سهراب بختیاریزاده بعد از برد ۳ بر صفر استقلال مقابل السد، شاید مهمترین جملهاش را درباره بازی نزد؛ درباره خانهای حرف زد که استقلال هنوز نمیتواند در آن بازی کند. سرمربی استقلال پس از پیروزی قاطع تیمش برابر السد قطر در بصره، در نشست خبری گفت: «ما دوست داشتیم خودمان میزبان باشیم. ما هواداران زیادی داریم که عاشق تیمشان هستند و میتوانند در تهران جو سنگینی برای هر تیمی درست کنند، اما به خاطر شرایطی که پیش آمد، کشور دوست و همسایه عراق را انتخاب کردیم.» بختیاریزاده در ادامه از هوادارانی که از بصره و استانهای همجوار، بهخصوص خوزستان، خودشان را به ورزشگاه رسانده بودند تشکر کرد و تأکید داشت که این جو به استقلال کمک کرده است. آزادی؛ پروژهای که هنوز تمام نشده همین چند جمله کافی است تا دوباره یک سؤال قدیمی اما جدی مطرح شود؛ «چرا بازسازی مهمترین ورزشگاه فوتبال ایران اینقدر طولانی شده است؟». قرارداد مرحله اصلی بازسازی ورزشگاه آزادی در تیرماه ۱۴۰۳ با مدت ۱۸ ماه اعلام شد. با این حال، وعده بهرهبرداری در تیرماه ۱۴۰۵ عملی نشد و آخرین اعلام مسئولان شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی، بهرهبرداری اولیه با ظرفیت کامل را به آذرماه ۱۴۰۵ موکول کرده است. البته که بحث جنگ هم مطرح است هرچند بخشی از منطور سهراب در این ارتباط به موضوع وقوع جنگ در منطقه هم ربط داشت اما خروج استقلال و تیم های ایرانی از کشور برای میزبانی تیم های خارجی تنها محدود به مدت زمان شروع جنگ نبوده و پیش از آن هم به دلیل وضعیت بد ورزشگاه ها یا آماده نبودن شان میزبانی ها به کشور ثالث واگذار شده است. در آخرین جلسه بررسی وضعیت آزادی نیز نمایندگان مجلس و نهادهای نظارتی درباره طولانی شدن پروژه بحث کردند. مسئولان اجرایی، بخشی از تأخیر را به الزامات جدید فیفا و AFC نسبت دادند؛ موضوعی که خود نشان میدهد مسئله فقط عملیات عمرانی نیست و هماهنگی میان متولیان ورزش، مجری پروژه و نهادهای فوتبالی نیز اهمیت دارد. به همین دلیل، پرونده آزادی دیگر فقط یک پرونده عمرانی نیست؛ پرسشی است درباره اینکه چرا فوتبال ایران برای آمادهسازی یک ورزشگاه موجود، بارها با تغییر زمان بهرهبرداری مواجه شده و مسئولیت هر یک از دستگاههای درگیر دقیقاً کجاست. سهراب از «دوازدهمین بازیکن» استقلال گفت اما بخش فوتبالی ماجرا شاید از خود پروژه بازسازی مهمتر باشد. بختیاریزاده در شبی که استقلال السد را سه بر صفر شکست داد، بهجای اینکه فقط از نتیجه حرف بزند، از هوادارانی گفت که اگر بازی در تهران برگزار میشد، میتوانستند «برای هر تیمی جو سنگین» ایجاد کنند. آیا این فقط یک جمله احساسی است؟ شواهد علمی فوتبال پاسخ سادهای ندارند، اما مطالعات متعددی نشان دادهاند که حضور تماشاگران میتواند بخشی از مزیت میزبانی باشد؛ از تأثیر بر عملکرد تیم میزبان گرفته تا تغییر برخی تصمیمهای داوری. البته پژوهشها درباره اندازه دقیق این اثر و اینکه تماشاگر تا چه حد بهتنهایی نتیجه مسابقه را تغییر میدهد، اتفاق نظر ندارند. در همین راستا بخوانید: سبک اختصاصی حردانی برای عذرخواهی از سهراب بنابراین حرف سهراب را نباید به این معنا گرفت که استقلال با حضور هواداران الزاماً برنده خواهد شد. پیام او چیز دیگری است: «استقلال در تهران فقط یک زمین فوتبال به دست نمیآورد؛ یک فضای روانی و اجتماعی متفاوت هم به دست میآورد». مسئله فقط بازگشت به آزادی نیست شاید به همین دلیل است که جمله بختیاریزاده ارزش بیشتری از یک گلایه معمولی دارد. استقلال السد را در بصره برد، اما مربی تیم همچنان از چیزی حرف زد که جایگزین ندارد: «خانه و هوادار». حالا باید منتظر ماند و دید وعده تازه برای بهرهبرداری از آزادی در آذرماه عملی خواهد شد یا این ورزشگاه باز هم در تقویم فوتبال ایران به یک «تاریخ بعدی» حواله داده میشود. چون برای استقلال، آزادی فقط یک ورزشگاه نیست؛ بخشی از مزیت میزبانی است که سهراب بختیاریزاده در شب یک برد بزرگ، نبودنش را به یاد همه آورد.
