پرسپولیس چرا به این حال و روز افتاده است؟

شکست مقابل چادرملو، فقط حضور در آسیا را از پرسپولیس نگرفت؛ این مسابقه بار دیگر پرده از بحرانی برداشت که مدتهاست در لایههای مدیریتی این باشگاه جریان دارد. به گزارش خبرآنلاین روزنامه فرهیختگان نوشت: بعد از سوت پایان بازی، مدیرعامل باشگاه بدون تعارف به سراغ بازیکنان رفت؛ از کمکاری برخی گفت، عدهای را متهم کرد که ذهنشان بیش از فوتبال درگیر کسبوکارهای شخصی است و انگشت اتهام را به سمت رختکن نشانه گرفت. ممکن است بخشی از این انتقادها درست باشد. واقعیت این است که تعدادی از بازیکنان پرسپولیس با استاندارد سالهای گذشته خود فاصله گرفتهاند و نمیتوان همه ناکامیها را تنها به حساب کادر فنی نوشت. اما مسئله اینجاست که وقتی مدیرعامل در جایگاه مدعی میایستد، پیش از هر چیز باید به این پرسش پاسخ دهد که سهم مدیریت در شکلگیری این شرایط چه بوده است؟ آرامش؛ گمشده این روزهای پرسپولیس برای پیدا کردن ریشه این آشفتگی، نیازی نیست به ماههای دور برگردیم. همین چند روز قبل، در شرایطی که سرمربی پرسپولیس هنوز روی نیمکت این تیم حضور داشت، خبر مذاکره برخی مدیران باشگاه با دراگان اسکوچیچ در ترکیه منتشر شد؛ اخباری که حتی اگر به قرارداد هم ختم نشده باشد، یک پیام روشن برای همه اعضای تیم داشت؛ سرمربی نیز از امنیت شغلی برخوردار نیست. وقتی چنین پیامی از بالاترین سطح مدیریت مخابره میشود، طبیعی است که اقتدار نیمکت آسیب ببیند. بازیکنان بهخوبی متوجه میشوند که تصمیمها از یک مرکز واحد گرفته نمیشود و هر گوشهای از باشگاه، روایت و برنامه خودش را دنبال میکند. نتیجه چنین وضعیتی چیزی جز کاهش تمرکز، افزایش حاشیه و از بین رفتن آرامش تیم نخواهد بود. مدیریت چندپاره، تیم چندپاره باشگاهی که مدیریت واحد ندارد، نمیتواند از تیمش انتظار ثبات داشته باشد. در فوتبال حرفهای، آرامش اتفاقی نیست؛ محصول تصمیمهای هماهنگ و ساختار مدیریتی منسجم است. اما وقتی از درون باشگاه، سیگنالهای متناقض به نیمکت و رختکن ارسال میشود، هر شکست فقط یک نتیجه فوتبالی نیست؛ بازتاب آشفتگی مدیریتی است. در چنین شرایطی، حمله به بازیکنان شاید سادهترین واکنش ممکن باشد، اما سادهترین واکنش، لزوماً درستترین واکنش نیست. مدیری که امروز از بازیکنان مطالبه میکند، باید درباره تصمیمهای متناقض، اختلاف دیدگاهها و از بین رفتن فرماندهی واحد در باشگاه نیز پاسخگو باشد. پرسپولیس بدون تردید در بخش فنی مشکلاتی دارد و برخی بازیکنان از کیفیت واقعی خود فاصله گرفتهاند، اما تا زمانی که باشگاه از تعدد تصمیمگیران و مدیریت جزیرهای رهایی پیدا نکند، بعید است تغییر چند مهره یا متهم کردن بازیکنان بتواند نسخهای برای درمان این بحران باشد. وقتی فرماندهان متعدد باشند، نخستین قربانی، آرامش تیم است و آخرین قربانی، نتیجهای که در زمین رقم میخورد.