خانواده کالان الیوت برای دیدن بازی پسرشان در جام جهانی ۱۰ هزار و ۵۰۰ کیلومتر سفر کردند، اما سهم او از این رقابتها تنها ۱۳ دقیقه حضور در میدان بود. پدری که هزاران کیلومتر را طی کرد تا تنها چند دقیقه بازی کردن پسرش در جام جهانی را از نزدیک ببیند، میگوید از این سفر حتی ذرهای پشیمان نیست. کالان الیوت، فوتبالیستی که اصالتاً اهل شهر آنان در جنوب اسکاتلند است، در فهرست تیم ملی نیوزیلند برای جام جهانی قرار گرفت؛ رقابتهایی که امسال به میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار میشود. او در دیدار نخست نیوزیلند برابر ایران، در دقایق پایانی بهعنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد، اما پس از آن دیگر فرصت بازی پیدا نکرد و تیم ملی نیوزیلند نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. با وجود حضور کوتاه کالان در این رقابتها، پدرش، استیو الیوت، میگوید: «اگر زمان به عقب برگردد، باز هم همین سفر را انجام میدهیم. حاضر نبودیم به هیچ قیمتی این لحظه را از دست بدهیم.» کالان این امکان را داشت که برای تیم ملی اسکاتلند یا نیوزیلند بازی کند، اما ترجیح داد پیراهن کشوری را بر تن کند که خانوادهاش زمانی که او در آستانه هفتسالگی بود به آن مهاجرت کردند. پدر و مادرش، استیو و سوزان، برای تماشای نخستین بازی او، ۶۵۰۰ مایل (حدود ۱۰ هزار و ۵۰۰ کیلومتر) سفر کردند و خود را به ورزشگاه عظیم سوفای در لسآنجلس رساندند. کالان در اواخر نیمه دوم، به جای تیم پین وارد میدان شد؛ دیداری که با تساوی ۲ بر ۲ مقابل ایران به پایان رسید و تنها امتیازی بود که نیوزیلند در این دوره از مسابقات به دست آورد. استیو معتقد است پسرش در همان دقایق کوتاه نیز شایستگی حضور در دو مسابقه بعدی تیم را نشان داد. او گفت: «با اینکه فقط ۱۳ دقیقه بازی کرد، عملکرد بسیار خوبی داشت و حتی از سوی سرمربی تیم مورد تحسین قرار گرفت. برای همین واقعاً عجیب بود که دیگر هیچ فرصتی برای بازی پیدا نکرد. این موضوع برای ما ناامیدکننده بود، چون احساس میکردیم شایسته حضور بیشتری بود؛ البته شاید این قضاوت یک پدر باشد.» او افزود: «همه ما به او افتخار کردیم.» استیو همچنین خوشحال بود که در همان مسابقهای که کالان فرصت حضور در زمین را پیدا کرد، دیگر اعضای خانواده نیز در ورزشگاه حضور داشتند. او گفت: «اینکه دو برادرش هم آنجا بودند و توانستند اولین حضورش در جام جهانی را ببینند، اتفاق فوقالعادهای بود.» به گفته او، این لحظه خاطرات بیش از دو دهه پیش را زنده کرد؛ روزهایی که سه برادر در حیاط خانهشان در روستای برایدکرک فوتبال بازی میکردند. استیو درباره آینده پسرش نیز گفت: «مطمئنم هدف کالان این است که در چهار سال آینده جایگاه خود را بهعنوان مدافع راست اصلی تیم ملی نیوزیلند تثبیت کند. این تجربه برای او فراموشنشدنی بود و حالا تمام آرزویش این است که دوباره آن را تکرار کند؛ چه کسی چنین چیزی را نمیخواهد؟» اعضای خانواده نیز از این سفر خاطرهای بهیادماندنی ساختند. استیو درباره ورزشگاه سوفای گفت: «این نخستین ورزشگاهی بود که در این سفر دیدیم و واقعاً حیرتانگیز است. فکر میکنم ساخت آن حدود پنج میلیارد دلار هزینه داشته باشد؛ ورزشگاهی کاملاً مدرن و یکی از خاطرهانگیزترین مکانهایی که تاکنون دیدهایم.» او همچنین ورزشگاه بیسی پلیس در ونکوور را نیز تحسین کرد، اما معتقد بود که از نظر شکوه و امکانات به پای ورزشگاه سوفای نمیرسد. به گفته استیو، محوطههای ویژه هواداران نیز فوقالعاده سازماندهی شده بودند و با استقبال گسترده مردم روبهرو شدند؛ تجربهای که باعث شده خانواده الیوت بدون هیچ تردیدی حاضر باشند دوباره چنین سفری را برای جام جهانی تکرار کنند. او در پایان گفت: «در این سفر همهچیز را تجربه کردیم؛ غرور، هیجان، حسرت و ناامیدی. اگر بخت با ما و کالان یار باشد، بدون لحظهای تردید برای جام جهانی بعدی هم آمادهایم.» همچنین بخوانید: جشن صعود انگلیس تلخ شد؛ انتقال هافبک باتجربه به بیمارستان +ویدیو
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی