حملات ارتش آمریکا ابتدا متمرکز بر بنادر، پایگاههای موشکی و پهپادی و پدافند ساحلی ایران در جنوب (بندرعباس، قشم، چابهار، بوشهر، سیریک، اهواز و...) جهت کور کردن پدافند و رادارها و انهدام سایتهای پدافند هوایی بود. اما در روزهای اخیر... اطلاعات نوشت: تقریباً یک ماه پس از امضای تفاهم ایران و آمریکا با هدف پایان دادن به جنگ، ایالات متحده به موازات موج جدیدی از حملات علیه مناطق مختلف در کشور، خصوصاً بخشهای جنوبی ایران که منجر به شهادت حداقل ۳۸ نفر و زخمی شدن ۴۰۰ نفر شده، اعمال مجدد محاصره دریایی علیه بنادر ایران را از روز چهارشنبه ۲۴ تیر/ ۱۵ ژوئیه آغاز کرد تا فشار اقتصادی بر مردم و کشور را به حداکثر برساند. حملات ارتش آمریکا ابتدا متمرکز بر بنادر، پایگاههای موشکی و پهپادی و پدافند ساحلی ایران در جنوب (بندرعباس، قشم، چابهار، بوشهر، سیریک، اهواز و...) جهت کور کردن پدافند و رادارها و انهدام سایتهای پدافند هوایی بود. اما در روزهای اخیر، واشنگتن دامنه حملات را به عمق خاک ایران (مانند خنداب، سمنان و زیرساختهای انرژی و هدف قرار دادن فرودگاهها، خطوط راهآهن و زیرساختهای مواصلاتی) گسترش داده است تا ایران را وادار به تسلیم کند. در همین حال، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، تهدید کرد که هفته آینده حملات را گسترش خواهد داد تا نیروگاهها و پلها را هدف قرار دهد، مگر اینکه تهران به میز مذاکره بازگردد. در شبهای گذشته نیز ارتش آمریکا تهدیدهای خود را عملی کرده و بخشهایی از زیرساختهای غیرنظامی و انرژی (نظیر ایستگاههای برق و تعدادی پل در جنوب کشور) را بمباران کرده است. در مرکزیت از سرگیری خصومتها و حملات جدید، اختلاف بر سر تنگه هرمز قرار دارد که همچنان در قلب بحرانی است که تأثیر آن بسیار فراتر از منطقه رفته و بر امنیت انرژی جهانی و ثبات کل اقتصاد بینالمللی تأثیر گذاشته است. این وضعیت موجب ایجاد یک بنبست استراتژیک شده است. از سویی، ایران هیچ تمایلی برای تسلیم در مقابل امریکا ندارد، و از سوی دیگر، ایالات متحده نمیتواند به راحتی نظم منطقهای جدیدی را بپذیرد که در آن ایران کنترل بیسابقهای بر هرمز اعمال میکند. برای واشنگتن و تلآویو، پذیرش این نتیجه در جنگی که با تصور پیروزی در عرض چند روز کلید زدند، به معنای پذیرش شکست استراتژیک خواهد بود. ایران متقابلاً تهدیدهای خود علیه آمریکا و متحدین منطقهای ایالات متحده را تشدید و هشدار داده است که در صورت حمله آمریکا به تأسیساتش، تمام زیرساختهای منطقه را هدف قرار خواهد داد. در حالی که هشدارهایی مبنی بر رویارویی گستردهتر و تهدیدهای مربوط به دریانوردی در تنگه هرمز و باب المندب نیز داشته است. علیرغم آتشبس و امضای تفاهم ایران و آمریکا، حملات هر از چندگاه آمریکا به ایران بخشی از یک عملیات رو به گسترش است که ابتدا شهرهای بندری در امتداد ساحل جنوبی ایران را هدف قرار داد و به تدریج دامنه حملات به مناطق دیگر گسترش یافت. ایران نیز متقابلاً حملاتی