سباستین پریمونی در گفتوگوی اختصاصی با امیرحسین مقیمی، ضمن بررسی تحولات خاورمیانه، امنیت تنگه هرمز، سیاست خارجی فرانسه، آینده روابط تهران و پاریس و تغییرات نظم بینالمللی، هشدار داد که جهان از مرحله عادی تنش عبور کرده و به نقطهای خطرناک نزدیک شده است. پریمونی منشأ وضعیت کنونی را غلبه منطق تقابل، مسابقه تسلیحاتی و کنار گذاشته شدن اصول حقوق بشردوستانه دانست و افزود آنچه در غزه، ایران، اوکراین، سودان و جمهوری دموکراتیک کنگو رخ میدهد، نشانه عقبنشینی مشترک از حقوق انسانی است. به گفته او، مجموعهای از منافع نظامی، مالی، فناوری و رسانهای، کشورها و مخالفان سیاسی را بهعنوان دشمنانی معرفی میکند که باید حذف شوند. پریمونی تأکید کرد که در چنین شرایطی، صلح باید به «اولویت مطلق» سیاست بینالمللی تبدیل شود؛ زیرا رهبران غربی نه قادر به پیروزی در جنگهایی هستند که از آنها حمایت میکنند و نه توانایی متوقف کردن این جنگها را دارند. هشدار درباره پیامدهای بحران تنگه هرمز این تحلیلگر فرانسوی در بخش دیگری از گفتوگو، تنگه هرمز را یکی از حیاتیترین نقاط اقتصاد جهانی توصیف کرد و گفت ادامه درگیری در منطقه، بحران اقتصادی را از مرحله احتمال خارج کرده است. او با اشاره به شکست روندهای دیپلماتیک میان ایران و آمریکا مدعی شد که ادامه حملات و رویارویی نظامی، اقتصاد جهانی را در معرض شوک سنگینی قرار داده است. به اعتقاد پریمونی، بسته شدن یا ناامن شدن طولانیمدت تنگه هرمز، تنها به افزایش قیمت نفت محدود نمیشود و میتواند تولید صنعتی، حملونقل، کشاورزی و امنیت غذایی در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار دهد. پریمونی با استناد به برآوردهای اقتصادی مطرحشده در گزارشهای بینالمللی گفت کاهش رشد اقتصاد جهانی، افزایش تورم و اختلال در انتقال میلیونها بشکه نفت در روز، بخشی از پیامدهای احتمالی ادامه بحران است. او همچنین هزینه مستقیم عملیات نظامی و خسارت واردشده به زیرساختهای منطقه را صدها میلیارد دلار برآورد کرد و گفت مجموع هزینههای اقتصادی بحران در سالهای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ ممکن است به چند هزار میلیارد دلار برسد. این تحلیلگر فرانسوی هشدار داد که افزایش قیمت انرژی در کشورهای توسعهیافته ممکن است به شکل گرانی بنزین، گاز و کودهای کشاورزی ظاهر شود، اما در کشورهای فقیر و در حال توسعه، همین بحران میتواند مستقیماً امنیت غذایی و زندگی میلیونها نفر را تهدید کند. او گفت: «مشکلی که در کشورهای توسعهیافته با افزایش قیمت بنزین و گاز احساس میشود، در کشورهای در حال توسعه ممکن است به مسئله مرگ و زندگی تبدیل شود.» آمریکا به اهداف خود در برابر ایران نرسید پریمونی در پاسخ به پرسشی درباره تغییر توازن قدرت در خاورمیانه اظهار کرد که تحولات اخیر، محدودیت توان نظامی و سیاسی آمریکا را آشکار کرده است. او مدعی شد ایالات متحده با وجود برخورداری از بزرگترین بودجه نظامی جهان، نتوانسته است در رویارویی با ایران به اهداف اعلامی خود، از جمله تغییر حکومت، کسب پیروزی نظامی یا ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت، دست پیدا کند. به گفته این فعال سیاسی فرانسوی، نتیجه تحولات اخیر برخلاف انتظار طراحان عملیات نظامی بوده و ایران توانسته است نوعی راهبرد بازدارندگی را در برابر قدرتی بهمراتب بزرگتر از خود به نمایش بگذارد. پریمونی افزود: «نه تغییر حکومت، نه پیروزی نظامی و نه حمایت مردم ایران از اهداف مهاجمان حاصل نشد؛ بلکه نتیجهای معکوس به وجود آمد و قدرت ضعیفتر توانست راهبرد بازدارندگی خود را در برابر قدرت قویتر اجرا کند.» او با اشاره به جنگهای آمریکا در افغانستان، عراق، لیبی و سوریه گفت سیاست ایجاد بیثباتی شاید به سرنگونی برخی حکومتها منجر شده باشد، اما نتیجه نهایی آن، شکلگیری سرزمینهایی ویران، ساختارهای سیاسی ضعیف و رشد گروههای تروریستی بوده است. پریمونی با تأیید تغییر تدریجی موازنه قدرت میان غرب و بازیگران منطقهای تأکید کرد که این تغییر، بهتنهایی ضامن صلح نیست و باید با سیاست همکاری و اجرای پروژههای مشترک توسعهای همراه شود. «طرح واحه»؛ آب، انرژی و غذا برای صلح منطقهای پریمونی در ادامه از برنامهای با عنوان «طرح واحه» یا «Oasis Plan» سخن گفت؛ طرحی که به گفته او، بر بازسازی مناطق آسیبدیده و ایجاد منافع مشترک اقتصادی میان کشورهای خاورمیانه استوار است. او سه ستون اصلی این برنامه را «آب، انرژی و غذا» عنوان کرد و گفت بدون توسعه مشترک، هیچ توافق سیاسی نمیتواند به صلحی ماندگار منجر شود. براساس توضیحات پریمونی، این طرح شامل توزیع عادلانهتر منابع آبی، توسعه تأسیسات آبشیرینکن، ایجاد شبکههای انتقال آب، تولید برق از اختلاف ارتفاع و توسعه کشاورزی در مناطق خشک است. بازسازی غزه، احیای فرودگاه بینالمللی یاسر عرفات و ایجاد یک بندر بزرگ دریایی و منطقه اقتصادی نیز از دیگر پیشنهادهای مطرحشده در این برنامه است. او گفت: «بدون توسعه مشترک مبتنی بر پروژههای بزرگ آب، انرژی، کشاورزی و حملونقل، صلح پایدار در منطقه امکانپذیر نخواهد بود.» انتقاد از استاندارد دوگانه فرانسه این تحلیلگر فرانسوی در ارزیابی سیاست خارجی کشورش گفت میان ادعای فرانسه درباره دفاع از حقوق بینالملل و عملکرد تاریخی و معاصر آن شکافی جدی وجود دارد. پریمونی، سیاست فرانسه در آفریقا و خاورمیانه را ادامه نوعی رویکرد نواستعماری دانست و گفت پاریس همواره تلاش کرده است حوزههای نفوذ سنتی، پایگاههای نظامی و منافع اقتصادی خود را حفظ کند. او بهعنوان نمونه به روابط فرانسه با نیجر اشاره کرد و گفت این کشور برای دههها از منابع اورانیوم نیجر استفاده کرده، در حالی که بخش بزرگی از مردم این کشور همچنان به برق دسترسی ندارند. پریمونی همچنین سیاست فرانسه در قبال لیبی و سوریه را متأثر از منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی دانست و اظهار کرد روابط پاریس با دولتهای منطقه، تا زمانی ادامه یافته که منافع فرانسه تأمین شده است. او نتیجه گرفت که مسیر طولانیای پیش روی ف
