سرمربی تیم ملی در چهار سال اخیر فرصت کافی برای بروز تواناییهای خود را داشته و ناکامیهای متوالی در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ و جام جهانی ۲۰۲۶ باید برای مسئولان فدراسیون فوتبال، هشداری جدی نسبت به آینده تیم ملی تلقی شود. به گزارش خبرآنلاین، احمدرضا براتی عضو سابق هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال در روزنامه ایران نوشت: در دوران حضورم در هیأترئیسه فدراسیون فوتبال، از انتخاب امیر قلعهنویی بهعنوان سرمربی تیم ملی حمایت کردم. باور ما بر این بود که زمان آن رسیده تا فوتبال ایران به مربیان داخلی اعتماد کند و همان فرصتی را که سالیان متمادی در اختیار مربیان خارجی قرار داده، برای مربیان ایرانی نیز فراهم آورد. حتی پس از حذف تیم ملی از جام ملتهای آسیا 2023 در قطر و شکست برابر این تیم، من و اکثر اعضای هیأترئیسه همچنان از ادامه همکاری با قلعهنویی حمایت کردیم. در آن مقطع، بر این باور بودیم که پروژه جوانگرایی و نوسازی تیم ملی نیازمند زمان است و نباید بر اساس یک نتیجه یا یک تورنمنت درباره آن قضاوت کرد. اما امروز شرایط متفاوت است. چهار سال از آغاز این مسیر گذشته و اکنون زمان ارزیابی عملکرد بر پایه نتایج و دستاوردهای واقعی فرا رسیده است. هر پروژه فنی در فوتبال، پس از چهار سال، باید خروجی مشخص و قابل دفاعی داشته باشد و دیگر نمیتوان صرفاً از ضرورت صبر و انتظار سخن گفت. واقعیت آن است که سرمربی تیم ملی در شمار معدود مربیان ایرانی قرار دارد که در دو مقطع متفاوت هدایت تیم ملی را بر عهده گرفتهاند. علاوه بر این، او در مجموع فرصت حضور در سه تورنمنت بینالمللی- جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷، جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ و جام جهانی ۲۰۲۶- را بهعنوان سرمربی تیم ملی داشته است. کمتر مربی ایرانی در فوتبال معاصر از چنین سطحی از اعتماد، حمایت و فرصت برخوردار بوده است. در مقابل، برخی مربیان ایرانی حتی پس از کسب نتایج قابل قبول نیز هرگز فرصت بازگشت به نیمکت تیم ملی را پیدا نکردند. ولی قلعهنویی برای دومین بار هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و در این دوره نیز چهار سال کامل فرصت داشت تا برنامهها و دیدگاههای فنی خود را اجرا کند. بنابراین، امروز دیگر بحث «فرصت دادن» موضوعیت ندارد؛ چرا که فدراسیون فوتبال، فرصتی کافی- و حتی بیش از آنچه به بسیاری از مربیان داخلی داده شده- در اختیار ایشان قرار داده است. از سوی دیگر، جام جهانی ۲۰۲۶ با حضور ۴۸تیم برگزار شد و در شرایطی که آسیا از سهمیه هشتونیم برخوردار بود، صعود به جام جهانی دیگر دستاوردی چشمگیر تلقی نمیشد. تیم ملی ایران نیز در گروهی قرار گرفت که از مناسبترین و آسانترین گروههای ممکن برای صعود ارزیابی میشد. در چنین شرایطی، انتظار میرفت تیم ملی با اتکا به ثبات کادر فنی، تجربه بینالمللی بازیکنان و زمان در اختیار، به نتایجی در شأن فوتبال ایران دست یابد. به اعتقاد من، دیدار برابر نیوزیلند نماد این ناکامی بود؛ تیمی که به باور بسیاری از کارشناسان، حتی برخی تیمهای لیگ برتری ایران نیز توانایی شکست آن را داشتند. تیم ملی برای صعود تنها به یک پیروزی مقابل این حریف نیاز داشت، اما از این فرصت بهره نبرد. در مقابل، تیمهایی چون بلژیک و مصر موفق شدند نیوزیلند را شکست دهند. انتقادها صرفاً متوجه یک مسابقه نیست، بلکه کلیت عملکرد کادر فنی را دربرمیگیرد؛ کادری که چهار سال فرصت داشته، اما در مهمترین آزمون خود نتوانسته انتظارات را برآورده سازد. افکار عمومی و جامعه فوتبال حق دارند عملکرد تیم ملی را بر اساس نتایج در مهمترین صحنههای فوتبال ارزیابی کنند. فدراسیون فوتبال باید با نگاهی کارشناسانه و فارغ از هرگونه ملاحظه، درباره آینده نیمکت تیم ملی تصمیمگیری کند. با توجه به زمان اندک باقیمانده تا جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ در عربستان، هرگونه تعلل در تصمیمگیری میتواند فرصت آمادهسازی برای این رقابت مهم را نیز کاهش دهد.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین