تلاش واشنگتن برای پایان دادن به جنگ با ایران،نه یک اقدام دیپلماتیک محدود بلکه نشانهای از تلاش برای بازآرایی نظم منطقهای پیرامون آمریکا تلقی میشود.در این چارچوب،جنگ ایران نه یک بحران امنیتی بلکه لحظه آشکار شدن منطق پنهان تضمین امنیتی آمریکاست. تلاش ایالات متحده برای پایان دادن به جنگ با ایران، تنها یک اقدام دیپلماتیک محدود نبود، بلکه نشانهای از تلاش برای بازآرایی نظم منطقهای پیرامون واشنگتن تلقی میشود. در این چارچوب، جنگ ایران صرفاً یک بحران امنیتی نیست، بلکه لحظهای است که در آن منطق پنهان «تضمین امنیتی آمریکا» میشود؛ منطقی که طی دههها زیرساخت نظم خاورمیانه را شکل داده است. تضمین امنیتی و معماری نظم آمریکایی ستون اصلی این نظم، «تضمین امنیتی آمریکا» است؛ تعهدی که واشنگتن به متحدان خود ارائه میدهد تا در ازای همراستایی سیاسی، از حمایت نظامی برخوردار شوند. این تضمین برخلاف قراردادهای معمول، قیمت مشخصی ندارد. قدرت این ساختار در ابهام آن نهفته است. هیچ دولت متحد یا رقیبی نمیداند آمریکا در لحظه بحران تا چه حد پیش خواهد رفت یا چه میزان هزینه را خواهد پذیرفت. همین عدم قطعیت، اساس بازدارندگی و نفوذ آمریکا را تشکیل میدهد. در این چارچوب، رابطه میان آمریکا و سایر کشورها بیشتر به رابطهای میان «حامی و وابسته» شباهت دارد تا اتحاد برابر؛ جایی که آمریکا نظم را تعریف میکند و دیگران در درون آن عمل میکنند. در نتیجه، «متحد» بیشتر یک اصطلاح سیاسی است تا توصیف دقیق رابطه قدرت. بحران قیمتگذاری و تهدید بنیاد تضمین نقطه بحرانی زمانی شکل میگیرد که خودِ تضمین امنیتی قابل قیمتگذاری شود. اگر یک بازیگر بتواند برای عبور از یک گلوگاه حیاتی مانند تنگه هرمز هزینه تعیین کند، در واقع یک اصل بنیادین زیر سؤال میرود؛ اینکه امنیت آمریکا قابل ارزشگذاری نیست. در چنین شرایطی، یک مسیر حیاتی انرژی از یک زیرساخت ژئوپلیتیک به یک «کالا» تبدیل میشود. هر چیزی که کالا شود، وارد منطق مقایسه، رقابت و جایگزینی میشود. شدت واکنش آمریکا ، از تهدید تا تحریم و فشار سیاسی، در این چارچوب نه صرفاً واکنش به یک اختلاف منطقهای، بلکه دفاع از اصل غیرقابل قیمتگذاری بودن تضمین امنیتی است. در پروندههای دیگر نیز همین منطق دیده میشود؛ از بازتعریف کمکهای نظامی به اوکراین تا مشروط کردن حمایتها به تعهدات جدید. در همه موارد، هزینه بر «ورود به نظم» تحمیل میشود، نه بر خود نظم. حاکمیت مشروط و لایه پنهان هژمونی در ظاهر، نظام بینالملل بر اصل برابری حاکمیتها استوار است، اما در عمل این حاکمیت مشروط است. این شرط، میزان هماهنگی کشورها با چارچوب قدرت تضمینکننده است. در صورت وجود این هماهنگی، حاکمیت حفظ میشود؛ در صورت فقدان آن، فشار یا بازتعریف رابطه آغاز میشود. این فشار میتواند اقتصادی، سیاسی یا امنیتی باشد. در این ساختار، هژمونی صرفاً برتری قدرت نیست، بلکه جایگاهی است که در آن یک کشور تعیین میکند حاکمیت دیگران چه زمانی معتبر است. این همان لایهای است که معمولاً در سطح روابط بینالملل پنهان میماند، اما در بحرانها آشکار میشود. در نتیجه، تفاوت میان «متحد» و «وابسته» در سطح عملی معنا پیدا میکند؛ هر دو در یک ساختار قرار دارند و تفاوتشان در میزان تبعیت از مرکز قدرت است. آشکار شدن هزینه نظم و فرسایش تدریجی آن نظم هژمونیک تنها زمانی پایدار میماند که «هزینه تضمین» نامرئی باقی بماند. قدرت این نظام در این است که امنیت، امری بدیهی و غیرقابل قیمتگذاری به نظر برسد. اما به محض اینکه یک بازیگر تلاش کند این تضمین را قابل سنجش یا قابل معامله کند، این تصور فرو میریزد. از آن لحظه، همه بازیگران شروع به محاسبه میکنند؛ ارزش واقعی این تضمین چیست و آیا جایگزینی برای آن وجود دارد یا نه. در نتیجه، واکنش شدید به چنین تلاشهایی نه صرفاً دفاع از یک منافع محدود، بلکه دفاع از کل معماری نامرئی نظم جهانی است. آنچه در تحولات اخیر از جنگ ایران تا تنشهای گستردهتر جهانی مشاهده میشود، صرفاً بحرانهای مقطعی نیست، بلکه نشانه ورود به مرحلهای است که در آن قواعد پنهان نظم جهانی در حال آشکار شدن هستند؛ و این آشکار شدن، به جای تثبیت نظم، آغاز فرسایش تدریجی آن را رقم میزند.
قدس آنلاین
قدس آنلاینقدس آنلاین