علی لطیفی در کافهخبر درباره عملکرد تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ صحبت کرد. سپهر ستاری؛ تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ با نیوزیلند، بلژیک و مصر همگروه بود و در نهایت پس از کسب ۳ تساوی از مرحله گروهی رقابتها کنار رفت. حذف ایران در مرحله گروهی با واکنشهای متفاوتی همراه شد و بسیاری از منتقدان اعتقاد داشتند که عدم صعود به مرحله حذفی در جام جهانی ۴۸ تیمی یک ناکامی بزرگ است. در طرف مقابل اما اعضای کادر فنی تیم ملی از شکستناپذیری ایران در جام جهانی گفتند و این موضوع را به عنوان یک دستاورد مهم در این مسابقات مطرح کردند. علی لطیفی، مهاجم اسبق تیم ملی که در جام جهانی ۱۹۹۸ حضور داشت، میهمان کافهخبر بود و در گفتوگو با خبرآنلاین درباره عملکرد شاگردان قلعهنویی و حواشی اخیر تیم ملی صحبت کرد که در ادامه آمده است: با توجه به شرایطی که قبل از جامجهانی داشتیم و گروهی که در آن بودیم، نظر شما در مورد عملکرد تیم ملی ایران در جامجهانی ۲۰۲۶ چیست؟ من اعتقادم این است که یک اتفاق تلخی رخ داده و یک جوری میتوان گفت که یک دو قطبی در فوتبالمان شکل گرفته است؛ مثل جامعهمان که الان دو قطبی شده، در فوتبال هم متاسفانه این اتفاق افتاده است و افراد مختلف هم در آن دخیل هستند. همین موضوع باعث شده است که دوستان قلعهنویی، هر کاری که او انجام داده است را بالا ببرند و بگویند بدون هیچ ضعفی است. نقطه مقابلش دشمنان یا منتقدینی که دشمنی دارند هستند و برعکس دوستان قلعهنویی هستند؛ یعنی هر آنچه که آقای قلعهنویی کار خوب انجام داده است را کاملا سیاه میبینند. شرایط تیم ملی و نتایج آن را به دو بخش باید تقسیم کنیم و از دو منظر باید ببینیم؛ اول اینکه تیم ملی حقیقتا شرایط سختی را تجربه کرد؛ بازی تدارکاتی وجود نداشت، شرایط جنگی بود، مشکلات عدیدهای که ما هر روز میدیدیم و در نتیجه کادر فنی، بازیکن و فدراسیون فوتبال، حتی برای دو روز بعد هم نمیتوانستند برنامهریزی کنند و شما میدانید که برنامهریزی مدون در موفقیت یا عدم موفقیت تیمها بسیار بسیار تعیینکننده است. در این زمینه من کاملا حق را به آقای قلعهنویی، کادرش و بازیکنها میدهم؛ اما در مورد بخش دیگر کار که بحث نتایج است، اعتقادم این است که اصلا نتایجمان خوب نبوده است. اگر جام جهانی با ۱۶ یا ۲۴ و ۳۲ تیم برگزار میشد،شرایط فرق داشت. مگر آسیا خودش چند تا تیم قدر دارد؟ ما میبینیم که رفتن به جام جهانی به هیچ عنوان موفقیت محسوب نمیشود و تنها چیزی که مردم، افکار عمومی و منتقدین را قانع میکند این است که ما در بدترین شرایطمان هم به عنوان تیم سوم صعود کنیم. در گذشته فقط ۲ تیم از هر گروه صعود میکردند ولی این خوششانسی که تیمها با آن مواجه شدند، بالاخص تیمهای درجه دو فوتبال، این بود که از هر گروه ۳ تیم صعود میکردند. وقتی ما نگاه میکنیم۳ تیم از هر گروه صعود میکنند و ما باز صعود نمیکنیم، بدون اینکه بخواهم بازیها را