یک باور غلط که باید از آن عبور کنیم این تصور که متخصصان سلامت روان باید همیشه آرام، متعادل و عاری از خشم باشند، از هیچکجا سر بر نیاورده است. این باور محصول ترکیبی از عوامل روانشناختی فردی و ساختارهای اجتماعی است که در طول دههها شکل گرفتهاند. هر بار که در جلسهای، یک مهمانی خانوادگی یا حتی در اتاق درمان، کسی با تعجب به من میگوید «آخه شما روانشناسی، نباید عصبانی بشی!»، لبخندی میزنم که نیمیاش از سر همدلی است و نیمی از سر خستگی. این جمله را شاید هزارانبار شنیده باشم، از زبان مراجعان، آشنایان، حتی همکاران تازهکار. و هر بار همان پاسخ را میدهم: «روانشناس بودن یعنی انسان بودنِ آگاهانه، نه انسان نبودن.» ریشهی این باور کجاست؟ ۱. فرافکنی کمالگرایانه بر «متخصص» از نظر روانشناختی، انسانها تمایل دارند نقشهای تخصصی را با کمال یکسان بدانند. همانطور که از پزشک انتظار داریم هرگز بیمار نشود، از روانشناس هم انتظار داریم از تجربهی هیجانات «منفی» مصون باشد. این پدیده در روانشناسی اجتماعی «خطای هالهای» نام دارد؛ وقتی فردی در یک حوزه تخصص دارد، ناخودآگاه فرض میکنیم در تمام ابعاد زندگی هم برتر و کامل عمل میکند. مراجع وقتی نزد روانشناس میرود، به دنبال ثباتی است که در زندگی خودش گم کرده، و ناخودآگاه این ثبات را به شکل «بیاحساسی نسبت به خشم» تفسیر میکند. ۲. نمایش حرفهای و نظریهی نمایش گافمن جامعهشناس مشهور اروینگ گافمن در نظریهی «خودنمایی» یا Dramaturgy توضیح میدهد که هر فرد در نقشهای اجتماعی مختلف، یک «صحنهی جلویی» و یک «صحنهی پشتی» دارد. روانشناس در اتاق درمان، در صحنهی جلویی نقشآفرینی میکند: آرام، صبور، بدون قضاوت. اما این آرامش حرفهای، بخشی از مهارت بالینی است، نه فقدان هیجان. مراجعان معمولاً فقط صحنهی جلویی را میبینند و از صحنهی پشتی که در آن روانشناس هم مثل هر انسان دیگری خشمگین میشود یا ناامید میگردد، بیخبرند. این عدم مشاهده، به مرور به یک باور کلیشهای بدل میشود. ۳. رسانه و تصویر ایدهآلشده از «درمانگر» فیلمها و سریالها نقش پررنگی در ساخت این کلیشه دارند. درمانگرِ سینمایی معمولاً شخصیتی است با صدای آرام، حرکات کنترلشده و واکنشهای بینقص هیجانی. این بازنمایی رسانهای، که از نظر جامعهشناختی میتوان آن را نوعی «برساخت اجتماعی نقش حرفهای» دانست، به مرور در ذهن عموم به عنوان واقعیت جا افتاده است. واقعیت روانشناختی: تنظیم هیجان، نه حذف هیجان نکتهی کلیدی این است: آنچه یک روانشناس آموزش میبیند، تنظیم هیجانی است، نه سرکوب هیجانی. این دو مفهوم از نظر بالینی زمین تا آسمان تفاوت دارند. تنظیم هیجانی یعنی روانشناس خشم را احساس میکند، آن را میشناسد، و آگاهانه تصمیم میگیرد چگونه و چه زمانی آن را بروز دهد. سرکوب هیجانی، برعکس، یعنی انکار یا پنهانکاری احساس، که در درازمدت به فرسودگی شغلی، اضطراب و حتی افسردگی در میان متخصصان سلامت روان منجر میشود. پژوهشهای متعددی در حوزهی فرسودگی شغلی نشان دادهاند درمانگرانی که مجبورند «همیشه آرام به نظر برسند»، بیشتر از دیگران دچار خستگی هیجانی میشوند. چرا این باور آسیبزاست؟ - برای روانشناسان: فشار برای نمایش دائمی آرامش، به سندرم دروغین بودن و فرسودگی عاطفی منجر میشود. - برای مراجعان: اگر مراجع باور کند «سلامت روان» یعنی «هرگز عصبانی نشدن»، از خشم طبیعی خودش میترسد و آن را نشانهی بیماری میداند، در حالی که خشم یک هیجان انسانی و گاه کاملاً کارکردی است. - برای جامعه: این باور تصویری غیرواقعی و دستنیافتنی از سلامت روان میسازد که هدفِ درمان را از «آموختن مدیریت هیجان» به «حذف هیجان» منحرف میکند. جمعبندی: خشمِ آگاهانه، نه بیخشمی روانشناسان هم مثل هر انسان دیگری خشمگین میشوند، ناامید میشوند، گاهی از دست مراجع، همکار یا حتی ترافیک صبح عصبانی میشوند. تفاوت اصلی این است که یاد گرفتهاند این هیجان را بشناسند، برایش فضا باز کنند، و بدون آسیب زدن به خود یا دیگران، آن را ابراز کنند. شاید بزرگترین خدمتی که یک روانشناس میتواند به جامعه بکند، نه نمایشِ بیخشمی، بلکه نشان دادنِ الگویی سالم از تجربه و ابراز خشم باشد.
