تیم ملی نیاز دارد تا با برد مقابل یک تیم ضعیف با برد آشتی کند. تیم ملی ایران در کازان با نتیجه ۲ بر صفر مقابل روسیه شکست خورد تا فیفادی سپتامبر با دو باخت و دو نمایش ضعیف مقابل روسیه و ازبکستان فاجعه بار باشد. حالا واقعاً باید دلمان را به چه چیزی خوش کنیم؟ به اینکه روسیه میتوانست گلهای بیشتری بزند و نزد؟ دو باخت، پایانی اسفناک برای فیفادی سپتامبر؛ تیم ملیای که نه نمایش قابل دفاعی داشت، نه نشانهای از پیشرفت و نه حتی توانست از این دو مسابقه برای بازگرداندن اعتماد و روحیه استفاده کند. حالا شاید جور کردن یک رقیب درجهچند برای آشتی با برد، از نان شب هم واجبتر باشد؛ چون تیم ملی با برد بیگانه شده و انگار با پیروزی قهر کرده است. نگاهی به شش بازی اخیر تیم ملی بهخوبی شرایط را نشان میدهد: ۲ بر صفر به روسیه باختیم، ۳ بر یک مقابل ازبکستان شکست خوردیم، برابر مصر به تساوی یک بر یک رسیدیم، مقابل بلژیک صفر-صفر کردیم، با نیوزیلند به تساوی ۲-۲ رسیدیم و آخرین بردمان هم پیروزی ۲ بر صفر مقابل مالی بوده است. یعنی از آخرین پیروزی تیم ملی ۶ مسابقه گذشته و در این مدت چهار تساوی و دو شکست به دست آمده است. این فقط بحث نتیجه نیست؛ مشکل اصلی حال و روز تیم ملی است. تیمی که نه خوب تمرین میکند، نه از نظر تاکتیکی نشانههای امیدوارکنندهای دارد و نه آن انگیزه لازم را در زمین نشان میدهد. قرار است تیم ملی در ترکیه هم یک بازی دیگر انجام دهد. شاید فدراسیون بهتر باشد این بار واقعاً سراغ ضعیفترین تیمهای دنیا برود؛ تیمهایی که حتی جزو ۲۰ تیم ضعیف و انتهای ردهبندی فیفا هستند. شاید بالاخره بتوانیم یکی را ببریم، روحیه تیم برگردد و تیم ملی دوباره با برد آشتی کند. تیمور شرقی، جزایر ویرجین، سیشل، باهاما، جزایر تورکس و کایکوس و تونگا؛ شاید اینها گزینههای مناسبی باشند برای تیم امیر قلعهنویی! شاید مقابل چنین تیمهایی بالاخره برد نصیبمان شود و تیم ملی بتواند کمی اعتمادبهنفس پیدا کند. بعد هم احتمالاً قلعهنویی با همان غرور همیشگی برگردد، منتقدان را وطنفروش خطاب کند و همه را از تیغ بگذراند! اما واقعیت این است که تیم ملی با این نمایشها نیاز به فرار از حریفان قدرتمند ندارد؛ نیاز به پاسخ دارد. دو شکست متوالی، نمایشهای ضعیف و شش بازی بدون برد، اتفاقاتی نیستند که بتوان با چند جمله درباره «بدشانسی»، «تجربه» یا «اهداف تاکتیکی» از کنارشان عبور کرد. حال تیم ملی اصلاً خوب نیست.
