کریستیانو رونالدو تجربه تلخی را در روزهای پایانی فوتبالش سپری میکند و مطمئنا نگاهی حسرتآلود به شرایط لیونل مسی دارد. به گزارش "ورزش سه"، به نظر میرسد دیگر هرگز شاهد چیزی شبیه به آن نباشیم. سالها، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی در پسزمینه رقابت رئال مادرید و بارسلونا، برای عنوان بهترین بازیکن جهان با یکدیگر رقابت کردند. یکی نماد سختکوشی و فداکاری در بالاترین حد ممکن بود؛ تقریباً وسواسگونه. هیچکس رابطهای چنین پرشور با گلزنی نداشت. دیگری تجسم استعداد بود؛ فوتبالیستی که یک حرکت، یک دریبل، یک شوت را بارها و بارها تکرار میکرد و با این حال مهارناشدنی باقی میماند. فصلهای پایانی، به ویژه پس از جدایی هر دوی آنها از رئال و بارسلونا، در نهایت کفه ترازو را به سود این بازیکن آرژانتینی سنگین کرد. قهرمانی در جام جهانی قطر و رقابت توپ طلا (هشت به پنج) استدلالهای او بودند. هر دو، به ترتیب در 41 و 39 سالگی، آخرین بازیهای خود را در فوتبال و تیمهای ملیشان انجام میدهند که در آنها به اسطورههایی جاودانه تبدیل شدهاند. اما در حالی که لیونل مسی با تشویق و جشن خداحافظی خواهد کرد، CR7 با رقم زدن یک جنجال نهایی که قلب فوتبال پرتغال را به لرزه انداخته، این کشور را به هم ریخته است. تنها چند ساعت پس از جدایی ناگهانی رونالدو، رسانههای پرتغالی شروع به بررسی ابعاد این اتفاق کردند. فدراسیون فوتبال پرتغال سالهاست برای مدیریت شرایط بزرگترین ستاره تاریخ خود، با تمام احترامی که برای بازیکنانی مانند فیگو و اوزهبیو قائل هستیم، با مشکل مواجه است. بازیکنی که از فوتبال سطح اول فاصله گرفته است. از زمانی که CR7 چهار سال پیش سوار هواپیما شد و راهی عربستان شد، سطح عملکردش افت کرده است. با توجه به مرحله فعلی دوران حرفهای او، این موضوع قابل درک است. اما میل سیریناپذیری که همیشه ویژگی بارز این بازیکن اهل مادیرا بوده و او را به نیروی رقابتیای که میشناسیم تبدیل کرده است، با بازیکنی که حاضر باشد نقشی حاشیهای در تیم ملی بپذیرد، همخوانی ندارد. کریستیانو یک ستاره است؛ بزرگترین ستاره از نگاه خودش به فوتبال و این خود او بود که باید تصمیم میگرفت یک قدم به عقب بردارد. دقیقاً همین اتفاق بود که پس از ناکامی در جام جهانی آمریکا، مکزیک و کانادا از فدراسیون پرتغال انتظار میرفت، جایی که پرتغال در مرحله یک هشتم نهایی با یک گل مغلوب اسپانیا شد. عملکرد CR7 در این تورنمنت در حد و اندازهای که از بزرگترین ستارهها انتظار میرفت، نبود. شایعات روزبهروز آشکارتر میشدند و همانطور که روزنامه آ.اس تأیید کرده بود، انتظار میرفت خود کریستیانو بازنشستگیاش از تیم ملی را اعلام کند. جایگاه عظیم او و نقشی که طی دو دهه گذشته در فوتبال پرتغال داشته، آنقدر بزرگ است که سرمربی جدید نمیتوانست آن را نادیده بگیرد. برای پیدا کردن جانشین روبرتو مارتینز اسپانیایی که همواره حامی کریستیانو رونالدو بود و هیچگاه به کنار گذاشتن این اسطوره پرتغالی فکر نکرد، جستجوی زیادی انجام نشد. در نهایت ژرژ ژسوس انتخاب شد، دقیقاً همان مربیای که این بازیکن اهل مادیرا آخرین جام خود در عربستان را با او به دست آورده بود. این مربی 72 ساله بخشی از نسل قدیمی فوتبال پرتغال است. برخورد قاطع او به اندازه شخصیت انعطافناپذیرش سختگیرانه است. او هشدار داده بود که به تیم ملی آمده تا آن را به هر قیمتی به موفقیت برساند، اینکه تیم در اولویت قرار دارد، اما طبیعتاً کریستیانو بازیکنی کلیدی برای تیم ملی است. همان پیامی که مربیان قبلی نیز در پیش گرفته بودند. این بار قرار بود شرایط متفاوت باشد. گفتگوهای خصوصی میان ژسوس و رونالدو که خود سرمربی آنها را فاش کرد، یا دستکم بخشی از آنها را، زمان بازی این مهاجم را به توافقی میان آنها مشروط کرده بود. ژسوس روایت کرد: «درست است که با او (کریستیانو) صحبت کردم، ما یک برنامه ایجاد کردیم و به او گفتم که نه در بازی مقابل نروژ و نه در بازی مقابل دانمارک بازی نخواهد کرد... در جریان مسابقه فکر کردم شاید به او نیاز داشته باشم و به همین دلیل او را به گرم کردن فرستادم. هر بازیکنی وقتی 20 یا 30 دقیقه گرم میکند و سپس وارد زمین نمیشود، ناراحت میشود. چه رسد به کریستیانو، پله یا مارادونا.» واکنش CR7 در زمین این بود که به محض سوت پایان بازی، ورزشگاه را ترک به نظر میرسد دیگر هرگز شاهد چیزی شبیه به آن نباشیم. سالها، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی در پسزمینه رقابت رئال مادرید و بارسلونا، برای عنوان بهترین بازیکن جهان با یکدیگر رقابت کردند. یکی نماد سختکوشی و فداکاری در بالاترین حد ممکن بود؛ تقریباً وسواسگونه. هیچکس رابطهای چنین پرشور با گلزنی نداشت. دیگری تجسم استعداد بود؛ فوتبالیستی که یک حرکت، یک دریبل، یک شوت را بارها و بارها تکرار میکرد و با این حال مهارناشدنی باقی میماند. فصلهای پایانی، بهویژه پس از جدایی هر دوی آنها از مادرید و بارسلونا، در نهایت کفه ترازو را به سود بازیکن آرژانتینی سنگین کرد. قهرمانی در جام جهانی قطر و رقابت توپ طلا (هشت به پنج) استدلالهای او بودند. هر دو، به ترتیب در 41 و 39 سالگی، آخرین بازیهای خود را در فوتبال و تیمهای ملیشان انجام میدهند؛ تیمهایی که در آنها به اسطورههایی جاودانه تبدیل شدهاند. اما در حالی که لیونل مسی با تشویق و جشن خداحافظی خواهد کرد، CR7 با رقم زدن یک جنجال نهایی که قلب فوتبال پرتغال را به لرزه انداخته، این کشور را به هم ریخته است. تنها چند ساعت پس از جدایی ناگهانی کریستیانو رونالدو، رسانههای پرتغالی شروع به بررسی ابعاد این اتفاق کردند. فدراسیون فوتبال پرتغال سالهاست برای مدیریت شرایط بزرگترین ستاره تاریخ خود، با تمام احترامی که برای بازیکنانی مانند فیگو و اوزهبیو قائل هستیم، با مشکل مواجه است؛ بازیکنی که از فوتبال سطح اول فاصله گرفته است. از زمانی که CR7 چهار سال پیش سوار هواپیما شد و راهی عربستان شد، سطح عملکردش اف
