تیم ملی با هر هدفی وارد جام جهانی شده باشد، نتیجهاش شکست بوده است. حذف از جام جهانی ۴۸ تیمی فقط یک ناکامی معمولی نبود؛ این پایان تلخ نتیجه ماهها تصمیمات اشتباه، محافظهکاری و نداشتن شجاعت در کادرفنی بود. تیمی که با ادعای نتیجهگیری راهی جام جهانی شد، نه نتیجه گرفت، نه آینده ساخت و نه حتی توانست دستاوردی برای فوتبال ایران به جا بگذارد.وقتی میگوییم تیم ملی در این جام کاملاً ناکام بوده، دلیلش فقط حذف نیست؛ بلکه این است که هیچکدام از اهداف احتمالی محقق نشد.البته اگر دوستان به خاطر انتقادات نرمال و فنی به ما انگ وطن فروشی و دشمنی با تیم ملی نمی زنند. اگر هدف، نتیجهگیری بود، شکست کامل خوردیم. ایران در گروهی قرار داشت که روی کاغذ از گروههای ساده مسابقات محسوب میشد و با وجود اینکه در جام جهانی ۴۸ تیمی حتی ۸ تیم سوم هم راهی مرحله حذفی میشدند، نتوانست از گروهش صعود کند. این یعنی حتی حداقل انتظار هم برآورده نشد. اگر هدف، جوانگرایی و آغاز تغییر نسل بود، باز هم هیچ اتفاق مثبتی رخ نداد. تیم ملی یکی از پیرترین تیمهای جام بود و کادرفنی ترجیح داد تقریباً تمام بازیکنان باتجربه و پا به سن گذاشته را با خودش ببرد. همان چند بازیکن جوانی هم که در فهرست حضور داشتند، عملاً فرصت بازی پیدا نکردند و هیچ نقشی در مسابقات نداشتند. اگر هم هدف، معرفی استعدادها و فراهم کردن مسیر لژیونر شدن بازیکنان برای آینده فوتبال ایران بود، باز هم شکست خوردیم. وقتی به بازیکنان جوان اعتماد نمیشود و حتی فرصت حضور در ترکیب را پیدا نمیکنند، چطور قرار است خودشان را به فوتبال دنیا معرفی کنند؟ این جام میتوانست سکوی پرتاب نسل جدید باشد، اما کادرفنی این فرصت را از بین برد. از طرف دیگر، ستارههای اصلی تیم ملی مثل بیرانوند، شجاع خلیلزاده و رامین رضاییان همگی در سالهای پایانی دوران فوتبال خود هستند. طبیعی است که باشگاههای مطرح اروپایی برای جذب بازیکنانی با این سن و سال اقدام نکنند؛ بنابراین حتی از این نظر هم جام جهانی هیچ آوردهای برای فوتبال ایران نداشت. در نهایت، تیم ملی نه نتیجه گرفت، نه پوستاندازی کرد، نه استعدادی معرفی کرد و نه امیدی برای آینده ساخت. شاید بزرگترین انتقاد به کادرفنی همین باشد؛ اینکه در حساسترین تورنمنت فوتبال دنیا، شجاعت تغییر را نداشت و به جای ساختن آینده، فقط به حفظ وضع موجود فکر کرد؛ نتیجهاش هم حذفی تلخ از جام جهانی بود.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی