آینده پر ابهام تیم‌ملی بعد از جام جهانی!

قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶، بازتاب یک تغییر نگرش عمیق در فوتبال مدرن بود؛ جایی که جسارت در میدان دادن به نسل جدید، به یک مزیت رقابتی تبدیل شد. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ فقط یک جام دیگر در ویترین افتخارات لاروخا نبود؛ این موفقیت، بیش از هر چیز، بازتاب یک تغییر نگرش در فوتبال مدرن بود. تیمی که با هدایت دلافوئنته پا به این رقابتها گذاشت، با عبور از محافظهکاری و اتکا به جسارت در تصمیمگیری، نشان داد که اعتماد به نسل جدید نه یک ریسک بیمحابا، بلکه بخشی از مسیر حرفهای موفقیت است. اسپانیا در این تورنمنت، چهرهای شاداب و مدرن از فوتبال ارائه داد؛ حضوری که فراتر از یک حرکت نمادین بود و به مهرههایی تأثیرگذار در مسیر قهرمانی تبدیل شد. یامال و ویلیامز؛ نسل طلاییِ تازهنفس حضور بازیکنانی مانند لامین یامال و نیکو ویلیامز در ترکیب اصلی، صرفاً یک حرکت نمادین نبود؛ آنها به مهرههایی تأثیرگذار در مسیر قهرمانی تبدیل شدند. کیفیت فنی، سرعت بالا و بیپروایی این نسل، ساختار هجومی اسپانیا را متحول کرد و نشان داد که جوانی، اگر در بستر درست قرار بگیرد، میتواند همزمان پاسخگوی نیاز امروز و سرمایه فردای یک تیم باشد. این رویکرد محدود به اسپانیا نماند. در جام جهانی ۲۰۲۶، تیمهایی مانند فرانسه و انگلیس نیز با تکیه بر ترکیبی متعادل از جوانی و تجربه، عملکردی موفق داشتند. حتی تیمهایی مانند آلمان و پرتغال که در سالهای اخیر با چالشهایی روبهرو بودند، با تزریق انرژی نسل جدید، نشانههایی از بازسازی و بازگشت به سطح رقابتی نشان دادند. وجه مشترک این تیمها، شجاعت در تصمیمگیری و پذیرش ریسکهای منطقی بود؛ ریسکی که در نهایت به مزیت رقابتی تبدیل شد. ایران؛ محتاط و بی نتیجه! در چنین فضایی، تیم ملی ایران با هدایت امیر قلعهنویی مسیری محتاطانهتر را انتخاب کرد؛ مسیری که بیش از هر چیز بر تجربه و حفظ ثبات تأکید داشت. با این حال، این رویکرد در عمل به کاهش پویایی تیم انجامید. یکی از مهمترین انتقادهایی که در این مسیر مطرح میشود، به عدم شجاعت در میدان دادن به نسل جدید بازمیگردد. در شرایطی که فوتبال ایران نیز از استعدادهای جوان خالی نیست، فرصت چندانی به بازیکنانی مانند امیرمحمد رزاقینیا، دانیال ایری، امیرحسین محمودی، جواد حسیننژاد، محمد هاشمنژاد یا حتی الهیار صیادمنش داده نشد تا در سطح ملی خود را محک بزنند. بسیاری از این بازیکنان در ردههای باشگاهی یا تیمهای پایه، نشانههایی از ظرفیت فنی و انگیزه بالا را به نمایش گذاشتهاند. طبیعی است که همه این نامها الزاماً به ستارههای تثبیتشده تبدیل نشوند، اما اصل ماجرا در فرصت دادن و ایجاد چرخه رقابت درونتیمی است؛ چیزی که در تیم ملی ایران کمتر دیده شد. نکتهای که فینال جام جهانی ۲۰۲۶ بهروشنی برجسته کرد، نقش تعیینکننده شجاعت در تفکر سرمربیان بود. در بازیای که کوچکترین تردید میتواند سرنوشت یک ملت فوتبالی را تغییر دهد، این جسارت در انتخابها و اعتماد به ایدههای نو است که مرز میان قهرمانی و ناکامی را مشخص میکند. درس بزرگ جام جهانی برای فوتبال ایران جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ در عربستان، آزمونی جدی برای این نگرش خواهد بود؛ جایی که دیگر صرف تجربه کافی نیست و نیاز به تصمیمهای جسورانه بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. البته اهمیت تجربه در فوتبال غیرقابلانکار است و هیچ تیم موفقی بدون ستونهای باتجربه به نتیجه نمیرسد. اما مسئله اصلی، برقراری توازن میان تجربه و جوانی است. تیمهای موفق جام جهانی ۲۰۲۶ دقیقاً در همین نقطه برتری خود را رقم زدند؛ آنها نه اسیر نامها شدند و نه از آزمون نسل جدید هراس داشتند. آنچه از این جام بهعنوان یک درس مهم باقی میماند، ضرورت بازنگری در برخی رویکردهاست. نگاه صرف به دستاوردسازی کوتاهمدت، اگر با بیتوجهی به آینده همراه شود، میتواند هزینههای بلندمدتی به فوتبال تحمیل کند. تیم ملی ایران، با توجه به ظرفیتهای موجود، بیش از هر زمان دیگری نیازمند ایجاد یک مسیر متعادل است؛ مسیری که در آن، تجربه و جوانی در کنار هم معنا پیدا کنند و فرصت رشد برای نسل تازه فراهم شود. شاید مهمترین پیام جام جهانی ۲۰۲۶ همین باشد؛ در فوتبال امروز، جسارت در تصمیمگیری نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک الزام حرفهای است. تیمهایی که این واقعیت را زودتر بپذیرند، فاصلهٔ کمتری با موفقیت خواهند داشت؛ وگرنه باید از حالا نگران روزی بود که دوباره حسرت یک جام، با توضیحاتی تکراری و دیرهنگام همراه شود.