آزاده سدیری از بازگشت دوباره به دنیای فوتبال و نگاهش به حضور زنان در اجرای برنامههای ورزشی سخن گفت. به گزارش خبرآنلاین، حضور زنان در قامت مجری برنامههای فوتبالی در ایران همچنان اتفاقی کمسابقه است؛ موضوعی که باعث شده تجربه آزاده سدیری در اجرای برنامه «دری رو به جام» مورد توجه قرار بگیرد. این مجری جوان از چگونگی ورودش به این برنامه، استرسهای روزهای نخست، بازگشت دوباره به دنیای فوتبال و نگاهش به حضور زنان در اجرای برنامههای ورزشی سخن گفت. توفیق اجباری اجرای فوتبالی! آزاده سدیری درباره تجربه حضور در برنامه «دری رو به جام» بیان کرد: حضور در این برنامه بهعنوان مجری در واقع یک توفیق اجباری بود. حقیقت این است که در ابتدا اصلاً نمیدانستم قرار است اجرای یک برنامه ورزشی را بر عهده بگیرم. تنها یک روز با من تماس گرفتند و گفتند قرار است اجرای زنده داشته باشم. از آنجایی که اصولاً اهل «نه» گفتن بهویژه در حوزه کار نیستم و تجربه کردن موقعیتهای جدید را دوست دارم، این پیشنهاد را پذیرفتم. وی ادامه داد: پیش از آغاز برنامه استرس بسیار شدیدی داشتم بهگونهای که واقعاً احساس میکردم ضربان قلبم بهشدت بالا رفته است. با این حال فضای صمیمی و حرفهای گروه تولید باعث شد این استرس تا حد زیادی کنترل شود. همه اعضای تیم، انگیزه زیادی به من میدادند و در تمام مراحل کنارم بودند من هم تمام تلاش خود را به کار گرفت تا هنگام اجرا استرس کمتری داشته باشم. این مجری درباره روند پیشرفت خود در اجرا گفت: در برخی بخشها چه از نگاه خودم و چه از نگاه اعضای گروه نتیجه اجرا با آن چیزی که از خودم انتظار داشتم فاصله داشت اما هیچوقت اجازه ندادند این موضوع به ناامیدی تبدیل شود. همین روند باعث شد خودم نیز پیشرفتم را بهوضوح احساس کنم بهطوری که از قسمت سوم به بعد این تغییر را کاملاً در عملکردم میدیدم. تجربه بازی فوتسال در ۲۰ سالگی سدیری درباره پیشینه علاقه خود به فوتبال توضیح داد: از کودکی فوتبال را دنبال میکردم. در حدود ۲۰ سالگی نیز یکی، دو سال فوتسال بازی کردم و فوتبالیستها را بهخوبی میشناختم. البته ما متعلق به نسلی هستیم که فوتبال در آن دوران بسیار پررنگتر بود؛ دورانی که نامهایی مانند علی دایی، احمدرضا عابدزاده، کریم باقری و بسیاری دیگر بخش مهمی از فضای فوتبال را تشکیل میدادند. وی افزود: با این حال بهتدریج و پس از ورودم به سینما از فضای ورزش فاصله گرفتم. مسیر حرفهای بازیگری را ادامه دادم و شاید یکی از مهمترین دلایل دور شدنم از فوتبال نیز همین ورود به عرصه هنر بود. نمیتوانم بگویم فوتبال بهطور کامل از زندگیام حذف شد اما بدون تردید حضورش بسیار کمرنگتر شد. با تعطیلی ۹۰ شور و هیجان فوتبال تمام شد! این مجری درباره تأثیر پایان برنامه «نود» نیز گفت: از سوی دیگر پایان برنامه «نود» نیز در این فاصله گرفتن بیتأثیر نبود. وقتی این برنامه به پایان رسید، انگار بخشی از شور و هیجان فوتبال هم برای ما تمام شد. ما از نسلی هستیم که دوشنبهشبها فقط منتظر تماشای عادل فردوسیپور بودیم. حتی شاید باورتان نشود که بارها به برنامه پیام دادم تا در مسابقات یا سنظرنظرسنجیهای آن شرکت کنم. این میزان علاقه به فوتبال و برنامه «نود» برای من وجود داشت اما پس از آن، فوتبال بهمرور در زندگیام کمرنگ شد. سدیری درباره بازگشت دوباره به فضای فوتبال بیان کرد: بعد از حضور در این برنامه زمان زیادی طول نکشید که دوباره به فضای فوتبال بازگردم. البته در ابتدا به خاطر فاصلهای که از این حوزه گرفته بودم، به خاطر سپردن برخی اسامی سختتر شده بود و حتی چند اشتباه بزرگ هم در بیان نامها داشتم اما این مسئله خیلی زود برطرف شد. فوتبال دوباره با سرعت وارد جریان زندگیام شد و همه چیز برایم تازه شد. وی ادامه داد: در روزهای ابتدایی حتی حاضر نبودم اجرای خودم را تماشا کنم. مدام با خودم میگفتم چرا اینطور خندیدم، چرا این حرکت را انجام دادم یا چرا اینطور به نظر رسیدم. شاید باورتان نشود، اما بسیاری از نکاتی را که احساس میکردم در رفتار یا شیوه حرف زدنم مناسب نیست، با دیدن دوباره برنامه متوجه شدم و برای اصلاح آنها تلاش کردم. اجرای جیمی فالون را دنبال کردم سدیری درباره الگوهای اجرایی خود نیز گفت: برای بهتر شدن در اجرا حتماً نمونههای مختلف را دنبال کردهام. طبیعتاً مجریهای ایرانی را کموبیش میشناختم، اما بعد از حضور در این برنامه بیشتر سراغ اجرای مجریهای خارجی رفتم. اجرای جیمی فالون را تماشا کردم و چند مجری دیگر را هم دنبال کردم. وی در ادامه با بیان خاطرهای از روزهای ابتدایی اجرا عنوان کرد: در میان مجریهای ایرانی، اتفاقاً کمتر اجراها را دنبال کردم اما یک خاطره بامزه از عادل فردوسیپور دارم. اوایل اجرا یک عادت داشتم؛ وقتی روی آنتن فکر میکردم، در واقع با صدای بلند فکر میکردم. یک روز کارگردان این نکته را به من گفت که من هم قبول کردم و به خانه رفتم. بعد دوباره چند قسمت از برنامههای عادل فردوسیپور، از اوایل دهه ۸۰ تا سالهای بعد را تماشا کردم. ناگهان متوجه شدم خود عادل هم گاهی با صدای بلند فکر میکند. وی ادامه داد: چند روز بعد، هنگام تمرین، دوباره همان اتفاق افتاد و وسط صحبتهایم با صدای بلند فکر کردم و به عوامل برنامه گفتم: «رفتم اجرای عادل را نگاه کردم؛ این اصلاً تکیهکلام و عادت خودش هم هست، او هم با صدای بلند فکر میکند.» البته موضوع مقایسه نبود. واقعیت این است که من همیشه اجرای فردوسیپور را دوست داشتم و در برنامههای ورزشی بیشتر از هر کسی او را دنبال میکردم. این هم یکی از خاطرات بامزهای بود که در طول اجرای این برنامه برایم اتفاق افتاد. این مجری افزود: اگر قرار بود قبل از شروع این برنامه به خودم توصیهای کنم، فقط یک جمله میگفتم؛ اینکه واقعاً این کار آنقدرها هم ترسناک نیست و میتوانی با شجاعت بیشتری واردش شوی و انجامش بدهی. سدیری ادامه داد: برداشتی که خودم از بازخورد مخاطبان داشتهام نشان
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین