رسانههای یونانی خبر از خداحافظی طارمی با همبازیانش دادهاند و مقصد او الوصل امارات اعلام شده است. اولین بار سایت اسپورت ۲۴ یونان، اعلام کرد مهدی طارمی در تمرین المپیاکوس با اعضای این تیم خداحافظی کرده و قرار است برای پیوستن به الوصل امارات راهی این کشور شود. الوصل در لیگ نخبگان آسیا حضور و حریف استقلال و تراکتور است. فردای اعلام این خبر، مبلغ قرارداد طارمی با الوصل ۸۵۰ هزار دلار اعلام شد که یک سوم دستمزد او در تیم یونانی و فصل قبل بوده است. طارمی وقتی از اینتر راهی یونان شد نیز یک مرحله در دستمزد خود تخفیف داده بود. این سیر بازگشت به عقب، چه در دستمزد و چه در سطح فوتبال، برای طارمی و تمام بازیکنان دیگر اجتناب ناپذیر است. سن که بالا میرود، از کارایی بازیکن کاسته شده و یک ستاره هر چقدر بزرگ و اثرگذار، روزی به پایان کار خود میرسد. هر چقدر هم بازیکنان و اطرافیان آنها بخواهند انکار کنند، از روی نشانههای این چنینی میتوان حقیقت را فهمید. روزی که رونالدو راهی عربستان و مسی راهی آمریکا شد، نشانه مرحله آخر هنرنمایی دو ابر ستاره بود. از دهه ۷۰ شمسی که پای بازیکنان ایرانی به اروپا باز شد، این مسیر در فوتبال ما هم تجربه شده و از علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی که اولین لژیونرهای ایرانی در بوندسلیگا بودند، مقصد اول بازگشت از اروپا کشورهای عربی و سپس لیگ برتر خودمان تعیین شده است. فرقی نمیکند مثل مهرداد میناوند در ۲۷ سالگی یا مثل سردار آزمون در ۳۰ سالگی این مسیر را طی کنید، یا مثل طارمی در ۳۴ سالگی، حقیقت یکیست و آن پایان حرفه پرافتخار این ستارههاست. هیچ بازیکنی دوست ندارد اروپا را رها کند. در مواردی مثل جهانبخش، میبینیم که حتی راضی به حضور در تیمهای درجه چندم هم میشوند تا در قاره سبز بمانند، یا در نمونههای خارجی که پیشنهاد چند ۱۰ برابری کشورهای عربی را برای ماندن در اروپا رد میکنند. وقتی کار بازیکن ما به امارات و قطر برسد، یعنی یکی دو فصل بعد آن بازیکن در لیگ برتر خودمان خواهد بود (در مورد طارمی پرسپولیس یا تراکتور) و بازیکنی که به این مرحله رسیده، دیگر انگیزه چندانی در تیم ملی و باشگاهی ندارد. او مزد اسم و رسمش را میگیرد و فداکاری که در جوانی کرده، همین طارمی روزی پیشنهاد ۲ میلیون دلاری قطریها برای تمدید را رد و با ۲۰۰ هزار دلار به پرتغال رفت، حالا پولی را که آن روز رد کرده بود را میگیرد. این وسط تیم ملی باید نگران شرایط خود باشد. امیر قلعه نویی در این سالها تمام تخم مرغهایش را در سبد بازیکنان بزرگ و در راس بقیه، مهدی طارمی چیده و دیدیم که در همین جام جهانی یا جام ملتهای قبل، زمانی که طارمی مهار شود یا آماده نباشد، تیم ما به بن بست میخورد. طارمی در جام ملتهای پیش رو هم نقطه اتکای تیم ملی خواهد بود اما این بازگشت به عقب قطعاً روی کیفیت بازی او تاثیر میگذارد. شاید اگر قلعه نویی خیلی زودتر از اینها فکر جانشینی برای سردار و طارمی بود، الان اینقدر نگران نبودیم اما در فاصله چند ماه تا جام ملتها بازگشت طارمی به آسیا بدترین خبر برای تیم ملی بود.
