سرمربی تیم ملی همچنان ناکامی های پی در پی خود را به گردن زمین و زمان میاندازد. آقای قلعهنویی، مردم دیگر از شنیدن جمله تکراری «عذرخواهی میکنم اما مطمئنم بهتر میشویم» خسته شدهاند؛ این جمله شاید بعد از یک ناکامی قابل قبول باشد، اما وقتی سالهاست بعد از هر شکست و نمایش ضعیف، همان حرفها تکرار میشود، دیگر عذرخواهی نیست؛ فرار از پاسخگویی است. تیم ملی مقابل ازبکستان شکست خورد و نمایشی ارائه داد که انتقادها را به اوج رساند، اما باز هم همان چرخه تکراری؛ اشتباهات فردی، چند توجیه فنی، یک عذرخواهی و در نهایت وعده بهتر شدن. سؤال ساده این است؛ قرار است این بهتر شدن بالاخره چه زمانی اتفاق بیفتد؟ اگر قرار بود با این کادر فنی و این تفکرات تحولی در تیم ملی ایجاد شود، بعد از این همه سال باید حداقل نشانهای از آن دیده میشد. سالهاست تیم ملی نه فقط از نظر نتیجه، بلکه از نظر کیفیت فوتبال هم با انتقادهای جدی روبهروست و حالا بعد از این همه ناکامی، باز هم قرار است مردم منتظر اتفاقی باشند که معلوم نیست چه زمانی قرار است رخ بدهد. نمیشود هر بار همه چیز را گردن اشتباه فردی بازیکنان انداخت. سرمربی مسئول انتخاب بازیکن، ترکیب، تاکتیک، تعویض و ساختار تیم است و طبیعتاً باید درباره خروجی تیمش پاسخگو باشد. مردم دیگر عذرخواهیهای زورکی را نمیخواهند؛ عذرخواهیای که بلافاصله پشت آن دهها توجیه قرار میگیرد، چیزی را عوض نمیکند. تیم ملی قرار نیست تا ابد در مرحله «هنوز بهتر میشویم» باقی بماند. جام ملتهای آسیا نزدیک است و با ادامه این شرایط، نگرانی از ناکامی بعدی بیشتر شده است. آقای قلعهنویی، شاید این بار به جای یک عذرخواهی دیگر، یک تصمیم واقعی لازم باشد؛ اگر قرار نیست تغییری در این مسیر ایجاد شود، با یک خداحافظی مردم را خوشحال کنید.
