احمدرضا عابدزاده، سنگربان محبوب و سابق فوتبال ایران، وداع تلخ و متفاوتی با تیم ملی داشت. کسی تصور میکرد احمدرضا عابدزاده در تاریخ چهارم تیر سال ۷۷ و در دیدار مقابل آلمان و البته در سن ۳۲ سالگی، برای آخرین بار درون دروازه تیم ملی ایران قرار بگیرد. اما بعد از حضور درخشان تیم ملی در جام جهانی ۹۸،اختلافات میان احمدرضا عابدزاده و کادر فنی و البته فدراسیون فوتبال به اوج رسید. محسن صفایی فراهانی، رئیس وقت فدراسیون فوتبال رابطه خوبی با عابدزاده نداشت و در نهایت دیگر هرگز این دروازهبان محبوب در ترکیب تیم ملی ایران قرار نگرفت. احمدرضا عابدزاده در خرداد سال ۷۸ یک جراحی سنگین در آلمان انجام داده و در نهایت در بهمن ماه همان سال، دوباره شرایط حضور در میدان را پیدا کرد. در همان مقطع نمایش عابدزاده در دروازه پرسپولیس آنقدر درخشان بود که هواداران فوتبال ایران به شدت به عدم حضور او در تیم ملی معترض بوده و خواهان بازگشت احمدرضا به ترکیب تیم ملی شدند. تنها چند ماه تا جام ملتهای آسیا ۲۰۰۰ باقی مانده بود و تقریبا هر روز مطبوعات ایران یک گزارش از عابدزاده و دلایل عدم دعوت او به تیم ملی مینوشتند. در نهایت در مهرماه سال ۷۹ این فشار همهجانبه جواب داد و جلال طالبی، سرمربی وقتی تیم ملی ایران در یک اردو از احمدرضا عابدزاده و افشین پیروانی بعد از مدتی طولانی دعوت کرد. در مهر ماه سال ۷۹ و در فاصله یک ماه مانده به آغاز تورنمنت، شاهد انتشار تصاویری از احمدرضا عابدزاده در تمرینات تیم ملی بودیم. اما در آن مقطع شایعاتی عجیب به صورت روزانه و مستمر در مطبوعات ایران به چاپ میرسید؛ اینکه احمدرضا عابدزاده با گروه بازیکنان باتجربه تیم ملی به سرکردگی علی دایی رابطه خوبی نداره و حتی آنها در اردوی تیم ملی با هم سلام و علیک نیز نمیکنند. در نهایت قرار بر آن شد که در یک مسابقه تدارکاتی مقابل تیم ملی قطر در هفتههای ابتدایی مهرماه، احمدرضا عابدزاده بعد از دو سال درون دروازه قرار گرفته و عملکرد او مورد سنجش کادر فنی تیم ملی قرار بگیرد. اما به علتی که هرگز و حتی تا امروز مشخص نشده، احمدرضا عابدزاده در آن مسابقه جایی در ترکیب تیم ملی پیدا نکرد و در نهایت به اردوی تیم ملی ایران برای جام ملتهای آسیا نیز دعوت نشد. شرایط به گونهای بود که مطبوعات در آن مقطع گزارش دادند که عابدزاده در اردوی تیم ملی، منزوی و گوشهگیر شده و در واقع کسی او را تحویل نمیگیرد. مهدی هاشمینسب، رفیق صمیمی احمدرضا که در آن مقطع به تازگی به استقلال پیوسته بود، نیز در این رابطه صحبت کرده و مدعی شد حتی برخی به این سنگربان باتجربه سلام هم نمیکنند؛ مواردی که در نهایت منجر به یک حاشیه بروز این حواشی عجیب و عدم حضور عابدزاده در جام ملتهای آسیا شد. شرایط روحی عابدزاده در آن مقطع آنقدر وخیم و تلخ بود که او حتی مدعی شد که به زودی از فوتبال خداحافظی میکند. در آذر سال ۷۹ و بعد از حذف تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا، نشریات فوتبال ایران خبر از خداحافظی احمدرضا عابدزاده در روزهای پیش رو دادند. اما پرسپولیس در آن سال و در اسفند ۷۹ و در مرحله یک چهارمنهایی جام باشگاههای آسیا، در تهران پذیرای الاتحاد، پاختاکور و الهلال بود. داوود فنایی در اولین مسابقه محروم بوده و به همین علت علی پروین از عابدزاده خواست که خداحافظی خود را به تعویق اندازد. در نهایت عابدزاده در دور حذفی جام باشگاه آسیا شرکت کرده و یک ماه بعد و در تاریخ ۲۱ فروردین سال ۸۰، برای آخرین بار درون دروازه پرسپولیس حضور پیدا کرد. باقی ماجرا نیز نیاز به مرور مجدد ندارد و ذهن و روان هواداران پرشمار و متعصب عقاب آسیا را آزرده خواهد کرد. به هر حال مباحثی مانند بحث کاپیتانی و البته سابقه و بزرگی در رختکن تیم ملی، مواردی بود که احتمالاً منجر به پایان زودهنگام احمدرضا عابدزاده در ترکیب تیم ملی ایران شد. البته رابطه پرفراز و نشیب عابدزاده وعلی دایی ادامه یافت. زمانی که علی دایی در زمستان سال ۸۸ و برای اولین بار هدایت پرسپولیس بر عهده گرفت، تمایلی به ادامه همکاری با عابدزاده که در آن مقطع مربی گلرهای پرسپولیس بود، نشان نداد. حتی در آن مقطع اخباری در مورد برخورد نامناسب سرمربی وقت پرسپولیس با احمدرضا به گوش رسید. البته حالا و بعد از گذشت این همه سال، دایی و عابدزاده رابطه بسیار خوبی با هم دارند و معمولاً هر کجا که همدیگر را میبینند، سلام علیک گرمی داشته و خاطرات گذشته را مرور میکنند. البته این شکل رقابت و برتریجویی در تیم ملی، تنها مختص به این دوره نبود و چه بسا که در گذشته و دهه ۶۰ و حتی در همین سالهای اخیر نیز معمولاً بازیکنان بزرگ و مشهور تیم ملی برای مضامینی چون بازوبند یا رهبری در رختکن، ممکن است در مقابل یکدیگر قرار بگیرند. به هر حال احمدرضا در اواخر دوران ورزشی خود هم در تیم ملی چنین وضعیتی را تجربه کرده و هم در پرسپولیس با علی پروین رابطه خوبی نداشت. در نهایت عابدزاده به این دلایل و البته مصدومیتهای شدید و آزاردهنده، پیش از ۳۵ سالگی از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. حتی بعد از سه دهه نیز آمادگی بدنی عابدزاده مثالزدنی بود و برخی تصور میکردند او تا ۴۰ سالگی مشکلی برای حضور در زمین فوتبال نخواهد داشت. اما اختلافات محسوس با فدراسیون فوتبال، کادر وقت تیم ملی و البته علی پروین و پرسپولیس، در نهایت منجر به خداحافظی زودهنگام او از فوتبال شد. رابطه عابدزاده و علی دایی در اواسط دهه ۷۰ حداقل در مقابل دوربین و در رسانهها خوب و دوستانه بود، اما آنها نیز به تدریج در مقابل یکدیگر صفآرایی کرده و نتوانستند آن دوستی و رفاقت را حفظ کنند.
