کاپیتان تیم استقلال در سالی که آبیپوشان قهرمان آسیا شدند (قهرمانی ۱۹۹۰) میگوید بدترین اتفاق زندگیاش از دست دادن قهرمانی در سال بعد بود. شاهین بیانی کاپیتان تیم استقلال که همراه این تیم قهرمان لیگ قهرمانان آسیا (جام باشگاههای سابق) دست یافته در گفت وگو با همشهری آنلاین از نکات جالبی در آن روزها صحبت میکند؛ «7مرداد هیچ گاه از یاد من نمی رود. روزی که با آن تیم رویایی سال ۹۰ که هنوز هم در خاطرههاست قهرمان آسیا شدیم. آن تیم آنقدر بازیکنان خوب داشت که آقای پورحیدری برای اینکه ۱۱ بازیکن اصلی را انتخاب کند مشکل داشت. سیستم 2-5-3 را درست بعد از آلمان قهرمان جام جهانی ۱۹۹۰ ما اجرا کردیم. در واقع اولین تیم ایرانی بودیم که با این سیستم بازی می کردیم. ۱۰ تا هافبک داشتیم که همگی خوب بودند. از این ۱۰ تا هافبک ۵ تا داخل ترکیب بودند و ۵ تا روی نیمکت می نشستند. همین موضوع کار را برای مربی سخت می کرد تا ترکیب اصلی را انتخاب کند. تیممان خیلی خوب بود. در آن برهه بازیکنان تاریخسازی در استقلال بودند که باید تاریخسازی میکردند و آن تیم تاریخساز هم شد. این تاریخ سازی در جنبه های مختلف بود. ما در ۱۵ ماه و در ۴۲ بازی شکست نخوردیم. تیمی که در چند جام شرکت کرده بود و ۱۵ ماه بود که بدون باخت بازی ها را پیش میبرد.» او ادامه داد: «زمانی که ما به رقابت های آسیایی میرفتیم مثل الان نبود که لیگ دو و سه آسیا هم باشد. تنها یک تیم از ایران در رقابت های جام باشگاه های آسیا شرکت می کرد. من تعجب می کنم برخی ها میخواهند این قهرمانی ما را لوث کنند. یک حرفهای پوچی می زنند. مثلا اینکه یک تورنمنت چهارجانبه بوده که ما قهرمان شدیم. البته این حرف را بیشتر برای اولین قهرمانی استقلال در آسیا می زنند که آقای جباری کاپیتان بود و فینال هم در ایران برگزار می شد.» کاپیتان استقلال در قهرمانی این تیم در ۷ مرداد سال ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۷۰) با اشاره به بزرگ ترین افسوس خود که بعد از قهرمانی در آسیا رقم خورد میگوید: «من تنها و بزرگ ترین افسوس ورزشیام که هیچ وقت هم از یادم نمی رود نایب قهرمانی آسیا در سال بعد قهرمانیمان در این رقابتهاست؛ بعد از آنکه در سال ۹۰ قهرمان آسیا شدیم. سال بعد این بازی ها در قطر بزرگ شد و ما در فینال با الهلال عربستان یک بر یک مساوی کردیم و در ضربات پنالتی شکست خوردیم. آن بازی برای من خیلی نوستالژیک است. یک گل کاشته از نزدیکیهای ضربه کرنر خوردیم. کاشته ای که یوسف سانیان به عابدزاده زد. من همیشه گفتهام این گل بدترین گل خورده عابدزاده در طول دوران ورزشی اش است. یوسف سانیان سال ها در تیم الهلال و تیم ملی عربستان بازی می کرد و همان موقع ۳8-37 سال سن داشت. یک کاشته از نزدیکی نقطه کرنر زد و فکر نمی کردیم عابدزاده با آن تبحر خیلی بالا گل بخورد. بعد هم اینکه 6-5ماه قبل از این رقابتها تیم ملی در رقابت های پکن قهرمان شده بود که عابدزاده در ضربات پنالتی عالی کار