گروه اندیشه: سید عطاالله مهاجرانی در روزنامه ایران مطلبی نوشته با عنوان «دوصدایی با طعم گلوله یا کلمه!؟» او در مطلب خود با نقد رویکرد تکصدایی و انحصار حقیقت، به بررسی پیامدهای حذف فیزیکی و خشونتآمیز صداهای مخالف در تاریخ معاصر ایران میپردازد. نویسنده با اشاره به تصفیههای خونین درونسازمانی پیش از انقلاب (مانند فدائیان و مجاهدین) و تحولات پس از آن—از جمله ترور سعید حجاریان و خشونتهای سیاسی—نشان میدهد که چگونه اتهامزنی و انحصارطلبی زمینهساز سرکوب و خشونت میشوند. او با تحسین اقدام شجاعانه سازمان فدائیان خلق (اکثریت) در عذرخواهی از گذشته، تقابل نقد و انحصار را تبیین کرده و با بازخوانی تجربه استیضاح خود در مجلس، تنها راه برونرفت از بحرانها و حفظ انسجام ملی در مقاطع حساس را ایجاد فضای آرام، عقلانی و چندصدایی برای گفتوگو میداند. این یادداشت را در ادامه می خوانید: **** اختلاف نظر و چون و چرا در مباحث راهبردی سیاسی- اجتماعی و نیز فرهنگی همیشه بوده و هست. چنانکه اشاره کردم، مشکل وقتی پدیدار میشود که یک طرف و یک صدا، حقیقت را در مشت خود میبیند یا میانگارد و طرف دیگر را بر باطل و حتی خائن تلقی میکند. آن جوان احساساتی و خام که در مرثیهخوانی، فرمان داد «بر گلوی رئیس جمهور... میکشد و پدر رئیسجمهوری را در میآورد»؛ نشانهای است که یک صدا برای حذف صدای دیگر، چه بسا که دست به تیغ هم ببرد. این رویه تازه نیست. در بین دو سازمان چریکی مشهور در پیش از پیروزی انقلاب در دهه ۵۰، هر دو سازمان چریکهای فدایی خلق و مجاهدین خلق برای حذف صدای ناموافق درون سازمانی به قتل اعضای خود روی آوردند. خیلی بعدها سازمان فدائیان خلق دست به اقدام و ابتکار شجاعانه و بیسابقه و تحسین برانگیزی زد. در بیانیه ۳۱ خردادماه ۱۳۸۸، شورای مرکزی فدائیان خلق (اکثریت) قتلهای درون سازمانی را محکوم کرد. نکاتی در بیانیه آمده است که شایسته توجه و تأمل است: «بررسیهای ما نشان میدهد رفقایی که به قتل رسیدهاند نه خیانتی ـ با تلقی آن زمان ـ به سازمان چریکهای فدایی خلق ایران کردهاند و نه از جانب آنها ضربهای متوجه سازمان شده است. برای همه ما الزامات سازمان چریکی، اهمیت اطلاعات در حفظ سازمان و شرایطی که سازمان در آن مبارزه میکرد، قابل درک است، با وجود این قتل رفقای ما به هیچ وجه قابل توجیه نیست. در آن زمان با وجود شرایط سخت، راههای دیگری برای حل مشکلات وجود داشته است؛ از جمله پاک کردن اطلاعات و اعزام به خارج از کشور. مورد رفیق «عبدالله پنجهشاهی» در چارچوب مسائل امنیتی هم نمیگنجد. علیرغم اینکه چندین دهه از آن قتلها میگذرد، وجدان انسانی و این واقعیت که سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) از زمره میراث داران سازمان چریکهای فدایی خلق ایران است، ایجاب میکند که قتلهای صورت گرفته محکوم شود و از رفقای به قتل رسیده اعاده حیثیت به عمل آید و از خانوادههای آنها پوزش طلبیده شود. بر این پایه، قراری از جانب شورای مرکزی سازمان تنظیم و به کنگره یازده ارائه گردید. در کنگره پیرامون قتلهای انجام گرفته، گزارش مفصلی ارائه گردید. کنگره با حساسیت گزارش را استماع کرده و تأسف عمیق خود را از آن قتلها اعلام و قرار ارائه شده را تصویب نمود و به شورای مرکزی مسئولیت داد که قرار را تدقیق کرده و با توضیحات ضرور آن را منتشر سازد. اینک شورای مرکزی در اجرای مصوبه کنگره، این قرار را منتشر میکند.» متن قرار مصوب کنگره یازده سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) پیرامون قتلهای درون سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بین سالهای ۱۳۵۱ ـ ۱۳۵۶ «۱. سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) به عنوان یکی از میراثداران سازمان چریکهای فدایی خلق، چهار مورد قتل صورت گرفته بین سالهای ۱۳۵۱ ـ ۱۳۵۶ را محکوم و از این جان باختگان جنبش فدایی اعاده حیثیت میکند. ۲. به خانواده رفقایی که نام آن ها تا کنون مشخص شده، مراجعه و سازمان به سهم خود مراتب تأسف و عذرخواهی خود را به آنها اعلام خواهد کرد. ۳. سازمان به پیامدهای قرار احترام میگذارد.» سازمان «پیکار در راه طبقه کارگر» که در درون سازمان مجاهدین خلق، در زمان تغییر ایدئولوژی از اسلام به مارکسیسم دست به قتل مجید شریف واقفی و مرتضی صمدیه لباف و دیگران یازید، هیچگاه در این باره نه عذرخواهی و نه قتلها را محکوم کرد. تصفیههای خونین آن چنان دور از انتظار و وحشیانه و تکان دهنده بود که تراب حقشناس در کتاب خاطرات خود، «از فیضیه تا پیکار…» تلاش میکند از این جنایت و آدمکشی کناره بگیرد و دامن خویش را خونین نکند: «وضعیت اطلاعاتی ما درخارج از کشور از رفقای داخل هم دشوارتر بود. ما در خارج ازکشور از تصفیههای خونین داخل هیچ اطلاعی نداشتیم.» این شیوه یعنی حذف رقیب با گلوله، یک بار دیگر با حادثه ترور سعید حجاریان در برابر ساختمان شورای شهر تهران در روز یکشنبه ۲۲ اسفند ماه ۱۳۷۸ تفسیر تازهای پیدا کرد. جوانی بیست ساله و از موضع دفاع از ارزشها به نام سعید عسکر با اسلحه روسی ماکاروف توی صورت سعید حجاریان شلیک کرد. این شازده بعداً در دادگاه گفت «واقعاً قصد کشتن نداشته است.» (احتمالاً این را به او یاد داده بودند تا عنصر معنوی جنایت یعنی نیت و انگیزه قتل منتفی شود.) گفت فقط میخواسته توی دهان حجاریان شلیک کند تا دهانش بسته شود و پس از گلوله مراقب حرف زدنش باشد! حجاریان با همان هوشمندی و دقت نظری که داشته و دارد، از ضارب شکایت نکرد و رضایت داد. گفت آن جوان بیست ساله در حد «ماشه» بوده است. یعنی دیگری ماشه را چکانده است. دیگری که در سایه بود؛ و سبب و مُسبّبی که اقوی از مباشر بود؛ به این نتیجه رسیده بود که صدای مخالفی مثل سعید حجاریان را بایست با گلوله خاموش کرد. این رشته سر دراز دارد! تهمت و افترا و بهتان مرحله مقدماتی حذف است یا دیباچهای است برای سیلی. (که من در نماز جمعه تهران در روز جمعه سیزدهم شهریور ماه ۱۳۷۷ سیلی قایمی خوردم و داستانش را در کتاب حاج آخوند نو
