برخی از استودیوهای طراحی ایتالیایی و کارگاههای مهندسی آمریکایی، شاسی کوروت را بهعنوان بوم نقاشی انتخاب کردهاند تا شاهکارهای منحصربهفردی خلق کنند. تا همین چند سال پیش، کوروت نماد خالص یک خودروی قلدر آمریکایی بود اما در نسل هشتم به یک سوپرکار موتور وسط تبدیل شد که اگر نشان یک برند اروپایی را روی آن بچسبانید، کسی شک نمیکند اما نسل C8 نخستین کوروتی نیست که با بو و طعم اروپایی متولد شده است. در طول تاریخ، شرکتهای مستقل و اتاقسازان بارها از پلتفرم کوروت برای خلق خودروهایی استفاده کردهاند که در ظاهر هیچ شباهتی به محصولات شورلت ندارند. این خودروها ترکیبی از عضلات خشن آمریکایی و ظرافت مهندسی اروپایی بودند. اسکاگلیتی کوروت ایتالیا این ماشین که بیشتر شبیه به فرزند ناخلف مودنا بود تا دستپخت دیترویتیها، درست در چند قدمی اولین کارگاه فراری متولد شد. این خودرو توسط استودیو معروف «کاروتزریا اسکاگلیتی» در مودنا طراحی و ساخته شد و گفته میشود که انزو فراری پس از فهمیدن ماجرا، بهشدت برافروخته شده بود. ایده خلق «اسکاگلیتی کوروت ایتالیا» توسط یک پیمانکار نفتی به نام گاری لافلین و با همکاری رانندگان و سازندگان افسانهای مسابقات، یعنی جیم هال و کارول شلبی شکل گرفت. درنهایت تنها سه دستگاه از این خودرو ساخته شد و شلبی حتی نسخه خودش را هم تحویل نگرفت. این تیم سه شاسی لخت از کوروت C1 را به مودنا فرستادند تا اسکاگلیتی بدنهای آلومینیومی و فوقالعاده سبک روی آنها سوار کند؛ بدنهای که وزن خودرو را حدود ۱۸۰ کیلوگرم نسبت به کوروت استاندارد کاهش داد. ازآنجاکه اسکاگلیتی در آن دوران اتاقساز اختصاصی فراری بود، انزو فراری پس از دیدن این شورلت نیمهکاره، اسکاگلیتی را تهدید کرد که در صورت ساخت نسخهای فراتر از این سه دستگاه، تمام قراردادها را فسخ خواهد کرد. کالاوی C12 کالاوی که بیشتر به خاطر مدل افسانهای کالاوی اسلجهمر مدل ۱۹۸۸ (سریعترین خودروی جادهای جهان در آن زمان) شناخته میشد، در اواخر دهه ۹۰ تصمیم گرفت خودرویی برای رقابت با پورشه و فراری در مسابقات لمان بسازد. او برای این کار به سراغ پلتفرم کوروت C5 رفت و مدل جادهای کالاوی C12 را بهعنوان مدل همولوگیشن برای کلاس GT2 معرفی کرد. این خودرو عملاً هیچ شباهتی به کوروت نداشت و تنها در پیشرانه، بخشهایی از شاسی، درها، شیشه جلو و تکههایی از کابین با کوروت مشترک بود. C12 در مقایسه با کوروت استاندارد از محورهای عریضتر، کمکفنرهای قابل تنظیم داخلی و دیسکهای ترمز غولپیکر ۱۴ اینچی بهره میبرد تا بتواند سرعت ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت خود را کنترل کند. بدنه خودرو کاملاً از جنس کولار و فایبرگلاس سفارشی ساخته شده بود تا وزن به حداقل برسد و جالب اینکه چراغهای عقب از اوپل تیگرا قرض گرفته شده بود. قلب تپنده ۵.۷ لیتری این خودرو ۴۴۰ اسب بخار قدرت و ۵۳۶ نیوتنمتر گشتاور تولید میکرد که بعدها در نسخه ۶.۲ لیتری به ۴۸۲ اسب بخار رسید. این خودرو که با همکاری شرکت مهندسی آلمانی IVM Automotive ساخته شد، تا سال ۲۰۰۳ در آلمان تولید شد. کادیلاک XLR کادیلاک XLR در سال ۲۰۰۳ وارد خط تولید شد. برخلاف کوروت، کادیلاک در این خودرو تمام تمرکز خود را روی تجمل و راحتی گذاشته بود بهطوریکه استفاده از صفحه آمپر طراحیشده توسط برند جواهرسازی بولگاری و مرغوبترین چرم در کابین، فرسنگها با اتمسفر کوروت فاصله داشت. این رودستر لوکس با سقف هاردتاپ جمعشونده، برای رقابت مستقیم با مرسدس بنز SL و لکسوس SC وارد بازار شد و با پیشرانه هشت سیلندر ۴.۶ لیتری نورثاستار عرضه میشد درحالیکه بعداً نسخهٔ اسپرت XLR-V هم با پیشرانه ۴.۴ لیتری سوپرشارژ ارائه شد. با وجود اینکه XLR بر پایه کوروت C6 شکل گرفته بود، نزدیک به دو برابر آن قیمت داشت و همین موضوع باعث شد هرگز به موفقیت تجاری نرسد. بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ تنها ۱۵ هزار دستگاه از آن ساخته شد که نصف پیشبینیهای جنرال موتورز بود و درنهایت با ورشکستگی جنرال موتورز، خط تولید این رودستر مجلل برای همیشه برچیده شد. برتونه مانتید مانتید که در سال ۲۰۰۹ توسط جیسون کاستریوتا در استودیو برتونه طراحی شد، بدون شک یکی از خیرهکنندهترین خودروهایی است که روی شاسی کوروت ساخته شده است. برتونه مانتید روی شاسی کوروت C6 ZR1 بنا شد و برچسب قیمتی دو میلیون دلاری داشت. بدنه فیبر کربنی این خودرو هیچ شباهتی به شورلت نداشت و بیشتر به سوپرکارهای فضایی شبیه بود. طراحی آیرودینامیک مانتید ۳۰ درصد داونفورس بیشتری نسبت به ZR1 استاندارد تولید میکرد و وزن آن نیز به لطف استفاده گسترده از کربن، ۱۰۰ کیلوگرم سبکتر شده بود. با وجود اینکه پیشرانه ۶.۲ لیتری سوپرشارژ LS9 آن با ۶۳۸ اسب بخار قدرت و ۸۲۰ نیوتنمتر گشتاور دستنخورده باقی ماند اما در پیست ناردو به سقف سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت که بسیار سریعتر از کوروت ZR1 بود. ایزو ریولتا GTZ تاریخچه برند ایزو به دهه ۱۹۶۰ برمیگردد یعنی زمانی که رنتزو ریولتا از ساخت موتورسیکلت و خودروهای حبابی مثل ایزتا، به سراغ ساخت جیتیهای لوکس رفت. نخستین خودروی این برند یعنی IR 300 از موتور V8 کوروت استفاده میکرد و سنت ترکیب طراحی ایتالیایی با عضلات آمریکایی را پایهگذاری کرد. با ورشکستگی این شرکت در سال ۱۹۷۴ این اصالت گم شد تا اینکه در سال ۲۰۲۱ مدل GTZ متولد و ایزو دوباره زنده شد. این احیا به لطف ازدواج نوه رنتزو ریولتا با آندرهآ زاگاتو (نوه بنیانگذار استودیو طراحی زاگاتو) ممکن شد. نسخه تولیدی این خودرو که با الهام از ایزو A3/C، برنده لمان ۱۹۶۴ طراحی و بر پایه کوروت C7 Z06 ساخته شد، از همان پیشرانه آشنای ۶.۲ لیتری سوپرشارژ با ۶۵۰ اسب بخار قدرت بهره میبرد. رضوانی بیست برخلاف دیگر خودروهای این لیست، رضوانی بیست به دنبال اصالت کلاسیک یا ظرافت اروپایی نیست و یکی از دیوانهوارترین سوپرکارهای ساخت آمریکا به شمار میرود. نسل جدید این خودرو که در سال ۲۰۲۴ به مناسبت دهسالگی برند رض
پدال
پدالپدال