دلایل زیادی وجود داشت که استقلال نتوانست نتیجه و نمایش هفتههای قبل خود را تکرار کند. استقلال در اراک هم متوقف شد، درست مثل دو تقابل قبلی در اهواز و اصفهان تا با از دست دادن ۶ امتیاز در ۳ مسابقه متوالی، زنگ خطر برای آبیها به صدا درآید. در دور رفت، به ویژه در بازیهای ابتدای فصل که تیمها ناهماهنگ و ناآمادهتر هستند، تیمی که میخواهد قهرمان شود باید ۳ امتیازها را جمع کند. حالا به نظر شما دلیل دومین تساوی بدون گل آبیها در این فصل و فاصله عجیب نمایش فنی تیم سهراب با مساوی قبلی در دربی، چه بود؟ قطعاً این اتفاق، دلایل مختلفی داشت که هر کدام سهمی متفاوت در این نتیجه داشتند. به عنوان مثال حضور یک مربی استقلالی روی نیمکت آلومینیوم -که مثل خود سهراب در زمان بازی در استقلال یک مدافع میانی بود- قطعاً در نتیجه تاثیر داشت. پیروز قربانی به خوبی آدرس نقاط ضعف و قوت استقلال را میدانست و شناخت این مربی و همکارانش از آبیها، در نتیجه و نمایش این مسابقه تاثیر داشت. اگر به تک صحنهها نگاه کنیم، درخشش محمد خلیفه که ناشی از انگیزه بالای او مقابل تیمیست که دو ماه قبل با آنها قرارداد بست، اما به دلیل پنجره بسته نتوانست به استقلال بپیوندد، یکی دیگر از دلایل این توقف بود. اگر هم به کلیت مسابقه نگاه کنیم، فرصتهای مناسب و شاید هم خطرناکتر آلومینیوم روی دروازه استقلال بیش از هر چیز، نشان از انگیزه و برتری نیروی جوانی تیم میزبان مقابل ستارههای آبی داشت. اما شاید سهم این دلایل در مجموع، از برخی دلایل دیگر کمتر باشد. چه بپذیریم و چه نه، فوتبال ما به لحاظ علم و دانش مربیان و امکانات و زیرساختها شرایط ریکاوری مناسب را -حتی در سطح تیم ملی- ندارد. نتیجه این میشود که فاصله ۴ روزه بین جدال هفته پنجم و ششم و ریکاوری نامناسب، روی کیفیت کار هر دو تیم تاثیر منفی داشت. البته که ریکاوری تنها دلیل این ساقهای سنگین نبود. بیشتر نشان دهنده ناکافی بودن اردوی پیش فصل از نظر جسمانی و ضعف بدنی بازیکنان بود که بعد از آدرنالین شروع فصل، حالا کم کم خود را نشان میدهد. در کنار این معضلات جسمانی، مشکلات تاکتیکی هم در استقلال وجود داشت که ریشه در ناهماهنگی آبیها و تغییرات داشت. حالا استقلال ۲ امتیاز حساس دیگر را هم از دست داده تا از سه بازی مقابل فولاد، پرسپولیس و آلومینیوم، تنها ۳ امتیاز جمع کرده باشد. نگرانی از این نمایش و نتیجه این مسابقه به اندازه کافی بزرگ هست، اما شاید نگرانی بزرگتر برای هواداران و پیشکسوتان استقلال، پاسخ این سوال باشد که آیا ماه عسل سهراب در استقلال تمام شده و روزهای سخت او با این مساویهای متوالی، فرا رسیده است؟ در این صورت اولین شکست استقلال، یک سلام بلند بالا به بحران خواهد بود!
