در شبی که تمام مکزیک نفسها را در سینه حبس کرده، تیم ملی این کشور در استادیوم مخوف آزتک و در برابر چشمان ۱۳۴ میلیون هوادار عاشق، آماده است تا امپراتوری بریتانیا را با تمام ستارههای نامدارش به آتش بکشد. به گزارش ایلنا، سرانجام لحظه موعود فرا رسید؛ مسابقهای که ۱۳۴ میلیون نفر در مکزیک بیصبرانه در انتظارش بودند. تیم ملی آنها در استادیوم خاطرهانگیز و مخوف آزتک باید به مصاف امپراتوری بریتانیا برود؛ تیمی با حضور هری کین و جود بلینگام به عنوان ستارههای بیچونوچرا و مهرههای کلیدی خط آتش که البته در دیدار مرحله قبل خود مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، ابهامات زیادی را بر جای گذاشتند و البته چند نکته مثبت را هم تایید کردند؛ از جمله اینکه آنها تا آخرین لحظه گارد خود را پایین نمیآورند و هرگز پا پس نمیکشند. این تقابل حساس با حواشی، سوءظن و شایعات فراوان احاطه شده است؛ شایعاتی که برخی از آنها تا حدودی اساس و پایه دارند و بسیاری دیگر صرفاً در حد حرفهای عامیانه و ادعاهای واهی درباره امتیازاتی است که فیفا به کشورهای خاص اعطا میکند؛ ادعاهایی که هیچ مبنای واقعی ندارند و تنها از تعصب کورکورانه هواداران و تحلیلهای افراطی روی کوچکترین جزئیات آب میخورند. از کابوس طوفان آزتک تا شایعه جنجالی تغییر ساعت بازی اولین جبهه درگیری و حواشی، پیرامون احتمال تغییر ساعت برگزاری مسابقه و طوفانهای شدیدی شکل گرفت که هر روز پس از غروب آفتاب، پایتخت مکزیک را در بر میگیرد؛ طوفانهایی که این بار به طرز ویژهای سهمگین و شدید گزارش شدهاند. در ابتدا شایعه شد که زمان بازی شش ساعت و سپس چهار ساعت به جلو کشیده میشود، اما واقعیت این است که فیفا هرگز تغییر ساعت مسابقه را به صورت رسمی تایید نکرد. کمی بعد، شایعات جدیدی به گوش رسید مبنی بر اینکه دلیل این تغییر زمان احتمالی دیگر طوفان نیست، بلکه هراس از شورشها و درگیریهایی است که ممکن است پس از پایان بازی – چه در صورت جشنهای افراطی و چه در صورت حذف ناباورانه تیم میزبان – رخ دهد؛ مشابه همان اتفاقاتی که پس از دیدار مقابل اکوادور شاهدش بودیم. باز هم همان شایعات همیشگی که روز جمعه به شدت به سردرگمیها دامن زد. حقیقت این است که احتمال تغییر ساعت بازی همه را کلافه کرده بود؛ چرا که این تصمیم به معنای به هم ریختن کامل برنامهریزیها بود و به دلیل برگزاری زودهنگام، بسیاری از مردم را از تماشای بازی محروم میکرد. این گزینه در نهایت رد شد، هرچند که توسط فیفا و کادر فنی تیمها مورد بحث قرار گرفته بود. جنجالها به همینجا ختم نشد؛ چرا که در ادامه، نوبت به سنت قدیمی و حاشیهای هواداران برای بر هم زدن آرامش و استراحت ستارههای رقیب رسید. نقشه کاملاً مشخص بود: انفجار ترقه، شلیک راکت، کوبیدن روی قابلمهها و بوق زدنهای ممتد اتومبیلها؛ خلاصه هر کاری که باعث شود بازیکنان انگلیس از لحظه ورود به خاک مکزیک احساس کنند در یک دژ نظامی محاصره شدهاند. این اتفاقات چیز جدیدی در دنیای فوتبال نیست، اما هیچکس نتوانسته ثابت کند که چنین رفتارهایی فراتر از جنجالآفرینی رسانههای زرد، تأثیر واقعی روی عملکرد تیمی بگذارد؛ چرا که بازیکنان بزرگ معمولاً کاملاً نسبت به این سروصداها بیتفاوت هستند. سلاح سری سه شیرها در ارتفاعات مکزیک تنوع اخبار حاشیهای خارج از مستطیل سبز به همینجا ختم نمیشود؛ چرا که آخرین و عجیبترین داستان، به راهکار کادر پزشکی تیم ملی انگلیس برای کاهش تأثیرات مخرب ارتفاع بالای شهر مکزیکوسیتی مربوط میشود. ارتفاع ۲۲۴۰ متری (۸۸۰۰ پایی) از سطح دریا کاملاً برای بازیکنان سنگین است، به خصوص در روز اول که باعث سردردهای شدید میشود. در این میان شایعه شده که بلینگام و همتیمیهایش از قرصهای ویاگرا استفاده خواهند کرد؛ دارویی مجاز که در کنار کاربردهای دیگرش، به گشاد شدن عروق خونی و کاهش علائم آزاردهنده کمک میکند. اگر این شایعه درست باشد، آنها با همان انگیزهای وارد زمین میشوند که گویی به یک مهمانی بزرگ دعوت شدهاند! جدا از تمامی این مسائل و چه باور کنید چه نه، دو تیمی روبروی هم قرار میگیرند که هر کدام به روش خود تا اینجای تورنمنت تحسینبرانگیز ظاهر شدهاند. مکزیک از همان دقیقه اول با صلابت و مقتدر نشان داده و شاهد درخشش و تایید استعداد فوقالعاده گیلبرتو مورا بوده است، آنها با حضور خاویر آگیره مهرههای باکیفیت و ثروت عظیمی را روی نیمکت خود دارند. در سوی مقابل، انگلیس با داشتن هری کین، بهترین شماره ۹ حال حاضر جام جهانی و یک جود بلینگام که در اوج آمادگی به سر میبرد، آماده شلیک به قلب مکزیک است.
پارس فوتبال
پارس فوتبالپارس فوتبال