اتلتیکو مادرید با وجود نمایشی زیبا و یک گل تماشایی، در نهایت به دلیل اشتباهات فردی و افت تمرکز در خط دفاعی، شکست فصل گذشته در آنفیلد را تکرار کرد و 2-1 مقابل لیورپول زانو زد. به گزارش ورزش سه، شروع فصل جدید برای اتلتیکو مادرید به شکلی کاملا عجیب و غریب پیش میرود. تیم مادریدی که به دلیل حضور بیشترین تعداد بازیکن در فینال جام جهانی پیشفصل بسیار دشوار و نامتعارفی را پشت سر گذاشت، به شدت تحت تاثیر حواشی خولین آلوارز قرار گرفت. با این حال نشانههایی در زمین وجود داشت که ثابت میکرد اتلتیکو در صورت هماهنگ شدن مهرههای جدید میتواند تیمی بسیار جذاب باشد، اما فوتبال هرگز منتظر کسی نمیماند. شاگردان دیهگو سیمئونه پس از گذشت چهار هفته از لالیگا پنج امتیاز با بارسلونا فاصله گرفتهاند و امشب در گام نخست لیگ قهرمانان اروپا درست مثل فصل گذشته در بندر لیورپول تن به شکست دادند. درست همانند فصل پیش، نفس اتلتیکو در سواحل رودخانه مرسیساید گرفته شد و بازی برای آنها بیش از حد طولانی شد. اتلتیکو یک گل زده بود و به نظر میرسید میتواند بازی را ببرد ولی سوخت تیم سیمئونه تمام شد و سوبوسلای و مکآلیستر دو گل زدند و کار اتلتیکو را یکسره کردند. 2-1 به سود قرمزهای بندر. تیمی که سختترین کار ممکن یعنی پیش افتادن در آنفیلد را انجام داده بود، با خطاهای فردی مرگبار خودش را سوزاند؛ سناریویی شبیه به آنچه چند روز قبل در سنمامس مقابل اتلتیک بیلبائو اتفاق افتاده بود. با وجود اینکه روخیبلانکو کیفیت فنی و چهره به مراتب بهتری نسبت به بازیهای لالیگا ارائه داد، اما جزئیات تکراری کار دست آنها داد. مسابقه با سرعتی سرسامآور آغاز شد؛ نبردی در بالاترین سطح استاندارد فوتبال جهان. هنوز یک ربع از بازی نگذشته بود که لیورپول سه شوت روانه دروازه کرد و در سوی دیگر، الکس بائنا یک موقعیت طلایی را با اختلافی بسیار اندک از کنار دروازه آلیسون بکر به بیرون زد. امشب یان اوبلاک از همان ثانیههای اول سرش حسابی شلوغ شد. مگر میشود در استادیوم آنفیلد و در خانه یکی از غولهای تاریخی دنیا به میدان بروید و کارتان آسان باشد؟ بارکولا، سوبوسلای، نگوموها و ایساک یکی پس از دیگری دستها و واکنشهای سنگربان اسلوونیایی را به چالش کشیدند و اوبلاک با نمایشهایی در قواره بزرگان گلری دنیا ایستادگی کرد. با این حال اتلتیکو تیمی سازمانیافته با ایدههایی کاملا روشن به نظر میرسید که با صبر و حوصله توپ را به گردش درمیآورد. هماهنگی قطعات این پازل فقط به زمان نیاز داشت و در دقیقه ۱۷ این اتفاق رخ داد؛ خولین آلوارز با یک پاس عمقی استثنایی و خطکشیشده بین خطوط لیورپول، فرار مارکوس یورنته را به بهترین شکل دید و توپ را فرستاد و یورنته ثابت کرد آنفیلد حیاط خلوت اختصاصی اوست. یورنته تکبهتک با آلیسون با ضربهای چیپ و تماشایی دروازه را گشود؛ پنجمین گل او در این استادیوم تاریخی. این گل شاهکار، پس از ثبت ۲۴ پاس متوالی بین بازیکنان اتلتیکو به ثمر رسیاد تا دهان تمام کسانی که سبک بازی این تیم را متهم به دفاع مطلق میکنند، برای همیشه بسته شود. این دقایق اوج هنرنمایی اتلتیکو بود؛ تیمی که حتی تا مرز زدن گل دوم پیش رفت اما شوت سهمگین خولین آلوارز از پشت محوطه جریمه را آلیسون با یک سوپرواکنش که راهی تیزرهای منتخب فصل چمپیونزلیگ میشود، مهار کرد. بهترین خبر برای مادریدیها انگیزه بالا و مشارکت کامل آلوارز بود؛ مهاجمی پرشور، پرسکننده و باانگیزه که سازنده تکگل تیمش شد. اتلتیکو برای مدعی ماندن به در بالاترین سطح ممکن بودن این مهاجم آرژانتینی نیاز دارد. با وجود هجوم شاگردان آندونی ایرائولا برای زدن گل تساوی، نبض بازی کموبیش در دست مهمان بود تا آنکه بیدقتیهای مرگبار بازی با بیلبائو دوباره تکرار شد. لو رفتن توپ توسط لی کانگاین در میانه زمین جرقهای برای ضدحمله طوفانی لیورپول شد؛ بارکولا با شوتی زمینی ضربه نهایی را زد که اوبلاک با یک معجزه دیگر آن را برگشت داد. در شرایطی که همه چیز فریاد میزد توپ باید سراسیمه به بیرون از زمین دفع شود، رخوت مدافعان اتلتیکو به قرمزها فرصت دوباره داد. رونالد آرائوخو با یک لمس هنرمندانه و ضربه پشت پا توپ را برای دومینیک سوبوسلای کاشت تا هافبک مجار با شوتی قطری و دور از دستان اوبلاک کار را به تساوی بکشاند. نیمه دوم کامل به جریان نیفتاده بود که باز هم ناتوانی در دور کردن سریع توپ تاوان سنگینی داشت؛ توپی که پس از ریباند باید با تمام قوا دور میشد، پشت قوس محوطه جریمه زیر پای الکسیس مکآلیستر نشست و هافبک آرژانتینی با شوتی محکم با پای چپ دروازه را هدف گرفت. شانس هم به اتلتیکو پشت کرد و توپ با عبور از میان پاهای کوکه مسیرش عوض شد تا اوبلاک هیچ بختی برای نجات نداشته باشد و کامبک لیورپول کامل شود. مسابقه با خشونتی مفرط دنبال میشد و بازیکنان لیورپول در برخوردهای فیزیکی حتی خشنتر از اتلتیکو بودند. در نیمه اول مکآلیستر با تکلی خطرناک و کف پا تا آستانه دریافت کارت قرمز پیش رفت و در نیمه دوم خطای خشن رونالد آرائوخو روی پای خولین آلوارز حتی کارت زرد نداشت. سیمئونه برای نجات از باتلاق دست به تعویض زد؛ آدمولا لوکمن و الخاندرو گریمالدو وارد زمین شدند تا روی جناح راست لیورپول و فضای پشت سر آرائوخو فشار بگذارند. در ادامه مورتن هیولمند به خط میانی آمد تا جریان بازی را برگرداند و روبین لو نورمان راهی خط دفاعی شد. اتلتیکو در دقایق پایانی با تمام قوا به آب و آتش زد و یک بار دیگر با خولین آلوارز موقعیت فوقالعادهای به دست آورد، اما از آن سو بارکولا هم در یک تکبهتک خطرناک ضربهاش را به کنار تیرک کوبید تا اتلتیکو در شبی که سزاوار دستخالی بازگشتن نبود، تاوان تمرکز از دست رفتهاش را در جهنم آنفیلد پس بدهد.
