زنجان - کارگاه آموزشی «اقلیم شعر» در زنجان در اولین روز با یاد حسین منزوی و حضور شرکت کنندگان بر مزار این شاعر آغاز شد. به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در زنجان، نخستین دوره آموزشی «اقلیم شعر» با حضور ۱۲۰ شاعر جوان از ۱۶ استان نیمهشمالی کشور در زنجان کلید خورد. این رویداد تخصصی سهروزه که با مشارکت انه کتاب و ادبیات ایران، دفتر شعر و ادبیات داستانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان , با رویکرد آموزشِ بنیادینِ ادبیات آغاز شده، با برنامههای ویژهای همچون گرامیداشت یاد حسین منزوی و کارگاههای نقد و تحلیل همراه است. نخستین دوره از رویداد آموزشی «اقلیم شعر» با هدف شناسایی و پرورش استعدادهای ادبی، در شهر زنجان آغاز به کار کرده است و در این دوره، شرکتکنندگان طی سه روز در کارگاههای تخصصیِ شعر کلاسیک، شعر سپید و نقد ادبی حضور مییابند. در این دوره آموزشی، جمعی از چهرههای ادبی کشور از جمله ابراهیم اسماعیلیاراضی، سعید بیابانکی، مرتضی کاردر، ارمغان بهداروند و علی یاری، مسئولیت انتقال دانش و هدایتِ آموزشیِ نسل تازه شاعران را بر عهده دارند تا بسترِ انتقالِ تجربه و آموزشهای فنی برای شرکت کنندگانفراهم شود. برنامه «اقلیم شعر» در همان گام نخست، با یاد حسین منزوی همراه شد. استادان و شاعران جوان در روز افتتاحیه، با حضور بر مزارِ این غزلسرای پرآوازه، ضمن نثار گل و قرائت فاتحه، به جایگاه والای «سلطان غزل ایران» ادای احترام کردند. همچنین شبهای این رویداد به برگزاری شبشعر با حضور شاعران کشوری و استانی اختصاص یافته که در یکی از این شبها، برنامهای ویژه برای تجلیل از شاعران ممتاز زنجانی برگزار خواهد شد. این دوره آموزشی صرفاً به سه روز برگزاریِ کارگاه محدود نخواهد بود. طبق برنامهریزی دبیرخانه، شرکت کنندگان پس از پایان مرحله حضوری، به مدت یک ماه فرصت دارند تا اشعار خود را برای داوریِ نهایی ارسال کنند. برگزیدگان این مرحله، به سطوح متوسطه و حرفهای آموزشِ «اقلیم شعر» راه خواهند یافت. بیابانکی: منزوی اندیشههای نیمایی را در کالبد غزل دمید سعید بیابانکی، شاعر و منتقد ادبی در حاشیه حضور ادبجویان و شعرای حاضر در برنامه اقلیم شعر، بر مزار حسین منزوی با تأکید بر جایگاه تکرارنشدنی حسین منزوی در شعر معاصر ایران، تصریح کرد: این شاعر بزرگ، با پیوند زدن تئوریهای نیمایی به ظرفیتهای غزل، توانست گفتمانی نو را در ادبیات فارسی بنیان نهد که فراتر از مرزهای ایران، در اقصی نقاط جهان نفوذ کرده است. بیابانکی ضمن ادای احترام به مقام ادبی این شاعر برجسته، به تحلیل جایگاهِ ماندگارِ این غزلسرای معاصر در حافظه جمعی ایرانیان پرداخت. وی حضور مشتاقانِ شعرِ منزوی بر مزار او را نشانهای از یک «نیروی نهفته در غزل» دانست و گفت: اینکه این مرد بزرگ، عاشقانی را از سراسر کشور به سوی خود جذب کرده، نشان از یک قدرتِ پنهان در غزل اوست؛ درست همانگونه که حافظ، سعدی، مولانا و خیام، جانهای شیفته را به زیارت میخوانند، سنگ مزار منزوی نیز امروز میعادگاهِ کسانی است که با شعر او زندگی کردهاند. بیابانکی با اشاره به خاطرات دیدارهای خود با زندهیاد منزوی در اصفهان، ابهت و شخصیتِ بیبدیل او را فراتر از یک شاعرِ صرف خواند و افزود: منزوی تنها یک شاعر نبود؛ او ادیبی تمامعیار، منتقدی تیزبین و رفیقی دلسوز بود. من هر بار که با او مجالست داشتم، در ذهن خود با احترام میگفتم امروز یک «شاعر» دیدم. آن ابهتِ کلام، نحوه سخن گفتن و آن وقارِ خاص، مؤلفههای شخصیتی بود که در تکتکِ کلمات و شعرهای او نیز متبلور بود. وی در بخش دیگری از این تحلیل، به تبیینِ جایگاهِ تکنیکیِ منزوی در جریانِ نوسازیِ غزل پرداخت و اظهار داشت: حسین منزوی اندیشههای نیما را بهدرستی در غزل پیاده کرد. اگر کسانی در شعر نیمایی و سپید، پیروِ راهِ نیما بودند، در غزل نیز بزرگانی چون منزوی، محمدعلی بهمنی و سیمین بهبهانی، مسیرِ گفتمانی که نیما بنیان نهاده بود را با تئوریهای خود به شکلی هنرمندانه در غزل جاری ساختند. وی در پایان با اشاره به ماندگاریِ ذاتِ شعر، خاطرنشان کرد: مجسمه، نقاشی و آثار فیزیکی ممکن است دستخوشِ زوال شوند، اما شعر به زمان متصل است و هیچ نیرویی نمیتواند آن را از بین ببرد. تا زبان فارسی زنده است، منزوی نیز زنده است. شعرِ او نه تنها در ایران، بلکه به نقاطی از جهان سفر کرده که شاید خودِ او هرگز در حیاتِ دنیویاش پا نگذاشته بود؛ این است قدرتِ کلامِ شاعر که مرزها را در مینوردد.
