رتبه‌بندی بزرگترین ارتش‌های دنیا در سال ۲۰۲۶ اعلام شد [براساس سربازان فعال]

رتبهبندی بزرگترین ارتشهای دنیا در سال ۲۰۲۶ اعلام شد. اگرچه همیشه تعداد نیروهای یک ارتش، تعیین کننده اصلی برنده جنگ نیست. رده بندی ارتش های دنیا بر پایه تعداد نیروهای فعال کادر تفاوت آشکاری با رده بندی آن ها بر اساس بودجه نظامی یا قدرت آتش دارد و نشان می دهد که چطور کشورهای کوچک تر با تمرکز روی جذب نیرو تلاش می کنند موازنه قدرت را حفظ کنند. به گزارش گجت نیوز، شمارش سربازان فعال یک ارتش ساده ترین راه برای ارزیابی ابعاد آن است اما این عدد هیچ اطلاعاتی درباره سطح آموزش، کیفیت تجهیزات یا شانس واقعی پیروزی در یک نبرد به دست نمی دهد. در این رده بندی فقط نیروهای تمام وقت و فعال در نظر گرفته شده اند و نیروهای ذخیره یا شبه نظامی که نیازمند فراخوانی هستند از محاسبات حذف شده اند. این شیوه محاسبه تفاوت بزرگی ایجاد می کند؛ به عنوان مثال کشورهایی مانند بنگلادش یا ویتنام با داشتن میلیون ها نیروی ذخیره در رده بندی های کلی جایگاه بسیار بالایی دارند اما در زمینه نیروهای کادر فعال در ردیف های پایین تر قرار می گیرند. ارتش روسیه جایگاه پنجم را در این فهرست به خود اختصاص داده است و آمار نیروهای آن به دلیل جنگ اوکراین مدام تغییر می کند. بر اساس فرمان های صادر شده ارتش روسیه در سال ۲۰۲۶ هدف گذاری خود را برای جذب نیروهای فعال به حدود یک میلیون و ۵۱۰ هزار سرباز رسانده است. با این حال تفاوت زیادی میان آمار رسمی اعلام شده و شمار واقعی سربازان در میدان جنگ وجود دارد. بر اساس برآوردهای تحلیلگران غربی میزان جذب نیرو در روسیه با نرخ تلفات سنگین این کشور همخوانی ندارد و افزایش اسمی نیروها بیشتر یک بسیج پنهان برای پر کردن جای خالی سربازان از دست رفته است. ارتش خلق کره شمالی با داشتن حدود ۱.۳ میلیون سرباز فعال در رده چهارم این فهرست قرار دارد. این آمار زمانی شگفت انگیز می شود که آن را با جمعیت ۲۶ میلیونی این کشور مقایسه کنیم؛ این یعنی نزدیک به ۵ درصد از کل جمعیت کشور کره شمالی همواره لباس نظامی به تن دارند. با وجود این وسعت بی نظیر ارتش این کشور با تجهیزات بسیار قدیمی دوران شوروی سابق و چین مجهز شده است و کمبود شدید سوخت و قطعات یدکی آمادگی رزمی نیروهای پیاده آن را با چالش جدی مواجه می کند. پیونگ یانگ تمرکز خود را روی تسلیحات هسته ای و موشک های بالستیک گذاشته است و ارتش پیاده آن بیشتر برای دفاع از خاک خود کاربرد دارد. ایالات متحده با داشتن حدود ۱.۳۲ میلیون نیروی فعال در رده های مختلف ارتش از جمله نیروی زمینی، دریایی، هوایی و فضایی در رتبه سوم قرار دارد. این جایگاه به خوبی نشان می دهد که چرا تعداد سربازان بازگوکننده کل داستان قدرت یک کشور نیست. پنتاگون با بودجه ای که در سال ۲۰۲۶ مرز یک تریلیون دلار را رد می کند گران ترین و مجهزترین ارتش دنیا را هدایت می کند. این کشور به جای داشتن یک ارتش انبوه ترجیح داده است روی ناوگروه های هواپیمابر اتمی، جنگنده های نسل پنجم، پایگاه های نظامی برون مرزی متعدد و نیروهای عملیات ویژه سرمایه گذاری کند. هند با در اختیار داشتن حدود ۱.۴۸ میلیون نیروی فعال در جایگاه دوم ایستاده است. ویژگی منحصر به فرد ارتش هند این است که تمام نیروهای آن به صورت کاملا داوطلبانه خدمت می کنند و این کشور هیچ قانون سربازی اجباری ندارد. وجود مرزهای ناآرام و کوهستانی با پاکستان و چین دهلی نو را ناچار کرده است تا بخش بزرگی از تمرکز خود را روی تقویت نیروی زمینی قرار دهد. ارتش هند در سال های اخیر برنامه های گسترده ای را برای بومی سازی صنایع دفاعی و خرید تجهیزات مدرن آغاز کرده است تا توازن قوا را در منطقه حفظ کند. ارتش آزادی بخش خلق چین با حدود ۲ میلیون سرباز فعال بزرگترین نیروی نظامی جهان از نظر تعداد نیروی انسانی است. پکن برخلاف کره شمالی کیفیت را فدای کمیت نکرده و در دو دهه گذشته ارتش خود را به طور کامل نوسازی کرده است. چین در حال حاضر با بودجه دفاعی بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار سالانه ناوها و زیردریایی های بیشتری نسبت به آمریکا تولید می کند و توسعه موشک های پیشرفته و جنگنده های نوین را در دستور کار دارد. هدف گذاری ارتش چین روی سال ۲۰۲۷ متمرکز شده است؛ زمانی که پکن می خواهد به یک قدرت نظامی تراز اول و بی رقیب تبدیل شود. این رده بندی نشان می دهد که کشورهای مختلف بر اساس جغرافیا، تهدیدات امنیتی و پتانسیل اقتصادی خود چگونه ساختار نظامی شان را تعریف می کنند. برخی کشورها به دنبال ایجاد ارتش های میلیونی برای دفاع سرزمینی هستند و برخی دیگر با سرمایه گذاری روی فناوری های نوین تلاش می کنند با کمترین نیروی انسانی بیشترین ضربه را به دشمن وارد کنند.