دیروز خبرگزاریها گزارشی در خصوص عدم رعایت سقف قرارداد و سقف بودجه از سوی باشگاه سپاهان در فصل قبل منتشر کردند. گزارشی که ثابت میکند فوتبال چگونه در حال تاراج بیتالمال و پول مردم است بدون اینکه کوچکترین سودی به حال کشور و ورزش آن داشته باشد. در این گزارش آمده است: «براساس صورتهای مالی، باشگاه سپاهان در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۴، بیش از ۳۰۵ میلیارد تومان زیان خالص ثبت کرده است. این در حالی است که باشگاه در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۳، بیش از ۱۴ میلیارد تومان سود ثبت کرده بود. همچنین زیان انباشته سپاهان در پایان خرداد ۱۴۰۴ به بیش از ۲۳۶ میلیارد تومان رسیده است، در حالی که این باشگاه در مدت مشابه سال قبل ۷۱ میلیارد تومان سود انباشته داشت. در بخش دیگری از گزارش حسابرس، به پرداخت مجدد ۷۵ هزار یورو، معادل ۷ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان بابت رضایتنامه یکی از بازیکنان خارجی سپاهان اشاره شده است. براساس این گزارش، این مبلغ در زمان خرید بازیکن تسویه شده بود، اما پس از شکایت باشگاه چاوز پرتغال مبنی بر دریافت نکردن وجه، سپاهان بار دیگر این مبلغ را پرداخت کرده است. با این حال، مدارک و مستندات کافی درباره این پرداخت در اختیار حسابرس قرار نگرفته است.» این تنها یک مورد از موارد متعدد نقض قانون در فوتبال است. قانون مسخرهای به نام سقف بودجه و سقف قرارداد که تا همین فصل قبل از سوی فدراسیون ابلاغ میشد، اما اگر شما خواننده محترم آن را اجرا میکردید باشگاهها هم آن را اجرا میکردند. نمونهاش همین گزارش است که نشان میدهد یک باشگاه وابسته به بخش صنعت در سالی که کشور درگیر دو جنگ سخت بود و هنوز هم هست چگونه میلیاردها میلیارد پول بیتالمال را هدر داده بدون اینکه کوچکترین فایدهای برای کشور داشته باشد. سپاهان نمونهای است که سروصدای آن درآمده و همه خوب میدانیم که بررسی دقیق از پرسپولیس، استقلال، تراکتور و سایر تیمها اگر نتیجهای بدتر از این نداشته باشد بهتر هم نخواهد داشت. تازه این در شرایطی است که رئیس فدراسیون فوتبال اعلام کرده برای فصل جدید قانونی به اسم سقف قرارداد هم نخواهیم داشت و این یعنی اینکه باشگاهها با خیال راحت هر کاری دلشان خواست انجام دهند و هر طور که پسندیدند به بیتالمال خسارت وارد کنند. نکته جالب در گزارش مربوط به سپاهان پرداخت دو بار مبلغ رضایتنامه (۷۵ هزار یورو) یک بازیکن خارجی است که در نوع خود بینظیر است. این مسئله بیدر و پیکری نظام پرداختها در فوتبال باشگاهی را ثابت میکند. این موضوع ثابت میکند که چرا خارجیهای از همه جا رانده و مانده به فوتبال ایران به عنوان بهشتی برای کسب درآمد بدون دردسر نگاه میکنند. طبیعی است که باشگاههای دیگر هم از این موضوع مستثنا نباشند و این مسئله را پروندههای متعدد شکایات خارجی از تیمهای ایرانی ثابت میکند. پروندههایی که باشگاههای ایرانی همیشه در آن بازنده هستند تا پول بیزبان مردم و بیتالمال سرازیر جیب دلالها و بازیکنان بیکیفیت خارجی شود. موضوع سپاهان و رعایت نکردن قانون از سوی تیم اصفهانی اولین مورد نیست و آخرین آن هم نخواهد بود. فقط در این میان یک نکته مهم و قابل توجه وجود دارد و آن اینکه فوتبالی که دم از مردمی بودن میزند، چگونه در این روزهای سخت کشور خیلی راحت پول مردم مظلوم ایران را هدر میدهد و حتی به روی خودش هم نمیآورد که مردم با دیدن این مبالغ چگونه آه حسرت میکشند. مردمی که درصدی از این مبالغ زندگیشان را زیر و رو میکند.
