دانشجویان ایتالیایی موفق به شکست رکورد جهانی به پرواز درآوردن بزرگترین هواپیمای کاغذی شدند. به گزارش خبرآنلاین، به نقل از ایسنا، ساخت یک هواپیمای کاغذی میتواند به اندازه ساخت بدنه یک هواپیمای واقعی دشوار باشد. هنگامی که گروهی از دانشجویان در دانشگاه پیزا(Pisa) تصمیم به ساخت بزرگترین هواپیمای کاغذی جهان گرفتند، این پروژه به یک چالش مهندسی بسیار واقعی تبدیل شد و دانشجویان با توجه تقریباً دقیق به هر میلیمتر، به پایداری، وزن، سختی و آیرودینامیک پرداختند. این تیم اکنون رکورد جهانی گینس را با هواپیمای کاغذی بزرگ خود موسوم به ایکاروس(ICARUS) شکسته است. این هواپیمای کاغذی ۷ متر طول دارد و وزن آن ۲۸.۴۹ کیلوگرم است. ایکاروس با طول بالهای ۲۰.۰۴ متری موفق شد ۵۹ متر پرواز کند و رکوردی را که از سال ۲۰۱۳ در اختیار موسسه فناوری برانشویگ(Braunschweig) بود، بشکند. گواهینامه رسمی ثبت این رکورد در تاریخ ۲۵ ژوئن صادر شد. آنچه «ایکاروس» را جالب میکند، نه تنها اندازه آن، بلکه نحوه ساخت آن است. دانشجویان از منطق ساختی نزدیکتر به مهندسی هوانوردی مرسوم، تنها با مادهای متفاوت پیروی کردند. آنها از تیرکها، دندهها، لبه جلویی، لبه انتهایی و دُمی که برای حفظ پایداری آن در پرواز طراحی شده بود، استفاده کردند. آنها همچنین از ورقهای کاغذ چندلایه، قطعات تکرارشونده و هندسهای که برای نگهداشتن در کنار هم بدون افزایش وزن طراحی شده بود، استفاده کردند. این تیم ماهها صرف مطالعه، شبیهسازی، آزمایش و اصلاح طرح قبل از رسیدن به نسخه نهایی کرد. این سازه از کاغذ ۱۲۰ گرم بر متر مربع برای قطعات محکمتر و کاغذ ۴۰ گرم بر متر مربع برای پوشش بدنه بهره برده است. آنها کاغذها را به صورت یک ساختار لانه زنبوری چسباندند تا بدون افزایش وزن زیاد، استحکام را افزایش دهند. به گفته آنها، هدف، انباشتن کاغذ بیشتر نبود، بلکه مرتب کردن مواد به گونهای بود که بتواند بار بیشتری را با حجم کمتر حمل کند. ساختن چیزی عظیم برای واجد شرایط بودن برای کسب این رکورد کافی نبود. هواپیما باید از سکویی به ارتفاع ۳ متر بلند میشد، حداقل ۱۵ متر را طی میکرد و توسط یک نفر پرتاب میشد. این بدان معناست که طراحی باید از پایداری و کارایی، تقریباً مانند یک گلایدر کاغذی غولپیکر برخوردار باشد. تیم سازنده اظهار میکند که شکل بال، مساحت سطح و سرعت برای تولید نیروی بالابری کافی بسیار مهم بودند، بنابراین قبل از ساخت هواپیمای نهایی، نمونههای اولیه کوچکتری را آزمایش کردند. جاکیدال میگوید: یک هواپیمای کاغذی ۲۰ متری ممکن است بیفایده به نظر برسد و از یک نظر هم بیفایده است، اما دقیقاً با رساندن مسائل به مرز مهندسی، به خاطر خود چالش، پیشرفت اتفاق میافتد. وی افزود: ما ماهها با رطوبت، ساختار، آیرودینامیک، میلیمتر و جاذبه دست و پنجه نرم کردیم. دیدن پرواز آن و سپس برخوردش به ستونهای انتهای آشیانه گواه این است که همیشه تلاش برای ساختن غیرممکنها ارزشش را دارد.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین