پژوهشی نوآورانه با محوریت «تولید پایدار هیدروژن از طریق گازیسازی کاتالیستی آب فوقبحرانی زیستتوده ریزجلبکها در مخلوط گلیسرول–متانول» مسیر تازهای را برای تبدیل منابع زیستی و پسماندهای فرایندی به سوخت پاک آینده معرفی میکند. در این مطالعه، دکتر فاطمه صابری بهعنوان پژوهشگر، با تمرکز بر پیوند میان زیستفناوری جلبک، انرژیهای نو و فرایندهای پیشرفته ترموشیمیایی، امکان استفاده از زیستتوده ریزجلبکها را در محیط آب فوقبحرانی بررسی کرده است. اهمیت این رویکرد در آن است که ریزجلبکها، برخلاف بسیاری از منابع زیستی، نیاز مستقیم به زمین کشاورزی حاصلخیز ندارند و میتوانند در چارچوب اقتصاد چرخشی، تصفیه پساب، جذب دیاکسیدکربن و تولید سوختهای زیستی نقشآفرینی کنند. در این فرایند، حضور مخلوط گلیسرول–متانول میتواند علاوه بر بهبود محیط واکنش، امکان ارزشآفرینی از جریانهای جانبی صنایع زیستی، بهویژه تولید بیودیزل، را فراهم کند. بهکارگیری کاتالیست نیز با هدف افزایش بازده تولید هیدروژن، کاهش محصولات ناخواسته و ارتقای کارایی فرایند انجام میشود. به گفته صابری، اهمیت این پژوهش تنها در تولید هیدروژن نیست، بلکه در طراحی یک مسیر یکپارچه برای تبدیل زیستتوده و پسماندهای آلی به حامل انرژی پاک نهفته است؛ مسیری که میتواند در آینده به توسعه پالایشگاههای زیستی، کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی و تحقق اهداف کربنپایین کمک کند. این تحقیق میتواند زمینهساز مطالعات نیمهصنعتی در حوزه تولید هیدروژن سبز/زیستی، استفاده از پسماندهای صنایع بیودیزل و توسعه فناوریهای پیشرفته آب فوقبحرانی در کشور باشد. نتایج این تحقیق در شماره 230 ژورنال ISI و معتبر سیالات فوق بحرانی Journal of Supercritical Fluids سال 2026 به چاپ رسیده است.
