با نتایج افتضاح تیم ملی در بازیهای آسیایی ناگویا، حسین عبدی رفت تا بازی همیشگی اسم و فامیل برای انتخاب جانشین او شروع شود. اتفاقاتی که پس از نتایج ضعیف تیم امید در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا افتاد، بیانیه فدراسیون فوتبال برخلاف دوره قبل که پشت رضا عنایتی -با وجود همین نتایج و شکستها- ماند و خطاب قرار دادن شخص حسین عبدی به عنوان مقصر این ناکامی، مشخص کرد که عبدی جایی در برنامههای آتی فدراسیون فوتبال ندارد. حداقل در این مقطع و در تیم امید امکانی برای ادامه نیست، حالا برای بعداً، خدا بزرگ است! افراد حاضر در دایره سفارش شده ها هرگز از چرخه فوتبال ما حذف نمی شوند! همانطور که پیش بینی میشد، عبدی نیز با درک این شرایط در فرودگاه امام استعفا داد تا بلافاصله فدراسیون از سه گزینه برای جانشینی او نام ببرد؛ افشین قطبی، رسول خطیبی و پیروز قربانی که همین جا سوال اول ایجاد شد، چه کسی و با کدام متر و معیار این نفرات را انتخاب کرده است؟ چرا مثل همیشه نگذاشتند ماه بگذرد و به بهانه بررسی کارشناسان، منتظر جادوی گذر زمان نشدند؟ اما خود این ۳ اسم نیز پر از سوال و چرا بود؛ هر چقدر پیروز قربانی به دلیل کار با جوانان در این سالها و کسب نتایج آبرومند در لیگ -با فجر و آلومینیوم- استحقاق این کاندیداتوری را داشت و هر چقدر رسول خطیبی به دلیل موقعیت ویژه در این دو سه سال و البته نتایج ضعیف فجر که هر لحظه امکان دارد دوباره بیکار شود، حضورش در این فهرست سه گانه قابل درک و توجیه بود (!) کسی دلیل مطرح شدن دوباره نام قطبی را نفهمید! مردی که اصلاً از روز اول به یک دلیل غیر فوتبالی و توسط غیر فوتبالیها به فوتبال ایران آورده شد و از روز اول، قرار بود که رخ کار و ویترین باشد و آن پشت، کارها را فوتبالیها انجام دهند! موفقیت این تجربه در قدم اول با پرسپولیس لیگ هفتم، کار را به تمدید حضور قطبی رساند، غافل از آنکه حالا او مدعی است و میخواهد واقعاً مصدر کار باشد! نتیجه را به یاد داریم. قطبی به نیم فصل نرسید و رفت و هرچه دل تنگش میخواست، علیه ایران و ایرانی گفت! اما ناگهان تیم ملی را با وعده شناخت دو کره مثل کف دست! پاداش گرفت! علی دایی با اولین شکست، از سوی رئیس جمهور وقت برکنار شد تا مشخص شود رفتن و آمدن مربیان آن مقطع، چندان ربطی به فدراسیون و فوتبال ندارد! افشاگری علی دایی که این سالها به اعتراف شخص کفاشیان -به عنوان رئیس وقت فدراسیون- تبدیل شده است. نتیجه کار با قطبی مشخص بود، به جام جهانی ۲۰۱۰ نرسیدیم و در جام ملتهای ۲۰۱۱ هم حرفی برای گفتن نداشتیم تا این بار پرونده جناب آنالیزور، جدی جدی بسته شود. یک روز او به همان روش قبلی و کانالی که هیچکس نفهمید، سر از فولاد درآورد و دوباره با تکرار همان نتایج، پی زندگی خود رفت و در سیر نزولی، این سالها به کار در دبیرستانهای کالیفرنیا بسنده کرد! هیچکس نفهمید چطور قطبی از مربیگری "های اسکول" در آمریکا و مدرسه فوتبال در کانادا، دوباره در فوتبال ایران ری برندینگ شده و ابتدا برای دستیاری قلعه نویی و سپس هدایت تیم امید، چطور مطرح شد! هرچه بود، این کانال قوی کارش را کرد تا قطبی دوباره احیا و در آینده نزدیک دوباره در لیگ برتر تیم بگیرد! اما برگردیم سر پرونده تیم امید، وقتی فدراسیون گفت او از دایره گزینهها کنار رفته است، خدا را شکر کردیم که از چاله به چاه نیفتادیم و لااقل این گونه تیم امید میتواند شانسی برای بعدها داشته باشد! اما دو نکته باقی ماند؛ ما قید سوال در مورد چگونگی مطرح شدن نام قطبی در این فهرست را میزنیم تا به جایش فدراسیون بگوید، سرنوشت آن دو گزینه دیگر چه شد؟ اما نکته دوم که در این سالها پاشنه آشیل ناکامی ما در ردههای پایه -به خصوص تیم امید- بوده، قرار است دوباره تکرار شود؟ ما تمام طول سال را میخوابیم و در آستانه تورنومنتهای مهم، به فردی حکم داده و او هم تعدادی بازیکن دعوت میکند و باشگاهها هم بازیکن نمیدهند، تحریم هم هست و بازی تدارکاتی در کار نیست و فقط سفری میرویم و میبازیم و تمام! دوباره روز از نو، روزی از نو! یعنی بعد از این سه اسم، می رسیم به بازی اسم - فامیل در آینده و آنقدر ماجرا کش پیدا کند که دوباره همان روش قدیمی تکرار شود؟!
