نانواییهای آزادپز در تهران دیگر به مناطق یک، دو و سه محدود نیستند. مشاهدات میدانی نشان میدهد قیمت سنگک و بربری در برخی نانواییها به ۵۰ هزار تومان و نانهای ویژه و فانتزی به ۷۵ هزار تومان رسیده است. حدود دو ماه از مصوبه کارگروه آرد و نان اتاق اصناف ایران درخصوص آزادپز شدن نانواییهای سنگک و بربری در مناطق یک، دو و سه تهران میگذرد؛ بر اساس این مصوبه به دلیل بالا بودن هزینههای اجاره و اداره واحدهای نانوایی در این مناطق که ادامه فعالیت با آرد یارانهای را برای بسیاری از نانوایان دشوار کرده بود، قرار شد این دو نوع نان تنها در این مناطق به صورت آزادپزی به فروش برسند. محمدجواد کرمی، رئیس کارگروه آرد و نان اتاق اصناف ایران گفته بود: پیش از آزادپز شدن این واحدها، در این مناطق بهدلیل اختلاف قیمت، تخلفات متعددی در عرضه نان مشاهده میشد، بنابراین کارگروه آرد و نان تصمیم گرفت نانواییهای بربری و سنگک این مناطق با آرد آزاد فعالیت کنند و درباره سایر مناطق نیز در صورت لزوم، کارگروه آرد و نان تصمیمگیری خواهد کرد. با اینکه رئیس کارگروه آرد و نان اتاق اصناف تاکید کرده بود که «آزادپز شدن نانواییها بهمعنای آن نیست که هر واحد صنفی بتواند بهصورت خودسرانه از نرخهای یارانهای خارج شود و این موضوع تنها با تصویب کارگروه آرد و نان مستقر در استانداری امکانپذیر است»، اما مشاهدات میدانی نشان میدهد دامنه آزادپزی به همین مناطق محدود نمانده و بسیاری از مناطق دیگر شهر و نانواییهایی که نامی از آنها در فهرست رسمی آزادپزها دیده نمیشود، عملا از چرخه توزیع آرد دولتی خارج شدهاند. یکی از نشانههای این تغییر، حذف دستگاههای «نانینو» از برخی نانواییهاست؛ دستگاههایی که نشاندهنده استفاده از آرد یارانهای و عرضه نان با نرخ مصوب بودند. حذف این دستگاهها حالا برای بسیاری از شهروندان به معنای آزاد شدن قیمت نان است. در حال حاضر قیمت نان ساده سنگک و بربری در برخی نانواییهای آزادپز بین ۳۵ تا ۵۰ هزار تومان متغیر است. این در حالی است که نانهای کنجدی، سبزیجاتدار و سایر مدلهای اصطلاحا ویژه یا فانتزی با قیمتهایی تا ۷۵ هزار تومان نیز به فروش میرسند. با این حال، مسئله فقط افزایش قیمت نیست. به گفته شهروندان، در بسیاری از این واحدها تعداد نان ساده محدود است و پس از مدت کوتاهی اعلام میشود «چانه نان ساده تمام شده» و مشتری ناچار است نان کنجدی یا سایر مدلهای بسیار گرانتر را خریداری کند. این موضوع پرسشی جدی ایجاد میکند؛ اگر اختلاف قیمت صرفا به دلیل افزودن کنجد یا برخی افزودنیهای دیگر است و این افزایش باید متناسب با هزینه مواد اولیه باشد، چرا برخی نانواییها اصرار دارند سهم بیشتری از فروش خود را به نانهای گرانتر اختصاص دهند؟ در مقابل، نانوایان هم گلایههایی دارند. یکی از کارگران در حین پخت نان میگوید: «مردم میپرسند چرا قیمت نان افزایش یافته اما از هزینههای واقعی نانوایی اطلاع ندارد. در حالی که قیمت نان هنوز از بسیاری از کالاها و خدمات در سالهای اخیر افزایش قیمت کمتری داشته است. شرایط سخت پخت نان، اجاره بها، هزینههای حمل و نقل و تولید همگی در حال تغییر و افزایش هستند، چطور این نرخ باید ثابت بماند؟ این مشکل باید از جای دیگری حل شود که هم چالش هزینههای نانوایان رفع شود و هم فشاری بر دوش مردم وارد نباشد.» مشتری دیگری نیز با انتقاد از کیفیت برخی نانهای گرانقیمت اظهار میکند: «مشکل فقط گرانی نیست؛ نانی میخریم که بعضی وقتها وسطش خمیری است و رویش سوخته. هم قیمت بالا رفته، هم کیفیت آن چیزی نیست که باید باشد. اگر قرار است نرخ نان افزایش یابد، کیفیت پخت و نحوه ارائه خدمات نیز باید تغییر کند.» کار روی تغییر نظام پرداخت یارانه نان در دولت و مجلس آغاز شده و طرحهای جایگزین در حال بررسی هستند. در این رابطه، وزیر جهاد کشاورزی میگوید: «ما گندم را به قیمت ۴۸۵۰۰ تومان از کشاورزان میخریم و قیمت حدود ۱۰۰۰ تومان در اختیار نانوایان سنتی قرار میدهیم تا نان یارانهدار وارد سفره مردم شود. اما کالابرگ دقیقترین شکلی است که میتواند این یارانه را به دست مردم برساند، بنابراین، ما در دولت معتقدیم، نزدیکترین راه برای اینکه این یارانه تا ریال آخر به دست مردم برسد در انتها و در حساب مردم واریز شود. به همین دلیل موضوع در دست بررسی است و هنوز به قطعیت نرسیده است.»
خبرفوری
خبرفوریخبرفوری