در این قاب، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند نه فرش است و نه گلدانها؛ آینهای است که درست در مرکز خانه نشسته، گویی محور زندگی روزمره است. در بسیاری از خانههای ایرانی دهه ۵۰، آینه فقط وسیلهای برای دیدن چهره نبود؛ بخشی از هویت خانه به شمار میرفت. معمولاً روی طاقچه یا بالای شومینه قرار میگرفت، جایی که اولین نگاه مهمان به آن میافتاد. قابهای پرنقشونگار، تزیینات طلایی و جایگاه مرکزی آن، نشان میداد صاحبخانه برای این شیء اعتباری فراتر از کارکردش قائل است. این عکس، که گفته میشود در سال ۱۹۷۵ در اصفهان ثبت شده، خانهای را نشان میدهد که هنوز میان سنت و زندگی مدرن تعادل برقرار کرده است. رومیزی گیپور، گلدانهای گل، فرش ایرانی و قابهای روی طاقچه، در کنار پنکه برقی و لباسهای جوانانه دختران، تصویری از دورهای میسازند که تغییرات اجتماعی به آرامی وارد فضای خصوصی خانهها شده بود. اما آینه همچنان نقش اصلی را بازی میکند. نه فقط به این دلیل که نور را در اتاق پخش میکند، بلکه چون انگار حافظهی خانه است؛ شیئی که هر روز اعضای خانواده از مقابلش عبور کردهاند، مهمانها روبهرویش نشستهاند و سالها خاطره در قابش منعکس شده است. شاید به همین دلیل است که در بسیاری از عکسهای خانوادگی آن دوران، آینه بیآنکه کسی متوجه باشد، همیشه یکی از شخصیتهای اصلی قاب باقی مانده است.
