حذف تیم ملی از جام جهانی، بهجای آغاز یک نقد جدی، به مسابقهای برای مقصر پیدا کردن تبدیل شد؛ مسابقهای که در آن همه محکوم شدند، جز خود تیم ملی ایران! پس از تساوی الجزایر و اتریش و از دست رفتن آخرین بخت صعود ایران به مرحله حذفی جام جهانی، در یکی از برنامههای تصویری، چند مجری دور هم نشسته بودند و در نکوهش عملکرد تیمهایی که به سود تیم ملی ما بازی نکردند، داد سخن سر میدادند! دقایقی منتظر ماندیم شاید یک نفر (فقط یک نفر) یک جمله هم در نقد عملکرد خود تیم ملی بگوید؛ اما دریغ و صد دریغ! از دیدگاه آقایان، ایران شایستهترین تیم جام جهانی بود؛ تیمی که هیچ ایرادی نداشت. اما تا دلتان بخواهد کیروش بد بود، ازبکستان نامرد بود، اتریش و الجزایر هم انگار از قبل پیمان بسته بودند تا سر سفره جام جهانی بنشینند و خودشان عیش و نوش کنند و ما را از این سفره بینصیب بگذارند! دریغ از یک جمله منطقی؛ دریغ از چند کلمه درباره فوتبالی که سه بازی فقط دنبال مساوی بود. دریغ از یک اشاره به مسابقه نیوزیلند؛ همان مسابقهای که سادهترین مسیر صعود را با دست خودمان دور انداختیم. هزار افسوس که کسی نگفت صعود به جام جهانی ۴۸ تیمی دیگر هنر نیست؛ هنر واقعی از جایی شروع میشود که باید از مرحله گروهی بالا بیایی. جام جهانی تازه از همانجا آغاز میشود. از همان جا که ۳۲ تیم به مرحله حذفی صعود میکنند. دقت کنید: ۳۲ تیم! این همان جام جهانی است که کنگو و کیپورد (این آخری با جمعیتی کمتر از اراک و یزد) هم توانستند از گروهشان صعود کنند. حالا شما تا میتوانید کیروش را بکوبید، از ازبکستان بنالید، اتریش و الجزایر را محکوم کنید، اما حقیقت، هیچکدام از اینها نیست. واقعیت این است که تیم ملی ایران، بلیت صعودش را نه مقابل الجزایر و اتریش، بلکه همان روزی پاره کرد که نتوانست نیوزیلند را شکست دهد؛ تمام! در همین ارتباط: کنایه سنگین محمد صلاح به شادی گل آفساید شجاع خلیل زاده +عکس
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی