دژان ساویسویچ، اسطوره میلان که لقب نابغه را یدک میکشد در مصاحبهای جذاب از رازها و اتفاقات عجیب و غریب دوران فوتبالش گفت. به گزارش ورزش سه، دژان ساویسویچ، اسطوره تکرارنشدنی میلان و بزرگترین فوتبالیست تاریخ مونتهنگرو، در آستانه ۶۰ سالگی در گفتگویی خواندنی و صریح با گاتزتا دلو اسپورت، از خاطرات دوران طلاییاش، پیشنهاد یوونتوس و برخورد بهیادماندنی با میشل پلاتینی گفت. این ستاره بازنشسته که ۲۰ سال است ریاست فدراسیون فوتبال مونتهنگرو را بدون دریافت حتی یک یورو دستمزد بر عهده دارد و آخرین دوره ریاستش در سال ۲۰۲۹ به پایان میرسد، تولد ۶۰ سالگیاش را در خانه ساحلی خود در بودوا جشن گرفته بود. ساویسویچ در پاسخ به احوالپرسی خبرنگار گاتزتا گفت: «همه چیز عالی است. در قایقم گشتی میزنم اما سرم به شدت شلوغ است. کار من داوطلبانه است ولی خوشبختانه هنوز از آن لذت میبرم. خاطرات درخشانی از فوتبال دارم؛ در تیمهای بزرگی بازی کردم و با ستاره سرخ بلگراد و میلان دو بار جام باشگاههای اروپا را بالای سر بردم.» او درباره لقب معروفی که روزنامهنگاران ایتالیایی به او داده بودند گفت: «من واقعا نابغه نبودم، فقط یک بازیکن خیلی خوب بودم. شما در گاتزتا این لقب را به من دادید، شاید به این خاطر که کارهایی انجام میدادم که دیگران تواناییاش را نداشتند یا خلاقیت بیشتری به خرج میدادم. هنوز هم وقتی دوستانم میخواهند با من شوخی کنند نابغه صدایم میزنند، اما واقعا اغراقآمیز است.» ساویسویچ چیپ استثنایی خود مقابل بارسلونا در فینال ۱۹۹۴ را زیباترین گل زندگیاش نامید و راز شب پیش از آن مسابقه را فاش کرد: «شب قبل از فینال، سیلویو برلوسکونی به من گفت دژان، اگر واقعا نابغهای، فردا شب آن را در زمین ثابت کن. خوشبختانه بخت با من یار بود و همه چیز فوقالعاده رقم خورد.» ستاره سابق روسونری سپس به دوران کودکی پرماجرایش در پودگوریتسا و فرار از ریلهای راهآهن اشاره کرد و اعترافی تکاندهنده به زبان آورد: «پدرم رئیس راهآهن بود و بر ۹۰۰ کارگر فرماندهی میکرد، اما زورش به من نمیرسید. برادرم میخواست راننده قطار شود اما من از میان ریلها فرار میکردم تا روی زمینهای سنگلاخی فوتبال بازی کنم. همانجا بود که روپایی زدن را یاد گرفتم. من در جوانی یک راهزن واقعی بودم؛ اگر فوتبال سر راهم قرار نمیگرفت قطعا در آینده تبدیل به یک خلافکار و خفتگیر میشدم. شانس آوردم که در ۱۳ سالگی وارد باشگاه تیتوگراد شدم.» او مسیر خود از بودوچنوست تا ستاره سرخ بلگراد را مرور کرد و درباره انتقال بزرگش به سن سیرو در سال ۱۹۹۲ گفت: «میلان همیشه در قلب من است. در آن زمان قرار بود به یوونتوس، رم یا موناکو بروم، اما در ستاره سرخ شرایط فوقالعادهای داشتم و مارسی را در فینال باری برده بودیم. در میلان یک سال و نیم اول خیلی زجر کشیدم و تقلا کردم. با مصدومیت دست به گریبان بودم و جلوتر از من غولهایی مثل رود گولیت، مارکو فنباستن، فرانک ریکارد و ژانپیر پاپن بازی میکردند. با این حال سری آ را انتخاب کردم چون بهترین لیگ دنیا بود و بهترین بازیکنان در آن حضور داشتند. اگر تیم دیگری را انتخاب میکردم هرگز این تعداد جام و شهرت به دست نمیآوردم. تشویق هواداران میلان بهترین شارژ روحی برای من بود و اینکه بعد از بیش از بیست سال هنوز مردم با محبت از من یاد میکنند و میگویند شبیه پلاتینی بودم، واقعا حس زیبایی است.» ساویسویچ با یادآوری الگوهای دوران نوجوانیاش از دیهگو مارادونا و میشل پلاتینی نام برد و ماجرای دیدار فراموشنشدنیاش با اسطوره فرانسوی را تعریف کرد: «من عاشق بازیکنان خلاق بودم. در جام جهانی ۱۹۹۰ فلورانس مقابل مارادونا بازی کردم و در ضربات پنالتی باختیم؛ من پنالتیام را گل کردم و دیهگو خراب کرد، اما من در برابر او صفر مطلق بودم و با تحسین نگاهش میکردم. عاشق بازی پلاتینی هم بودم اما هیچوقت با هم همکلام نشدیم. یک بار در بلگراد کقتبل فرانسه بازی کردیم؛ وقتی ۲ بر ۱ عقب بودیم به زمین آمدم، دو پاس عالی دادم و ۳ بر ۲ بردیم. در پایان مسابقه با پلاتینی شانه به شانه از زمین بیرون آمدیم. خیلی دلم میخواست با او حرف بزنم و بگویم سلام میشل، من ساویسویچ هستم. اما یک کلمه فرانسوی بلد نبودم و فقط زبان اسلاوی میدانستم، به همین خاطر سرم را پایین انداختم و بدون گفتن حتی یک کلمه رد شدم.» او در پایان درباره میلان کنونی و ارزیابیاش از شرایط روسونری گفت: «میلان ما تیمی دیگر بود؛ ما پای ثابت فینال لیگ قهرمانان بودیم. از تیم فعلی چیزهای کمی دیدهام، تیمی جوان و باطراوت است و مربی جوانی هم دارد. در مسابقه با لاتزیو واکنش و بازگشت بسیار خوبی نشان دادند. باید صبور باشیم و اشتباهات را به عنوان بخشی از مسیر فوتبال بپذیریم. میدانم در فوتبال فرصتی وجود ندارد، اما کیفیت این تیم بالاخره نمایان میشود و به رقبایش میرسد. متاسفانه در حال حاضر اینتر جلوتر از بقیه به نظر میرسد، اما فصل برای همه طولانی و پیچیده است. باید صبر کرد؛ من هم در میلان یک سال و نیم صبر کردم تا ستاره شوم.»
