شجاع خلیلزاده در بازی ایران و نیوزیلند عملکرد خوبی نداشت. سالهاست شجاع خلیلزاده تلاش میکند خودش را بهترین مدافع ایران معرفی کند؛ مدافعی که به زعم خودش فقط قربانی تصمیمات کارلوس کیروش شد و اگر آن مربی به او اعتماد میکرد، جایگاهش در تیم ملی هیچگاه به خطر نمیافتاد. اما بازی مقابل نیوزیلند یک بار دیگر نشان داد که شاید حق با کیروش بوده. در دیداری که انتظار میرفت مدافعان باتجربه تیم ملی ستون اصلی خط دفاع باشند، خلیلزاده روی هر دو گل دریافتی نقش مستقیم داشت. اشتباه در جایگیری، کندی در واکنش و ناتوانی در مدیریت موقعیتهایی که یک مدافع ملیپوش باید بهراحتی از پس آنها برآید، باعث شد بار دیگر انتقادهایی که سالها از سوی کارشناسان و اهالی رسانه مطرح میشد، رنگ واقعیت به خود بگیرد. واقعیت این است که شجاع خلیلزاده ۳۷ ساله مدتهاست دیگر آن مدافع مستحکم و قابل اتکای سالهای گذشته نیست. فوتبال حرفهای با اسم و سابقه اداره نمیشود؛ با عملکرد روز سنجیده میشود. وقتی مدافعی در بالاترین سطح ملی روی هر دو گل حریف مقصر باشد، دیگر نمیتواند پشت رزومه و ادعاهای گذشته پنهان شود. نکته جالبتر اما به اتفاقات جام جهانی ۲۰۲۲ برمیگردد. همان زمانی که کیروش تصمیم گرفت به خلیلزاده و محمدحسین کنعانیزادگان مقابل انگلیس اعتماد نکند. تصمیمی که ظاهراا آنقدر به مذاق این دو بازیکن خوش نیامد که فضای اردو را متشنج کردند و حتی صحبت از برخورد انضباطی و اخراجشان از تیم ملی مطرح شد. بعدها کنعانیزادگان در مصاحبهای صراحتا گفت که هرگز کیروش را به خاطر بازی ندادن نخواهد بخشید. حالا سؤال اینجاست؛ آیا همین نگاه درباره امیر قلعهنویی هم وجود دارد؟ اگر بازیکنی نیمکتنشین شود یا از ترکیب کنار گذاشته شود، باز هم مربی مقصر است؟ یا فقط زمانی مشکل ایجاد میشود که تصمیم را کیروش گرفته باشد؟ فوتبال حرفهای جای رفاقت و سهمخواهی نیست. هیچ بازیکنی، فارغ از نام و سابقهاش، نباید خود را فراتر از تصمیمات فنی بداند. اتفاقات اخیر نشان داد شاید کیروش خیلی زودتر از دیگران متوجه شده بود که برخی مدافعان مورد ادعا، دیگر در سطحی نیستند که بتوان بدون نگرانی در مهمترین مسابقات روی آنها حساب کرد.
افکارنیوز
افکارنیوزافکارنیوز