطق تازهای دارد که زیستبوم دیجیتال بر همه جوامع تحمیل کرده است. البته باید به این نکته هم آگاه باشیم که از نگاه محققان مطالعات فرهنگی، هر تغییری در مرجعیت الزاماً به معنای افول کیفیت نیست. همانگونه که روزگاری گسترش مطبوعات، رادیو و تلویزیون نظم پیشین انتقال فرهنگ را دگرگون کرد، امروز نیز شبکههای اجتماعی قواعد تازهای برای تولید و توزیع نفوذ اجتماعی پدید آوردهاند. در هر دوره، فناوریهای ارتباطی تازه، صورتبندی جدیدی از اقتدار فرهنگی را شکل دادهاند. البته این تحول، پرسشهای مهمی نیز به همراه دارد. مرجعیت شبکهای از آنجا که در بستری
