کاش فرزانه فصیحی بداند پیست دوومیدانی جای روایتسازی نیست؛ رکوردها حرف میزنند. فرزانه فصیحی این روزها ظاهراً بیش از آنکه در پیست بدود، در فضای مجازی میتازد؛ این بار هم در آستانه بازیهای آسیایی با طرح ادعاهایی جنجالی، بار دیگر فضای ورزش را تحت تأثیر قرار داده است. ادعاهایی که اگر از هیاهوی رسانهای فاصله بگیریم و جزئیات ماجرا را بررسی کنیم، فاصله قابلتوجهی با واقعیت دارند. فصیحی مدعی شده به دلیل اتفاقات اخیر، با وجود کسب سهمیه رقابتهای جهانی، از اعزام او جلوگیری شده و حتی حضورش در بازیهای آسیایی نیز منتفی شده؛ دو ادعای بزرگ که در فضای مجازی بازتاب زیادی پیدا کردهاند، اما بررسی فرآیندهای انتخاب و اعزام، پرسشهای جدی درباره روایت مطرحشده ایجاد میکند. در مورد مسابقات جهانی، نخست باید یک موضوع روشن شود؛ داشتن رکورد لازم یا قرار گرفتن در فهرست اولیه، الزاماً به معنای قطعی شدن حضور در مسابقات جهانی نیست. ثبتنام و پذیرش نهایی ورزشکاران تابع مقررات فدراسیون جهانی، سهمیههای اختصاصیافته، ظرفیت هر ماده و تأیید نهایی مراجع مربوط است. بنابراین میان «ثبت یک رکورد»، «واجد شرایط شدن»، «قرار گرفتن در فهرست اولیه» و «قطعی شدن اعزام و ثبتنام» تفاوت وجود دارد؛ تفاوتی که در روایت فصیحی چندان به آن پرداخته نشده است. اما بخش مهمتر ماجرا به بازیهای آسیایی مربوط میشود. فدراسیون دوومیدانی برای انتخاب نفرات اعزامی، فرآیند مشخصی را تعریف کرده و ورزشکارانی که مدعی حضور در تیم ملی بودند، باید در رقابتهای انتخابی حاضر میشدند. نام فصیحی نیز در میان ورزشکاران دعوتشده قرار داشت، اما طبق ادعای مسئولان فدراسیون او در این رقابتها شرکت نکرد. اینجاست که یک پرسش ساده اما اساسی مطرح میشود: اگر حضور در بازیهای آسیایی هدف اصلی بوده، چگونه میتوان بدون حضور در فرآیند انتخابی و بدون طی کردن مسیری که برای تعیین ترکیب تیم ملی مشخص شده، انتظار داشت نام یک ورزشکار به صورت خودکار در فهرست نهایی قرار بگیرد؟ نمیتوان قواعد انتخابی را زمانی که به سود ورزشکار است پذیرفت و زمانی که نتیجه مطابق انتظار نیست، اصل فرآیند را زیر سؤال برد. از سوی دیگر، مرور عملکرد فصیحی در سالهای اخیر نیز نشان نمیدهد که ورزش ایران با یک روند مستمر از موفقیتهای بزرگ و افتخارات تازه مواجه بوده باشد. او بدون تردید در مقطعی از دوران ورزشی خود به موفقیتهایی رسید و نامش را در دوومیدانی ایران مطرح کرد، اما مسئله اینجاست که اعتبار گذشته نمیتواند برای همیشه جایگزین عملکرد امروز شود. ورزشکار حرفهای باید در میدان، با رکورد و نتیجه، جایگاه خود را حفظ کند؛ نه اینکه هر بار با ایجاد موج رسانهای، ناکامی یا عدم انتخاب خود را به یک پروژه اعتراضی تبدیل کند. این نخستین بار هم نیست که حاشیههای خارج از پیست، بخش مهمی از اخبار پیرامون فصیحی را به خود اختصاص میدهد. اتفاقاً نگرانی اصلی همینجاست؛ اینکه یک ورزشکار که میتوانست همچنان با عملکرد ورزشیاش دیده شود، در سالهای اخیر بیش از اندازه درگیر فضای مجازی، موضعگیری و پاسخهای رسانهای شده است. در این میان نقش اطرافیان نیز قابل تأمل است. افرادی که ظاهراً به جای کمک به بازگشت فصیحی به مسیر حرفهای و تمرکز بر تمرین و مسابقه، او را بیشتر به سمت مناقشههای مجازی سوق دادهاند. نتیجه چنین رویکردی نیز روشن است؛ قهرمانی که باید با رکورد و مدال شناخته شود، آرامآرام به چهرهای تبدیل میشود که بخش قابل توجهی از اخبار پیرامونش به استوری، اعتراض و پاسخهای مجازی اختصاص دارد. پیست دوومیدانی جای روایتسازی نیست؛ رکوردها حرف میزنند. اگر فصیحی همچنان خود را شایسته حضور در بالاترین سطح میداند، بهترین پاسخ نه در فضای مجازی، بلکه در پیست داده میشود؛ جایی که نه تعداد دنبالکنندهها مهم است، نه هجمه رسانهای و نه ادعاهای اطرافیان. فصیحی هنوز میتواند به عنوان یک ورزشکار موفق و باتجربه دیده شود، اما برای این کار باید دوباره به همان جایی برگردد که روزی او را مطرح کرد؛ پیست، رقابت و نتیجه. ادامه این مسیر با تکیه بر حاشیه و فضای مجازی، نه تنها کمکی به بازگشت او نمیکند، بلکه ممکن است فاصله میان تصویری که از خود ارائه میدهد و واقعیتی که در میدان دیده میشود را هر روز بیشتر کند.
