تساوی ارزشمند مقابل بلژیک نباید تیم ملی ایران را دچار یک اشتباه بزرگ کند؛ اینکه تصور کنیم نسخه دفاعی این مسابقه، مقابل همه حریفان جواب خواهد داد. تساوی برابر بلژیک، بدون تردید یکی از ارزشمندترین نتایج سالهای اخیر تیم ملی ایران بود. بازیکنان جنگیدند، تمرکز داشتند، ساختار دفاعی منسجمی ارائه کردند و در نهایت یک امتیاز بزرگ گرفتند. اما حالا که از فضای احساسی آن مسابقه فاصله گرفتهایم، وقت آن است که یک سؤال مهم را مطرح کنیم؛ آیا قرار است ایران برابر مصر هم دقیقاً همان نسخه بازی با بلژیک را تکرار کند؟ تیم ملی مقابل بلژیک با یک آرایش کاملاً دفاعی به میدان رفت؛ عقب نشست، فضاها را بست، با بکش زیرش «توپ» را دور کرد و اجازه داد حریف مالکیت بازی و فضای بازیسازی را در اختیار داشته باشد. این تاکتیک مقابل بلژیک جواب داد؛ اما یک دلیل مهم هم داشت؛ علیرضا بیرانوند یکی از بهترین روزهای دوران فوتبالش را پشت سر گذاشت. واقعیت این است که بیرانوند هر روز، یاشین نمیشود. هیچ دروازهبانی در دنیا نمیتواند هر مسابقه آنگونه بازی کند؛ آن هم مقابل تیمهایی که مدام روی دروازه فشار میآورند. از طرف دیگر، مصر تا الان نشان داده بهترین تیم گروه G است و ثابت کرده ابزارهای متنوعی برای گلزنی دارد؛ از شوتهای از راه دور گرفته تا استفاده از فضاهای پشت مدافعان. اگر ایران دوباره فقط به دفاع کردن، دور کردن توپ و مقاومت امیدوار باشد، ممکن است این بار نتیجه متفاوتی رقم بخورد. تساوی مقابل بلژیک ارزشمند بود؛ اما خطرناکتر از شکست، این است که تصور کنیم همان نسخه را میتوان مقابل همه حریفان کپی کرد. تیم ملی برای بازی با مصر، بیش از هر چیز به یک نقشه جدید نیاز دارد؛ نه فقط به این امید که بیرانوند دوباره معجزه کند.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی