زنان همواره با حضور در موقعیتهای پرخطر و در دست گرفتن اسلحه، تصویری متفاوت از جسارت، قدرت و اراده زن ایرانی را به نمایش میگذارند. این قابها یادآور نقش پررنگ زنانی است که در بزنگاههای تاریخ، شجاعت را نه در شعار، بلکه در عمل معنا کردند. زنان ایرانی در طول تاریخ، هر زمان که سرنوشت سرزمینشان به خطر افتاده، شجاعت خود را در میدان عمل ثابت کردهاند. در سالهای جنگ ایران و عراق نیز آنان دوشادوش مردان، چه در خطوط پشتیبانی و امدادرسانی و چه در برخی صحنههای نبرد، نقشی ماندگار در دفاع مقدس ایفا کردند و نشان دادند که ایستادگی و فداکاری جنسیت نمیشناسد. این روحیه جسورانه، سالها بعد نیز در قاب سینما و تلویزیون بازتاب یافت. زنانی که برای ایفای نقشهای خود اسلحه به دست میگیرند، هرچند در فضایی نمایشی، اما تصویری از قدرت، جسارت و اراده زن ایرانی را به نمایش میگذارند. این صحنهها تنها بخشی از یک داستان نیستند؛ بلکه نمادی از زنانی هستند که همواره توانستهاند در کنار حفظ لطافت و زنانگی، چهرهای مقتدر، مقاوم و الهامبخش از خود به نمایش بگذارند. فیلم دسته دختران دومین فیلم بلند منیر قیدی است که روایتی از قصه زنان جنگ و صبوریها و مقاومتهای آنهاست. منیر قیدی که پیش از این، فیلم ویلاییها را در کارنامه خود داشته، مجدد تصمیم گرفته تا اثری دیگر با محوریت جنگ و مقاوت تولید کند. خلاصه داستان رسمی فیلم دسته دختران از این قرار است: «دوسال پس از انقلاب ایران در شرایطی که کشور هنوز در تلاطم است ارتش عراق به رهبری صدام حسین با تجهیزات کامل نظامی به جنوب حمله کرده و در حال پیشروی است. مردم به سختی مقاومت میکنند اما به دلیل کمبود سلاح و مهمات و نیروی تعلیم دیده، سقوط شهر نزدیک است…» ژست بازیگران ایرانی با اسلحه در برنامه «مافیا» شاید تنها بخشی از یک رقابت سرگرمکننده باشد، اما این تصاویر بار دیگر یادآور چهرهای متفاوت از زنان هنرمند است؛ چهرهای که قدرت، جسارت و اعتمادبهنفس را به نمایش میگذارد. هرچند اسلحه در این برنامه صرفاً یک عنصر نمایشی است، اما نحوه ایستادن، نگاه و تسلط بازیگران، تصویری از اقتدار را در قاب دوربین ثبت میکند. برای زنان ایرانی، چنین قابهایی تنها یک ژست نمایشی نیست؛ بلکه امتداد همان تصویری است که سالها پیش در دفاع مقدس از زنان شجاع این سرزمین دیده شد. زنانی که روزی در میدانهای واقعی جنگ مسئولیتهای سنگین را بر عهده داشتند و امروز نیز در قاب سینما، تلویزیون یا برنامههایی مانند «مافیا»، با ایفای نقشهای قدرتمند نشان میدهند که جسارت و زنانگی میتوانند در کنار یکدیگر معنا پیدا کنند. شبنم مقدمی با انتشار این عکس در صفحه اش نوشت: کجا را نشانه رفته ای زن؟...مرجان...تو را چه به سلاح و خون و مرگ؟...تو آمده بودی عاشقی کنی... پشتِ صحنه ی"عقیق". عکس از محمد دارایی. «شکارگاه» تنها روایت یک قصه تاریخی نیست؛ این مجموعه با به تصویر کشیدن زنانی که در موقعیتهای بحرانی دست به اسلحه میبرند، چهرهای متفاوت از شجاعت زن ایرانی را به نمایش میگذارد. زنانی که در دل ترس، برای بقا، دفاع از خانواده یا رسیدن به هدفی بزرگتر، از رویارویی با خطر هراسی ندارند. این تصاویر، هرچند در بستر یک اثر نمایشی شکل گرفتهاند، اما یادآور حقیقتی تاریخیاند؛ اینکه زنان ایرانی در بزنگاههای سرنوشتساز، از دفاع مقدس گرفته تا روایتهای سینمایی و تلویزیونی، همواره حضوری تأثیرگذار داشتهاند. در «شکارگاه»، اسلحه تنها یک وسیله نیست؛ نمادی از اراده، جسارت و قدرت زنانی است که ثابت میکنند شجاعت، جنسیت نمیشناسد.
