به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ اظهارات اخیر امیر قلعهنویی مبنی بر اینکه برای قرارداد ۳۰ میلیارد تومانی خود با فدراسیون فوتبال و دریافت پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانی به ریال ایثار کرده، بیش از آنکه افکار عمومی را قانع کند، پرسشهای تازهای را به وجود آورده است. در فوتبال حرفهای، پاداش بخشی از نظام پرداخت به سرمربی و اعضای کادر فنی است؛ مبلغی که در ازای تحقق اهداف تعیینشده پرداخت میشود. اما وقتی میزان پاداش، بیش از ۵ برابر اصل قرارداد است، آیا میتوان از «ایثار مالی» سخن گفت؟ اگر قرار باشد فردی ۳۰ میلیارد تومان قرارداد داشته باشد و در نهایت ۱۴۰ میلیارد تومان پاداش دریافت کند، این وضعیت چگونه با مفهوم ایثار قابل جمع است؟ از سوی دیگر، باید پرسید این پاداش بر مبنای چه دستاوردی پرداخت شده؟ تیم ملی ایران در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ در شرایطی صعود کرد که آسیا برای نخستین بار ۸.۵ سهمیه در اختیار داشت؛ شرایطی که مسیر صعود را نسبت به تمام ادوار گذشته آسانتر کرده بود. در همین دوره، تعداد سهمیه ها به اندازه ای بود که تیمهایی مانند اردن و ازبکستان نیز بدون سابقه حضور در جام جهانی برای نخستین بار طعم صعود به جام جهانی را چشیدند. بنابراین صعود، دیگر دستاوردی استثنایی و خارج از انتظار محسوب نمیشود که بتوان بابت آن پاداشهای نجومی را توجیه کرد. نکته مهمتر، کیفیت عملکرد تیم ملی است. کیفیتی که مبنای پاداش گزاف بوده. ایران در گروهی قرار داشت که خبری از قدرتهای سنتی آسیا مانند ژاپن، استرالیا و عربستان سعودی نبود؛ گروهی که روی کاغذ یکی از آسانترین مسیرهای صعود را پیش روی تیم ملی قرار داده بود. با این حال، تیم تحت هدایت قلعهنویی حتی نتوانست در دو دیدار رفت و برگشت ازبکستان را شکست دهد و در بسیاری از مسابقات نیز نمایش فنی تیم با انتقاد فراوان کارشناسان و هواداران همراه بود. در چنین شرایطی، انتظار میرود مسئولان فدراسیون فوتبال درباره معیارهای پرداخت این پاداشها شفافسازی کنند. آیا صرف صعود از چنین گروهی، آن هم در دورهای که تعداد سهمیههای آسیا به شکل بیسابقهای افزایش یافته، مستحق پرداخت ۱۴۰ میلیارد تومان پاداش است؟ یا اینکه باید کیفیت فوتبال ارائهشده، نتایج مقابل رقبای مستقیم و میزان رضایت افکار عمومی نیز در ارزیابی عملکرد لحاظ شود؟ مفهوم ایثار زمانی معنا پیدا میکند که فرد از منافع شخصی خود بگذرد، نه زمانی که مجموع دریافتی او چندین برابر مبلغ قراردادش باشد. افکار عمومی حق دارد بداند چگونه دریافت پاداشی معادل چند برابر قرارداد، به عنوان «ایثار» معرفی میشود و بر چه اساسی چنین پرداختهایی صورت گرفته است.