رصد کنم، چشمبسته، من فقط نتایج را نگاه میکنم، قاعدتا برای فوتبال ما یک شکست محض و مطلق است. گروه ایران هم به نسبت سخت نبود! من اعتقاد دارم که ما در گروه بسیار خوبی قرار گرفتیم و شرایط برای صعود مهیا بود. در مقایسه با ژاپن، در مقایسه با عراق، اردن، کره جنوبی؛ تمام تیمهای آسیایی را ببینید ما گروه بسیار بسیار آسانتری برای صعود داشتیم ولی ما در این شرایط هم علیرغم اینکه ۳ تیم صعود میکردند و گروه خوبی داشتیم صعود نکردیم. همه باورشان این بود که بازی مرگ و زندگی برای صعود، بازی با نیوزیلند است. یعنی اگر ما یک بازی را میبردیم، قطعا صعود میکردیم. ما در رنکینگ تیمهای حضور پیدا کرده در حامجهانی با ضعیفترین تیم جامجهانی در بازی اول یعنی نیوزیلند برخورد داشتیم. چرا تیم ملی نتوانست مقابل نیوزیلند پیروز شود؟ از زمانی که آقای قلعهنویی آمده ساختار دفاعی تیم ملی همواره معیوب بوده و مشکل داشته و دلیلش هم مفصل است که آقای کیروش حدود ۹-۱۰ سال با این نسل کار کرد و سبکش دفاع و ضدحمله بود. قلعهنویی در فوتبال ایران مربیای بود که تیمهایش خلق موقعیت میکردند؛ سانتر از جناحین انجام میداد و عمدتا بازیکنان قدبلند را در تیمهایش داشت ولی بازیکنان رونده را هم از جناحین انتخاب میکرد و از عمده دلایل موفقیتش در لیگهای داخلیمان نوع بازیاش بود. او آمد تغییرات اساسی بدهد، نمیتوانست چون تغییر نسل نمیتوانست شکل بگیرد؛ چون بازیکنی ساخته نشده بود. در این زمینهها من باورم این است که قلعهنویی مقصر نیست. اما آنجایی من قلعهنویی را مقصر میدانم که وقتی تیم در بازی با نیوزیلند، کریس وود توپ را پایین میآورد و زور دفاع به او نمیرسد در نتیجه باید هر کدام از دفاعها، از پشت باید پرس کنند و راحتترین و بدیهیترین کار از جلو این است که یکی از هافبکهای دفاع یا نزدیکترین هافبک بیاید و توپ را از جلوی او جارو کند. ما در طول ۹۰ دقیقه حتی یکبار هم چنین چیزی را ندیدیم؛ یعنی به لحاظ فنی ما بازی را باختیم؛ یعنی اصلا آنالیز خوبی نداشتیم. اگر قبل از بازی آنالیز خوبی نداشتیم در جریان بازی هم آنالیز خوب نداشتیم و همین خیلی به ما آسیب زد. در ۲ بازی بعدی عملکرد تیم ملی بهتر نشد؟ من باورم این است که ما بازی به بازی بهتر شدیم و دلایل بهتر شدنمان این بود که شرایط جسمانی و روانی تیم بهتر شد. شما میبینید وقتی وارد جامجهانی میشوید، هر چقدر هم که تجربه حضور در جامجهانی داشته باشید، جو جامجهانی میگیرد. ما یکی از باتجربهترین تیمهای تاربخ کشور را در این دوره داشتیم؛ پیرترین تیم جام بودیم. چون بازیکنانی بودند که ۲-۳ جامجهانی بازی کردند. شما تیم ملی فعلی که به جامجهانی رفت را با تیم ما مقایسه کنید که در سال ۱۹۹۸ همه بازیکنان برای اولین بار بود که در جام جهانی حاضر شده بودند. بیتجربهترین فرد در این دوره خود قلعهنویی بوده که اولین دورهاش در جامجهانی را پشت سر گذاشت؛ میخواهم بگویم که برای خود قلعه نویی هم شرایط سخت بوده ا
