کمبود وینگر در ترکیب تراکتور بزرگترین مشکل این تیم به حساب می آید. تراکتور یک مشکل جدی دارد که شاید در هفتههای ابتدایی کمتر به چشم آمده بود، اما بازی آسیایی مقابل شباب الاهلی آن را کاملاً عیان کرد؛ این تیم در کنارههای زمین ابزار کافی ندارد. تراکتور در دبی عملاً بدون وینگر تخصصی بازی کرد و همین مسئله باعث شد یکی از مهمترین مسیرهای خلق موقعیت برای این تیم از کار بیفتد. وقتی تیمی نتواند از عرض زمین استفاده کند، حریف راحتتر فضای میانی را میبندد و تراکتور مجبور میشود مدام از همان منطقهای حمله کند که بیشترین تراکم بازیکن حریف را دارد. مصدومیت جدی مهدی ترابی و دور بودن مهدی هاشمنژاد از ترکیب اصلی، شرایط را سختتر کرده، اما مسئله فقط غیبت این دو نفر نیست؛ سؤال بزرگتر این است که چرا برای چنین شرایطی از ابتدا جانشین تخصصی در نظر گرفته نشده است؟ در بازی با شباب الاهلی، از بین هافبکهای تراکتور فقط زائرکاظمینی قابلیت بازی نزدیک به خط را داشت و نفراتی مثل هلیلوویچ، حسینی و خامروبکوف اساساً هافبکهای میانی هستند. نتیجه هم مشخص بود؛ تیمی که برای حمله از کنارهها نفر ندارد، مجبور میشود بازیکنان را خارج از پست اصلیشان به زمین بفرستد و طبیعتاً کیفیت بازیاش افت میکند. این دقیقاً همان جایی است که مشخص میشود تراکتور در زمان بسته شدن تیم، از نظر بالانس ترکیب با یک مشکل جدی مواجه بوده است. ظاهراً روی بازگشت سریع هاشمنژاد و حضور ترابی حساب شده بود، اما فوتبال همیشه طبق برنامه پیش نمیرود و یک تیم مدعی باید برای غیبت مهرههای کلیدی، پلن دوم داشته باشد. حتی با بازگشت هاشمنژاد هم این مشکل کاملاً برطرف نخواهد شد. تراکتور برای ادامه فصل به بازیکنان بیشتری در کنارهها نیاز دارد؛ بازیکنانی که تخصص اصلیشان بازی در عرض، یکبهیک شدن، نفوذ و ایجاد موقعیت باشد. این شاید یکی از بزرگترین نقاط ضعف تراکتور در فصل جاری باشد؛ تیمی با مدعی قهرمانی که اگر بال نداشته باشد، برای پرواز در لیگ و آسیا با مشکل جدی روبهرو خواهد شد.
