مواجهه مداوم با آلودگی صوتی به دلیل ایجاد اختلال در خواب و بروز استرس سیستماتیک در بدن، زمینهساز آسیبهای عصبی میشود. پژوهش جدید محققان دانمارکی نشان میدهد مواجهه طولانیمدت با صدای ترافیک شهری میتواند ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد. بااینحال، وجود سمتی آرامتر در منزل که کمتر در معرض سروصدای خیابان باشد، میتواند تأثیرات حمایتی و محافظتی در برابر این عارضه ایجاد کند. محققان میگویند مواجهه مداوم با آلودگی صوتی به دلیل ایجاد اختلال در خواب و بروز استرس سیستماتیک در بدن، زمینهساز آسیبهای عصبی میشود. به گزارش یورونیوز، پژوهشگران در مطالعهای گسترده دادههای مربوط به بیش از ۳ میلیون شهروند دانمارکی بالای ۴۰ سال را بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ تحلیل کردند. تمام شرکتکنندگان در آغاز بررسی فاقد هرگونه علائم پارکینسون بودند. یافتههای این تحقیق نشان میدهد به ازای هر ۱۱ دسیبل افزایش میزان صدا در پرصداترین سمت خانه، خطر ابتلا به این بیماری تخریبکننده عصبی حدود ۳ درصد افزایش مییابد. در سمت آرامتر خانه، یعنی بخشی که کمترین مواجهه با ترافیک را دارد، به ازای هر ۹ دسیبل افزایش صدا، خطر ابتلا به پارکینسون ۴ درصد بیشتر میشود. پژوهشگران در این مطالعه خانهها را به دو بخش تقسیم کردند: پرسروصداترین سمت که بیشترین مواجهه را با صدای ترافیک دارد و آرامترین سمت که کمترین میزان نویز را دریافت میکند. نتایج نشان داد اگر حتی این بخش آرامتر نیز در معرض سروصدای زیاد باشد، خطر ابتلا به پارکینسون افزایش مییابد. به گفته محققان، وجود یک سمت نسبتاً آرام در خانه میتواند تا حدی اثرات زیانبار قرار گرفتن طولانیمدت در معرض آلودگی صوتی را کاهش دهد. تأثیر صدای ترافیک شهری بر بیماری پارکینسون محققان میگویند داشتن سمتی آرام در خانه که حداقل ۱۰ دسیبل از سمت شلوغتر ساکتتر باشد، بازدارنده و سپر حفاظتی خواهد بود و تأثیرات مخرب آلودگی صوتی را بهویژه برای افرادی که در معرض صداهای محیطی بالاتری هستند، کاهش میدهد. این یافتهها صرفنظر از جنسیت، میزان تحصیلات، سطح درآمد، وضعیت زندگی مشترک و تراکم جمعیت یکسان و استوار بوده است. از نظر زیستشناختی، مواجهه مزمن با صدا باعث اختلال در خواب میشود که نقشی مهم در حفظ سلامت مغز ایفا میکند. همچنین این عامل واکنشهای استرسی را در بدن تحریک میکند و منجر به بروز التهاب عصبی و استرس اکسیداتیو در مغز، بهویژه در نواحی مرتبط با تولید دوپامین میشود. بیماری پارکینسون دومین اختلال رایج تخریبکننده عصب در سراسر جهان است که براساس آمارها بیش از ۱۱ میلیون نفر را مبتلا کرده است. انتظار میرود با افزایش طول عمر جوامع و رشد جمعیت، این میزان در دهههای آینده به بیش از دو برابر برسد. در این بیماری، سلولهای عصبی یا همان نورونها به تدریج تجزیه میشوند یا از بین میروند. تخریب نورونهای تولیدکننده دوپامین علت اصلی ایجاد اختلال در فعالیتهای حرکتی و عملکرد منظم مغزی است. یافتههای این پژوهش در ژورنال JAMA Neurology منتشر شده است.
