بعضیها از عبارت «نظر دیگری داشتم» در پیام رهبر انقلاببه مناسبت تفاهم ایران و امریکا، بوی تحمیل استشمام کردهاند. این برداشت خطای عجیبی است. تحمیل دو شرط دارد: اول اینکه تحمیلکننده اراده تحمیل داشته باشد و دوم اینکه تحمیلشونده ناگزیر از پذیرش باشد. حال آنکه رهبر جامعه صریحاً میگویند «اجازه آن را صادر کردم». یعنی امکان مجوز ندادن هم وجود داشته است. دلیل این اجازه را هم روشن بیان میکنند؛ مسئولیت و تعهد رئیسجمهور و سایر اعضای شعام در پاسداشت حق مردم. طرف مقابل این تصمیم نیز محصول عقل جمعی نظام است. مگر وقتی مردم رئیسجمهور انتخاب میکنند، اگر فرض کنیم نظر شخصی رهبر بر فرد دیگری بوده باشد، میتوان نام آن را تحمیل گذاشت؟ اتفاقاً امام جامعه از خروجی سازوکار قانونی و عقل جمعی حمایت میکنند. به نظر میرسد بیان این نکته در متن، کمک به دولت هم هست. پیامی روشن که این مجوز، چک سفیدامضا نیست و همه باید در تحقق شروط و تعهدات پای کار باشند. از سوی دیگر، دست دولت در برابر دشمن نیز پرتر است؛ چرا که میتواند بگوید از صدر تا ذیل نظام، مطالبه واحدی وجود دارد و همه بر تحقق حقوق ملت و جبهه مقاومت ایستادهاند. نکته مهمتر اینکه این پیام، فقط خطاب به دولت نیست؛ خطاب به همه ماست. معنایش این است که حتی اگر کسی پیش از این نظر دیگری داشته، اکنون که نظر نهایی رهبر بر حمایت از تصمیم جمع و مجوز صادرشده قرار گرفته، وظیفه همگان کمک به تحقق شروط و موفقیت این مسیر است. همانگونه که ایشان از خروجی عقل جمعی حمایت کردهاند، دیگران نیز باید از مجادله بر سر نظرهای پیشین عبور کنند و برای تحقق حقوق ملت، یکصدا و همجهت عمل کنند.
الف
الفالف