کرده و با گرفتن دو تا پنالتی باعث شد تا تیم ملی بتواند بعد از ۲۷ سال این قهرمانی را به دست بیاورد. وقتی بازی با الهلال به پنالتی کشیده شد امیدوار بودیم که عابدزاده پنالتیها را بگیرد اما همه را گل خورد. ما هم دوتا از دست دادیم و نایب قهرمان شدیم. من الان فکر میکنم اگر آن سال هم قهرمان می شدیم تعداد قهرمانی استقلال در آسیا به عدد ۳ می رسید و خیلی متفاوت با دو قهرمانی است. و اینکه من به عنوان کاپیتان آن تیم استقلال، دو دوره جام قهرمانی آسیا را بالای سرم بلند می کردم. تنها تاسف ورزشی من همین موضوع است که نتوانستیم آن سال هم قهرمان شویم. همانطور که در جنگ فقط از برنده حرف میزنند در فوتبال فقط از قهرمان می گویند؛ کسی صحبتی از تیم نایب قهرمان نمی کند. بعد از آن دیگر تیم های ایرانی با توجه به هزینه هنگفت تیم های حوزه خلیج فارس نتوانستند عنوان قهرمانی آسیا را به دست بیاورند.» بیانی درباره اینکه میگویند مرحوم حجازی و پورحیدری برای صعود محمدان بنگلادش با یکدیگر تبانی کرده بودند، میگوید: «نه اصلا اینطور نبود. این مسایل بعدها مطرح شد. ما باید قهرمانی میشدیم که شدیم. مگر تیم حجازی (محمدان بنگلادش) می توانست قهرمان آسیا شود؟ یا از گروه خود بالا بیاید؟ ضمن اینکه محمدان تیم خوبی بود. حتی توانسته بودند پرسپولیس را ببرند. در رقابتهای آسیایی بازی در داخل خانه با بازی بیرون خانه خیلی تفاوت دارد. تیم محمدان هم همین طور بود؛ در بازی های خانگی که در بنگلادش برگزار می شد یک دنیا برایش با بازی های خارج خانه فرق می کرد و با حضور هوادارانش خیلی قدرتمند بود. به طورک لی در فوتبال این موضوعات وجود دارد. خود ما مقابل یک تیم یمنی در خاک این کشور صفر بر صفر مساوی کردیم اما در ورزشگاه آزادی ۶ تا به این تیم زدیم و ۶ تا هم نزدیم؛ یعنی ۱۰ گل باید می خوردند. مطمئن باشید بازی فینال ما مقابل الهلال اگر در استادیوم آزادی و با حضور ۱۰۰ هزار هوادار برگزار می شد با اختلاف قهرمان آسیا می شدیم. اما حالا به بزرگ ترین افسوس من تبدیل شده است.» او افزود: الان هواداران ما در تیم استقلال به این دو جام قهرمانی که در آسیا به دست آوردیم افتخار می کنند. در سال های اخیر می بینیم که تیم های ایرانی در رقابت های آسیایی همان دور اول حدف می شوند. حالا ارزش استقلال مشخص می شود که چه کار بزرگی کرده است. وقتی بحثهای هواداری هم می شود و هواداران حریف می گویند در لیگ جام کمتری گرفتید هواداران ما با این دو ستاره آسیایی جواب تیم رقیب را میدهند و ما خوشحالیم که با کسب این دو جام باعث شدیم تماشاگران ما جواب رقیبان را اینگونه می دهند. قهرمانی آسیا که برای ما خاطره است برای پرسپولیس رویا دست نیافتنی! و ما به آن رسیدیم. وقتی در سال ۱۹۹۰ قهرمان آسیا شدیم در فرودگاه استقبال بی نظیری از ما شد که من می گویم هواداران عشق بازی کردند، قابل توصیف نیست. لذتی که من در آن دقایق در فرودگاه از استقبال هواداران بردم فراموش نشدنی است.»