را به تأسیسات نظامی ایالات متحده در سراسر منطقه انجام داده است. در چنین شرایطی، نگرانیها از بازگشت به جنگ تمام عیار افزایش یافته است. این در حالی است که یک نظرسنجی جدید افکار عمومی توسط YouGov و The Economist در آمریکا نشان میدهد که ۵۷ درصد از آمریکاییها معتقدند تصمیم برای آغاز جنگ علیه ایران اشتباه بوده و تنها ۲۷ درصد این تصمیم را درست دانستهاند. با این حال، ترامپ بدون یک استراتژی روشن برای شروع و پایان جنگ، دور جدیدی از حملات را آغاز کرده که فاقد حمایت مردمی است و بار اقتصادی سنگینی را به جهان و به آمریکا تحمیل میکند. عقبنشینی اخیر ترامپ از طرح تعرفه۲۰ درصدی بر کشتیها در هرمز، تنها آخرین فصل از مدیریت آشفته سیاستهای ترامپ را در رابطه با ایران نشان میدهد. دور سوم حملات آمریکا علیه ایران موجب شده این سوال در ذهن بسیاری مطرح شود که هدف از این مجموعه عملیات چیست و ترامپ بعد از عدم تحقق اهدافش در جنگ ۴۰ روزه، چه هدفی را از جنگ دنبال میکند؟ سوالی که از هفتههای اولیه جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران نیز مطرح بود و آمریکا و اسرائیل تصور میکردند در عرض چند روز با استراتژی قطع سر و عملیات ترور رهبری و فرماندهان نظامی و شخصیتهای سیاسی رده اول کشور، نظام سقوط خواهد کرد و ترامپ پیروز میدان خواهد بود و نظام سیاسی مستقر را به نظامی مطلوب برای منافع ایالات متحده و اسرائیل تبدیل و قابلیتهای نظامی ایران را به شدت تضعیف خواهند کرد. در عوض، جمهوری اسلامی قدرتمندتر از قبل، از جنگ جان سالم به در برد، نفوذ منطقهای خود را گسترش داد و توانایی خود را برای تحمیل درد قابل توجه به ایالات متحده، اسرائیل و متحدین آمریکا در منطقه نشان داد و هیچ تحلیلگر بیطرفی آمریکا و اسرائیل را برنده جنگ ۴۰ روزه ندانست. علت حملات در این دور جدید، خصوصاً پس از امضای یادداشت تفاهم بین دو طرف در ۱۷ ژوئن، متفاوت از دور اول (جنگ ۱۲ روزه) و دور دوم (جنگ ۴۰ روزه) است. همانگونه که جی دی ونس، معاون ترامپ، گفت: «ما قرار نیست ۱۵۰ هزار سرباز آمریکایی را زمینی بفرستیم تا رژیم ایران ساقط شود. این تصمیم تنها به مردم ایران مرتبط است. ما دیگر نمیخواهیم تجربه قذافی و لیبی تکرار شود...» در این مرحله از جنگ، هدف سرنگونی نظام و توقف برنامه هستهای نیست، بلکه همه چیز حول از سرگیری مذاکره و بازگشایی تنگه هرمز میچرخد که قبل از شروع جنگ در ۹ اسفند باز بود. هدف آمریکا در این مرحله، فرسوده کردن توان موشکی، پهپادی و پدافندی ایران در امتداد سواحل جنوبی است تا تهران را مجبور کند ضمانتهای امنیتی لازم برای بازگشایی کامل تنگه هرمز جهت کشتیرانی بینالمللی را بپذیرد و به میز مذاکرات برگردد. برای رسیدن به این هدف، بعید نیست آمریکا برای بازگشایی هرمز خواب جدیدی برای جنوب ایران هم دیده باشد و از شخصیت ترامپ هیچ بعید نیست در صدد اشغال و تصرف بنادری در جنوب کشور از جمله خارک یا سه جزیره تنب بزرگ
تازهنیوز
تازهنیوزتازهنیوز