ژاپن با جوانگرایی تدریجی و یک پروژه بلندمدت دوباره به جمع قدرتهای اول والیبال جهان رسید؛ مسیری که امروز میتواند مهمترین درس برای نسل جدید والیبال ایران باشد. به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی والیبال ژاپن با یک برنامهریزی منطقی و صبوری در دوران گذار، دوباره به جمع قدرتهای اول جهان بازگشت؛ مسیری که حالا میتواند برای والیبال ایران یک درس بزرگ باشد. تیم ملی والیبال ژاپن امروز یکی از بهترین تیمهای جهان است؛ تیمی که روز گذشته با قهرمانی در آسیا، بار دیگر قدرت خود را به رخ قاره کشید. اما رسیدن به این نسل طلایی اتفاقی نبود، بلکه نتیجه سالها برنامهریزی، صبر و تصمیمهای منطقی بود. ژاپن بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸ یکی از سختترین دورههای تاریخ خود را پشت سر گذاشت. این تیم نهتنها از سطح اول جهان فاصله گرفت، بلکه در برخی دورههای قهرمانی آسیا حتی نتوانست روی سکوی سه تیم برتر قرار بگیرد و برابر ایران نیز بارها شکستهای سنگینی را تجربه کرد. از سال ۲۰۱۸ اما همهچیز تغییر کرد. فدراسیون والیبال ژاپن با یک پروژه بلندمدت، نسل جدیدی از بازیکنان را آرامآرام وارد تیم ملی کرد؛ بدون آنکه ستونهای باتجربه را یکباره کنار بگذارد. ستارههایی مانند یوکی ایشیکاوا و یوجی نیشیدا در کنار بازیکنان باتجربه رشد کردند و بهتدریج به رهبران نسل جدید تبدیل شدند. همین تفاوت، امروز بزرگترین نقطه مقایسه میان ژاپن و ایران است. در حالی که ژاپن جوانگرایی را تدریجی و حسابشده پیش برد، تیم ملی ایران با هدایت روبرتو پیاتزا بخش بزرگی از بازیکنان باتجربه را بهصورت همزمان از چرخه تیم ملی خارج کرد؛ تصمیمی که شاید هزینههای دوران گذار را برای والیبال ایران سنگینتر از رقیب سنتیاش کرده باشد.
