ایران مقابل مصر به تساوی رسید؛ نتیجهای که اگرچه هنوز شانس صعود را از بین نبرده، اما حالا سرنوشت تیم ملی را به نتایج سایر مسابقات گره زده است. اتفاقی که اگر در همان دیدار نخست مقابل نیوزیلند رخ نمیداد، امروز اصلاً موضوعیتی نداشت. امیر قلعهنویی پس از مسابقه، مطابق انتظار از عملکرد تیمش ابراز رضایت کرد، بار دیگر از بیعدالتیها گفت و حتی پای تقدیر و ناسازگاری خدا را هم به میان کشید؛ اما واقعیت زمین مسابقه چیز دیگری بود. ایران برابر مصر هم از همان ضعف همیشگی رنج برد؛ فقدان بازیسازی. تیم ملی در سومین مسابقه جام جهانی نیز بیشتر تماشاگر گردش توپ حریف بود تا طراح جریان بازی. در میانه میدان، کمتر نشانی از خلاقیت، حفظ مالکیت یا انتقال هدفمند توپ دیده شد و باز هم امید اصلی تیم به دفاع، دوندگی و درخشش نفرات عقب زمین گره خورد. همین نسخه برابر بلژیک جواب داد؛ اما حتی در آن مسابقه هم ایران بارها تا آستانه فروپاشی پیش رفت و اگر روز فوقالعاده علیرضا بیرانوند نبود، شاید نتیجه دیگری رقم میخورد. فوتبال همیشه فرصت تکرار معجزه را نمیدهد. فارغ از اینکه ایران در نهایت صعود کند یا نه، تیم ملی دیر یا زود باید با مهمترین ضعف فنی خود روبهرو شود؛ تیمی که نمیتواند بازی را در میانه میدان کنترل کند، در جام جهانی همیشه منتظر اشتباه حریف یا لطف اتفاقات خواهد ماند. و شاید مهمتر از همه، باید از فرصتسوزیها درس گرفت. اگر ایران در همان مسابقه نخست مقابل نیوزیلند، سه امتیازی را که تا آستانه به دست آوردنش پیش رفت، حفظ میکرد، امروز صعود در اختیار خودش بود؛ نه در انتظار نتایج دیگران. جام جهانی، بیش از هر چیز، تورنمنت استفاده از فرصتهاست؛ و تیم ملی ایران، مهمترین فرصت خود را همان روز اول از دست داد.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی