بعد از انتشار تصاویر ماهوارهای از نقطهزنی و انهدام موشکهای ایران در بحرین این بحث جنجالی نیز مطرح شده که پنتاگون درباره توان و نرخ رهگیری سامانههای ضدموشکی فوقگرانقیمت خود چه میزان اغراق می کند. به گزارش سرویس جهان مشرق، در هفته گذشته، فیلمی از تصاویر ماهوارهای ناوگان پنجم نیروی دریایی ارتش تروریست آمریکا منتشر شده که نشان می دهد، پس از حملهی تروریستی هفته گذشته رژیم تروریست آمریکا به چند نقطه در جنوب کشورمان، حملات تنبیهی یگانهای موشکی و پهپادی کشورمان، به صورت دقیق و نقطهزن، تاسیسات باقیمانده در این پایگاه را مورد اصابت و انهدام قرار دادهاند. جدای از مباحثی که بار دیگر(با انتشار این تصاویر) میان کارشناسان نظامی بینالمللی دربارهی قدرت و دقت توان موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی ایران درگرفته، این بحث جنجالی نیز مطرح شده که پنتاگون درباره توان و نرخ رهگیری سامانههای ضدموشکی فوقگرانقیمت خود چه میزان اغراق می کند. بر اساس اظهارات پروفسور «تئودور پوستل» (Theodore Postol)، فیزیکدان برجسته دانشگاه امآیتی(موسسه فناوری ماساچوست)، و نیز شواهد میدانی و نظرات دیگر صاحبنظران، این پرسش جدی مطرح شده است که آیا نرخ رهگیری اعلامشده برای سامانههای ضدهوایی مانند «پاتریوت» و «گنبد آهنین» واقعیت دارد یا صرفاً تبلیغاتی برای پوشش شکستهاست. در ادامه، دیدگاه پروفسور پوستل و نیز نظرات کارشناسان دیگری که چنین آماری را زیر سؤال بردهاند، بهتفکیک ارائه میشود. ۱. دیدگاه پروفسور تد پوستل (استاد فیزیک امآیتی) پروفسور پوستل که یکی از معتبرترین منتقدان سامانههای دفاع موشکی در جهان است، با استناد به فیلمهای منتشرشده از حملات اخیر و نیز اصول فیزیک حاکم بر برخورد موشکها، ادعای پنتاگون و ارتش اسرائیل مبنی بر رهگیری حدود ۹۰ درصد موشکهای بالستیک ایرانی را کاملاً بیاساس میداند. او معتقد است: به گفتهی این فیزیکدان، نرخ واقعی رهگیری بسیار پایین است؛ بهگونهای که احتمالاً فقط ۲ تا ۳ درصد از موشکها بهدرستی منهدم شدهاند و بیش از ۹۰ درصد آنها به اهداف خود اصابت کردهاند. او این سوال را مطرح می کند: «چگونه یک رهگیری موفق را تشخیص دهیم؟» از دیدگاه او، یک انفجار بزرگ و پایدار در آسمان تنها زمانی نشانه رهگیری موفق است که پس از آن، هیچ جسمی (کلاهک یا بدنه موشک) به سمت زمین ادامه مسیر ندهد. اما در بسیاری از فیلمها، پس از انفجار رهگیر، یک شیء نورانی همچنان به پایین سقوط میکند و سپس روی زمین منفجر میشود – این یعنی کلاهک اصابت کرده و پدافند ناموفق بوده است. مشکل فنی پاتریوت: نسخه قدیمیتر از فناوری رهگیر پاتریوت(PAC-2) با پرتاب ترکش کار میکند که برای موشکهای بالستیک سریع کارایی ندارد، زیرا ترکشها معمولاً فقط بدنه را آسیب میزنند و کلاهک سالم به هدف میرسد. نسخه جدیدتر (PAC-3) از روش «برخورد مستقیم» استفاده میکند، اما برای موفقیت باید دقیقاً به دماغه و محل کلاهک