کوروش برمک یکی از چهرههای آشنا برای فوتبالدوستان ایرانی است که در دهه ۷۰، فوتبال ایران را دنبال میکردند؛ بازیکن سابق پرسپولیس که در فصل ۱۳۷8-۱۳۷7 با تراکتور به آقای گلی فوتبال ایران رسیده بود و لباس پرسپولیس را هم بر تن کرد، حالا پس از سالها مربیگری در تیمهای مختلف، تجربه جدید و خاص کار در افغانستان را برای ادامه دوران مربیگری خود انتخاب کرده است و به همین بهانه، گفتوگویی اختصاصی با او در ایران ورزشی داشتیم. کورش برمک که سابقه سرمربیگری و مربیگری در تیمهایی مثل ذوبآهن، سایپا، خوشه طلایی ساوه، پالایش نفت بندرعباس، شهرداری ماهشهر و... را در لیگ برتر و لیگ یک دارد حالا در فوتبال افغانستان یک چالش و مسیر تازهای را آغاز کرده است. شنیدهایم در فوتبال افغانستان مشغول به کار شدهاید؟ بله، من الان تقریباً نزدیک به 20 روز است در کابل هستم و به عنوان سرمربی تیم ملی زیر 20 سال افغانستان فعالیت میکنم. 30 آگوست مسابقات مقدماتیمان در بحرین شروع میشود که با تیمهای بحرین، اردن و تاجیکستان همگروه هستیم. تیمهای اول مستقیماً به مسابقات قهرمانی آسیا در چین صعود خواهند کرد و 7 تا از بهترین تیمهای دوم هم میتوانند صعود کنند. چه شد که این مسئولیت را قبول کردید؟ باید بگویم جزو اولین نفراتی هستم که خارج از ایران در تیمهای ملی کار میکنم. البته مربیان ایرانی قبلاً در فوتسال ملی کار کردهاند اما در فوتبال و حتی ردههای پایه کسی کار نکرده. فدراسیون افغاستان حدود دو ماه بررسی انجام داد و روی اسم من به نتیجه رسید. مذاکرات تلفنی انجام شد و سپس در تهران هم جلسه داشتیم و بالاخره به جمعبندی رسیدیم تا برای مسابقات آسیایی تیم را آماده کنم. این مسابقات هم تمام شود تیم زیر 14 سال افغانستان را برای مسابقات آذربایجان آماده خواهم کرد. یعنی همزمان این تیم را هم هدایت میکنید؟ بعد از پایان مسابقات تیم زیر 20 سال با تیم زیر 14 سال کار میکنم. الان هم تستگیری داریم و همکارانم کمک میکنند و از 90 تا 100 بازیکن تست میگیرند و قرار است به 50 نفر برسانند و یکماهه کار را جمع و جور کنیم. فکر نمیکنید پذیرفتن چنین مسئولیتی در فوتبال افغانستان ریسک به حساب میآید؟ قبول دارم کار کردن در کشورهای در حال توسعه یک ریسک شغلی دارد اما من این چالش را دوست دارم. بعد از جام جهانی که با تیم جوانان بودیم و برگشتیم، دو سه تا اپلیکیشن فرستادم برای مطالعه که یکی دو تا از آنها اوکی شد اما به خاطر کرونا کارهایمان بسته شد. من این چالش را دوست دارم. با ابراهیم صادقی هم مشورت کردم، ایشان گفت دوست دارم در سایپا همکار باشیم اما اگر میخواهی بروی خودت باید این ریسک را قبول کنی. من کار کردن در تیمهای ملی را بیشتر دوست دارم و چند سال منتظر این چالش بودم. حالا قسمت نبود در کشور خودمان باشد. درست است فوتبال افغانستان در حال توسعه است اما پتانسیل بسیار بالایی دارد. با صحبتهایی که داشتیم یک برنامه 3 تا 5 ساله خواهیم داشت و بعد از پایان مسابقات امیدوارم مورد وثوق قرار بگیرد. حضور در کابل با توجه به محدودیت امکانات برای اقامت یا تمرین و مسابقه، مشکلساز نیست؟ خدا را شکر در یک هتل درجه یک هستم که جزو هتلهای خوب کابل به حساب میآید و در حد هتلهای درجه یک تهران است. درست است یک مقدار محدودیت هست اما جای من خیلی خوب است. از لحاظ امکانات تمرینی هم اینجا چمن طبیعی نداریم اما فدراسیون فوتبال افغانستان از ساعت 8 صبح مینیکمپهایی برگزار میکند. مشکل بزرگ ما روادید است. الان میخواستیم برای تورنمنتی به عمان برویم اما ویزا ندادند در صورتی که اردن برای سومینبار به اردو رفته و بازیهای تدارکاتی خوبی با ازبکستان و عربستان داشته. حتی تیم ایران هم سومین اردوی خود را در تایلند برگزار کرده است. ما مشکلات این مدلی داریم و در مورد صدور روادید برای بازیکنان مشکل داریم. در واقع مشکلات مربوط به خارج از افغاستان است و برای رجیستر شدن بازیکنان مشکل داریم. برخورد مردم و اهالی فوتبال در افغانستان با شما به عنوان یک مربی ایرانی چطور بوده؟ شما میدانید که وارد شدن به فوتبال هر کشور تبعات خاص خودش را دارد. اینجا اخبار فدراسیون فوتبال را از طریق فیسبوک دنبال میکنند اما تمرکز بیشتر مردم روی فوتسال است چون در حد جهانی معروف شده و در ده سال اخیر بیشترین جهش را داشته. در چنین شرایطی تغییر دادن تمرکز مردم به فوتبال کار سختی است اما جالب است که برای بازیهای ملی حتی در ردههای پایه هم 5-4 هزار تماشاگر به ورزشگاهها میآیند. ما کار سختی داریم اما خدا را شکر 5 بازی دوستانه با بهترین تیمهای کابل انجام دادیم و پیروزیهای پرگلی به دست آوردیم و همین باعث شد تا جو عمومی نسبت به ما برگردد. اگر خدا کمک کند و در مسابقات بحرین موفق شویم صعود کنیم یک دستاورد برای فوتبال افغانستان خواهد بود و شاید حکم صعود به جام جهانی را در ایران داشته باشد. البته واقعاً کار سخت، پیچیده و بزرگی است. فدراسیون فوتبال افغانستان هم طی یک برنامه یک تا سه ساله برنامهریزی کرده است اما خودم دوست دارم زودتر به نتیجه برسم و کارهای بزرگتری انجام دهیم. اینجا وزارت ورزش نداریم و سازمان تربیت بدنی بعد از بردهایی که مقابل تیمهای بزرگسالان داشتیم نظر مساعد و توجه ویژهای به ما دارند. شهر کابل چند ایالت دارد و زمین اصلی متعلق به فدراسیون فوتبال است که خوابگاه و رستوران و 6 زمین مینی فوتبال دارد. اینجا به خاطر مشکلات آب و برق بیشتر زمینها چمن مصنوعی است. اخیراً یک زمین حرفهای در قندهار مورد استفاده قرار گرفته و در هرات هم قرار است زمین دیگری افتتاح شود. با سرمایهگذاری که انجام شده میخواهیم حرکتی به فوتبال افغانستان بدهیم. اینجا منابع مالی از سوی فیفا تأمین میشود و پیشرفت خوبی داشته است. فیفا هم پول را به فدراسیون نمیدهد و به گروه پیمانکاری که مسئول تحویل ورزشگاههاست پرداخت میکند. نوع قرارداد ما هم به گونهای است که با فیفا قرارداد دار