بزند. درحالیکه رادار آن بهخاطر بازتاب ضعیف کلاهک، در تشخیص دقیق آن ناتوان است و سرعت بالای برخورد نیز خطا را افزایش میدهد. تکرار تاریخ دروغین: پروفسور پوستل به جنگ اول خلیج فارس (۱۹۹۱) اشاره میکند که نیروی هوایی آمریکا ادعا کرد پاتریوت ۹۶ درصد موشکهای اسکاد عراقی را رهگیری کرده، اما تحقیقات مستقل بعدی (از جمله بررسی خود پوستل و انجمن فیزیک آمریکا) نشان داد که نرخ موفقیت عملاً نزدیک به صفر بوده است. هشدار نهایی: پوستل تأکید میکند که چنین تبلیغاتی نهتنها افکار عمومی را گمراه میکند، بلکه باعث تخصیص اشتباه بودجههای کلان، ایجاد امنیت کاذب و اتخاذ راهبردهای نادرست در سطح ملی میشود. ۲. دیگر صاحبنظران و منابع معتبر که نرخ رهگیری را زیر سؤال بردهاند پوستل در این نظرات، تنها نیست. کارشناسان نظامی، نهادهای نظارتی و حتی برخی مقامات سابق نیز بهطور جداگانه به این موضوع پرداختهاند: جورج لوئیس (همکار پوستل در امآیتی): او همراه با پوستل در تحقیقاتشان ثابت کردند که دادههای ارائهشده توسط ارتش در جنگ ۱۹۹۱ برای اثبات ادعای موفقیت پاتریوت کافی نبوده و عملکرد واقعی سامانه «بسیار پایین» بوده است. دیوان محاسبات آمریکا (GAO): این نهاد در گزارش سال ۱۹۹۲ خود رسماً اعلام کرد که از میان ادعاهای رهگیری موفق، فقط ۹ درصد تأیید شده و مابقی قابل اثبات نبوده است. یک مقام ناشناس آمریکایی: به گزارش برخی رسانهها، یکی از مقامات پنتاگون بهطور محرمانه گفته است که سامانههای ضدموشکی مستقر در منطقه در مقابل حملات اخیر موشکی و پهپادی ایران «عملکرد چندان مطلوبی نداشتهاند». سرلشکر ایهور روماننکو (معاون سابق ستاد کل ارتش اوکراین): او در تحلیلی درباره عملکرد پاتریوت در اوکراین اذعان کرد که نرخ رهگیری این سامانه در مقابل موشکهای پیشرفته روسی، از حدود ۴۰ درصد به تنها ۶ درصد کاهش یافته است. سرهنگ آناتولی ماتویچوک (کارشناس نظامی روس):او نیز تأکید کرده که پاتریوت در برخورد با موشکهای مافوقصوت مانند «کینژال» و «زیرکون» که مسیرهای غیرقابلپیشبینی دارند، عملاً ناتوان بوده و اکثر قریببهاتفاق آنها به اهداف میرسند. ۳. شکست سامانههای رهگیر روسی در برابر پهپادهای اوکراین مشکل تنها به «پاتریوت» آمریکایی محدود نمیشود. اگر سامانههای آمریکایی در برابر موشکهای بالستیک ایرانی ناموفق بودهاند، سامانههای گرانقیمت و پرآوازه روسی نیز در برابر پهپادهای ارزانقیمت اوکراینی عملاً فروپاشیدهاند. این موضوع نشان میدهد که اصل فناوری رهگیری با چالش بنیادین روبهروست، نه صرفاً یک سامانه خاص. روسیه همواره خود را دارندهی یکی از متراکمترین و پیشرفتهترین شبکههای پدافند هوایی جهان معرفی میکرد؛ سامانههایی مانند اس-۴۰۰، پانتسیر-اس۱ و تور که بهعنوان ستونهای دفاعی این کشور در برابر حملات هواپایه معرفی میشدند. اما جنگ اوکراین نشان داد که این «پردهی آهنین» بهظاهر نفوذناپذیر، در برابر حملات ساده اما پرحجم پهپادی، به
مشرق